Αν κάποιο ζωντανό πλάσμα του Θεού προσομοίαζε με την Μαρία Σιταρά αυτό ήταν το “μαμούνι”, αλλά τι μαμούνι, θείο. Η κυρία Μαρία, 88 χρόνων, μέχρι και την παραμονή για το τελευταίο ταξίδι, υπηρετούσε σκυφτά και θερμά όχι μόνο τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό αλλά και τα 6-7 εξωκκλήσια που βρίσκονται γύρω από αυτόν. Μισόν αιώνα σχεδόν καντηλανάφτρια, είχε μαλώσει στην κυριολεξία με τη σκόνη, θέλοντας να λάμπουν τα πάντα. Η Μαρία Σιταρά γεννήθηκε στον Κέραμο και ο χάρος της χτύπησε νωρίς την πόρτα, αφού ο άνδρας της την άφησε με δυο παιδιά στην αγκαλιά, που μεγάλωσε με την τίμια δουλειά της, φεύγοντας χτυπημένος ή καλύτερα δολοφονημένος από την μολυβδίαση, που θέριζε στις στοές των μεταλλείων, της Β. Χίου, την ώρα που αυτοί που τα εκμεταλλεύονταν ήξεραν, πως στέλνουν ανθρώπους στο θάνατο για ένα μεροκάματο. Μόνη κάνοντας χίλιες δουλειές, από καθαρίστρια σε σπίτια, σε Σχολεία, σε υπηρεσίες και στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό, μεγάλωσε τα παιδιά της χωρίς να βαρυγκομίσει ποτέ ή να πεί κακό λόγο για κανέναν. “Ηταν μαμούνι στη δουλειά, μας είπε ο για χρόνια Επίτροπος στον Μητροπολιτικό Ναό “Αρχηγός” των Προσκόπων Γιώργης Μαθιούδης, Μην νομίζετε, στην εκκλησία έπαιρνε ψίχουλα, τόκανε γιατί το πίστευε. Να σας πω κάτι, συμπλήρωσε με νόημα ο "Αρχηγός" εν ζωή δεν σκέφτηκε να την τιμήσει κανείς, ας το κάνουν τώρα ειδικά στην Εκκλησία, μετά θάνατον.