Χίος, Παρασκευή 23 Αυγούστου

"Η θάλασσα κι ο ουρανός έχουν τo ίδιο χρώμα, η Σκούνα και ο Λιβανός θα μπουν στο ίδιο χώμα"

Η ιστορία των... γραφικών της Χίου το 1950..60..70... ακόμη και 1980 !
Τετ, 17/07/2019 - 05:55

"Η θάλασσα κι ο ουρανός έχουν το ίδιο χρώμα η Σκούνα και ο Λιβανός θά μπουν στο ίδιο Χώμα"

Το είπε η Σκούνα στον μεγάλο Λιβανό.

 Πολλά και διάφορα έχουν γραφτεί για πέντε διαφορετικές γραφικές προσωπικότητες της Χίου και ειδικότερα την περίοδο τών δεκαετιών 1950..60..70... ακόμη και 1980 !

Από τους πέντε οι τρεις ήταν μεγάλοι πότες στην πραγματικότητα μεθήστακες! Θα αναφερθώ σε όλους γιατί τους γνώρισα από μικρό παιδί ακόμη από το χωριό μου την Καλλιμασιά!

Το Γιωργάκη τον Σφυρίδη πού ερχόταν στο χωριό μου και στα πεζούλια καθόταν καί οι νοικοκυρες του έδιναν από το υστέρημα τους καί έτρωγε! Συνεχώς γύρευε πηλίκια στρατιωτικά ή χωροφυλακής καί αγροφυλακής με έναν τουρβά κρεμασμένο στην πλάτη του! Αυτό που έλεγε αφού έτρωγε ήταν "αμου ω κης ένα πηλικιο; Είχε μεγάλη μανία με τα πηλίκια!  Βαστούσε καί ένα ξύλο για μπαστούνι! Ήταν τελείως άκακος! Όπως είναι στην φωτογραφία με τό πηλίκιο!

Ερχόμαστε τώρα στο Καλλιοπάκι την Καντηλέρα! Πάντοτε μες στην τσίκνα, βρωμούσε από την κατρουλιά! Έπινε πολύ οτιδήποτε εύρισκε! Ήταν κακιά! Κακός δαίμονας που λέμε γιατί την πείραζαν πολλά παιδιά και αντιδρούσε!

Άλλη μορφή ο Γιάνναρος Παχλέπας ή Μαχλέπας με ένα τσουβαλι πάντα στον ώμο γιατί έκανε τον παλιατζή! Μεγάλος πότης αλλά καί πολύ καλός ψάλτης ! Όταν ήταν πολύ πιωμένος γινόταν επικίνδυνος! Χαιρόταν να τον κεράσεις και να κάτσεις να πιείς μαζί του ! Γύριζε σαν την άδικη κατάρα μες στους δρόμους !

Ο περιβόητος Δήμος Ψαραδάκης ή Γκρου πού τόν φώναζαν τά παιδιά και έλεγε και έβριζε σαν κομμένη κεφαλή! Είχε μεγάλη μανία με τα καναρίνια και τα κλουβιά! Αν δεν τόν πείραζε κανείς πήγαινε φιρι φιρι για να τον πειράξουν για να αρχίσει να βρίζει και να φωνάζει. Κάθε τόσο ερχόταν στην Κλινική Ζαφείρη καί ο γιατρός του έδινε συνήθως δύο τρία κατοστάρικα για να πάει να φάει! Πάντοτε ερχόταν σεμνά και με την γραβάτα του! Ο Δήμος Ψαραδακης έζησε και πέθανε τελευταία απ'όλους γιατί δεν έπινε πιοτό !

Πάμε τώρα καί στην μορφή του αιώνα τον Στελλάκη την Σκούνα! Το επώνυμο του ήταν Ρουσσόπουλος. Σκέτη ρουφήκτρα ήταν, έπινε ακόμη και πετρέλαιο όταν ήταν πολύ πιωμένος και μεθυσμένος !

Η ιστορία με τόν Σταύρο Λιβανό παρουσία των δύο γαμπρων του Ωνάση και Νιάρχου έγινε σε καφέ ουζερί στο λιμάνι της Χίου όπου περίμεναν το καράβι καί έπιναν το ουζάκι με το χταποδάκι καί άλλα μεζεδάκια ! Τους πλησίασε ή Σκούνα και τους λέει "αμέ κερασετε ένα ούζο;" Τρέχει γρήγορα το γκαρσόνι να τον διώξει καί τού λέει ξέρεις βρε ποιός είναι αυτός; Ποιός είναι ρωτά η Σκούνα και του λέει το γκαρσόνι ο... Λιβανός! Τότε βγάζει ο Λιβανός και του δίνει μια χρυσή λίρα ! Τί να την κάνω εγώ θέλω ρακί! Το γκαρσόνι του λέει πάρε την λίρα και άσε ήσυχο τον κύριο Λιβανό ! Εγώ θέλω ρακί δεν θέλω την λίρα! Είπαμε τού λέει το γκαρσόνι άσε τον κύριο Λιβανό δεν ξέρεις ποιός είναι; Και εγώ είμαι η Σκούνα ! Πετά την λίρα η Σκούνα και τού λέει το αμίμητο! Αν είσαι εσύ ό Λιβανός καί εγώ είμαι η Σκούνα ! Και αμέσως λέει το περίφημο "Η θάλασσα κι ο ουρανός έχουν τό ίδιο χρώμα η Σκούνα και ό Λιβανός θά μπούν στο ίδιο χώμα"!

Μετά από πολλά χρόνια όταν πέθανε ο Λίβανος και το είπαν στην Προκυμαία της Χίου στο Στελλάκι! Αυτός και πάλι αναφώνησε "Η θάλασσα και ό ουρανός έχουν τό ίδιο χρώμα ο Λιβανός απέθανε κι η Σκούνα ζεί ακόμα".

 Αυτά είναι τα πραγματικά γεγονότα και όχι μέσα στον κήπο της βίλας του Λιβανού πού καί σήμερα ακόμη είναι απροσπέλαστη με άλλον ιδιοκτήτη ! Εξωτερικά δεν έχει αλλάξει καθόλου είναι όπως ήταν την δεκαετία του 1950 ! 

Το Στελλάκι κοιμόταν όπου εύρισκε μέσα σε χαντάκια μέσα σε νεκροταφεία κλπ. Υπάρχει μια μαρτυρία από νεκροθάφτη πού παρ' ολίγον να πάθει έμφραγμα όταν ξημέρωμα πήγε να ανάψει τά καντήλια και ξαφνικά σηκώνεται η Σκούνα μέσα από έναν άδεια τάφο!

Αυτοί ήταν οι γραφικοί λεβέντες του εικοστού αιώνα της Χίου !

Χίος ξημέρωμα της 17 ΙΟΥΛΊΟΥ 2019 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιωτης

Σχετικά Άρθρα

Πέμ, 22/08/2019 - 20:03

Το εν λόγω... κατασκεύασμα βρίσκεται απέναντι από το «Ξενία» επί της παραλίας της Μπέλλα Βίστα.

Ειδικοί δεν είμαστε αλλά σηκώνει ένα καλώδιο ρεύματος, που τροφοδοτεί έναν πίνακα, που είναι… ανοικτός και στη συνέχεια ένα ρολόϊ πάλι ρεύματος, ενώ από εκεί φεύγει και ένα καλώδιο... χύμα στην άμμο, δίπλα στο πέτρινο τοιχίο.

Η επιτομή της… ελληνικότητας δηλαδή.

Μήπως κάποιος αρμόδιος πρέπει να το δεί πριν δεί κανένας λουόμενος τον χάρο με τα μάτια του;