Χίος, Σάββατο 7 Δεκεμβρίου

Φτάνοντας στην Αγία Μαρκέλλα

Κυρ, 21/07/2019 - 20:38

Αυτή είναι η εικόνα, όπως την αποτύπωσε ωραιότατα στην φωτογραφία του ο Αποστόλης Φλιούκας, που αντικρύζουν οι περιπατητές αλλά και οι απογευματινοί επισκέπτες στο ομώνυμο προσκύνημα της Αγίας Μαρκέλλας.

Ηδη έχει φτάσει πολύς κόσμος ενώ αρκετοί σαν τάμα ξεκίνησαν από νωρίς το απόγευμα την πεζοπορία τους οι περισσότεροι μετά την Κιβωτό στο Αίπος.

Σε ενδιάμεσους σταθμούς με οργάνωση της Περ. Ενότητας αλλά και του Ερυθρού Σταυρού και άλλων φορέων προσφέρεται στους περιπατητές ένα μπουκάλι νερό ή ένα φρούτο.

Η τροχαία στο μεταξύ ελέγχει όλο το δίκτυο και είναι αδύνατον να περάσει ή να εξέλθει δίτροχο χωρίς την χρήση κράνους, ενώ στην Εκκλησία υπάρχει πρόβλεψη για άνετη στάθμευση εκατοντάδων αυτοκινήτων αρκεί να συμμορφώνεται κανείς στις σχετικές πινακίδες και οδηγίες.

Σήμερα κατά την διάρκεια του εσπερινού αλλά και όλο το βράδυ, που θα πραγματοποιείται αγρυπνία στην Εκκλησία θα προσέρχονται οι προσκυνητές ενώ αύριο θα πραγματοποιηθεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία Ιερουργούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμου και Χίου Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκου.

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 07/12/2019 - 07:18

Η μέρα το καλεί 7 Δεκεμβρίου 1969 από τις πιο γλυκές αναμνήσεις η γέννηση του γιού μας. Αλλά θέλοντας να ξεφύγω από την γενικότερη πολιτική και γεωπολιτική ατμόσφαιρα της παγκόσμιας και της γειτονικής μας καταχνιάς του ψυχοπλακώματος των ημερών θα σας ταξιδέψω στα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του 1950 που νοσταλγώ και αναπολώ σχεδόν καθημερινά γιατί όσο μεγάλες δυσκολίες και αν υπήρχαν ήταν σαφώς πολύ καλύτερα από ψυχολογικής άποψης και ηρεμίας στην απλότητα της ζωής μας.

Θα αναφερθώ σε δύο γεγονότα που και σήμερα τα βλέπουμε να προβάλλονται διαδικτυακά.

Θα ξεκινήσω από την καρδερίνα που είχαμε και ο πατέρας μου Σπύρος Πυκνής την είχε μάθει να πίνει νερό με την δακτυλύθρα, δηλαδή όπως ένας κουβάς με σχοινί που ανασύραμε νερό από το πηγάδι έτσι και η καρδερίνα τραβούσε την κλωστή με την μύτη της και το πόδι της ανέβαζε την δακτυλύθρα γεμάτη νερό μέσα από ένα κύπελλο έπινε και το άφηνε πάλι και έπεφτε μες το νερό .

Κάποτε μεταξύ 1955 έως 1959 είχαμε πάει στις Μαυρομάτες, περιοχή που βρίσκεται η ελιά Λιβεράνι και στέναμε οξόβεργα εγώ ο αδελφός μου Στέφανος και ο πατέρας μας. Πάντοτε είχαμε σε κλουβιά κράχτες πουλιά που κελαϊδούσαν ένα από τα αγαπημένα μας ήταν η Καρδερίνα !

Όταν το μεσημέρι πλέον θα φεύγαμε για το σπίτι μας στο χωριό την Καλλιμασιά, άνοιξε το κλουβί και η Καρδερίνα έφυγε. Προσπαθούσαμε να την πιάσουμε αλλά μάταια, αφού είδαμε κι αποείδαμε ότι δεν γινόταν τίποτα φεύγαμε στεναχωρημένοι και απογοητευμένοι για το χωριό συζητώντας και κουβεντιάζοντας ποιός έφτεγε που άνοιξε το κλουβί. Μόλις όμως φθάσαμε στο σπίτι μας ακούσαμε το Κελαϊδημα της καρδερίνας και ήρθε και κάθισε στον Άμπελο που είχαμε και σκέπαζε όλη την βεράντα του σπιτιού μας, τότε ο πατέρας μας κρέμασε το κλουβί με την πόρτα ανοιχτή οπότε η καρδερίνα μπήκε μέσα . Από τότε ο πατέρας μας άφηνε την πόρτα ανοιχτή και η καρδερίνα έφευγε πήγαινε την βόλτα της και ερχόταν πάλι ! Κάποια στιγμή πιάστηκε στα αξώβεργα κάποιου γείτονα μας και την κράτησε χωρίς να μπορούσαμε να του την πάρουμε .

Το άλλο που θα αναφέρω είναι τούς κονδύλους ή βυζιά πού είχε με την τσάπα βγάλει από τόν κορμό της ελιάς Λιβεράνι και τα φυτέψαμε στον μπουναφέ και έχουν γίνει ελιές και υπάρχουν και σήμερα τα παιδιά της ελιάς Λιβεράνι !

Αλλά την βλαστήμια που ρίχναμε και εγώ και ο αδελφός μου Στέφανος όταν τα καλοκαίρια μέσα στην ζέστη κουβαλούσαμε νερό από τά πηγάδια στον ποταμό στον Κάλαμο και ανεβαίναμε την ανηφόρα μέχρι τον μπουναφέ και ποτίζαμε τις ελιές για να μην ξεραθούν, γιατί ο πατέρας μας ήθελε οπωσδήποτε να φυτρώσουν, γιατί η ελιά Λιβερανι κάνει πολύ καλές κουρμάδες . Μας έβγαινε η πίστη μας από την κούραση και τόν ιδρώτα που χίναμε . Αλλά οι ελιές έγιναν . Και μάλιστα τώρα που η ελιά Λιβεράνι περνά δύσκολες στιγμές με τους νέους ιδιοκτήτες και την αδιαφορία των αρμοδίων υπηρεσιών κοινοτικών και δημοτικών αρχόντων, που αδιαφορούν πλήρως για αυτό το αρχαίο αιωνόβιο μνημείο της φύσης !

Ας όψονται οι αρμόδιοι ! Αυτές τις γλυκές αναμνήσεις θέλησα να μοιραστώ μαζί σας για όσους τουλάχιστον έχουν ζήσει παρόμοιες εμπειρίες στο διάβα του χρόνου !

Καλό Σαββατοκύριακο ! Χίος 7 Δεκεμβρίου 2019 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιώτης