Σας αρέσει αυτή η στάση λεωφορείων;
Αν ναι, πηγαίνετε στα Τρίκαλα, όπως λέμε πηγαίνετε στην Ευρώπη, γιατί εδώ είμαστε ακόμα επαρχία της… Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Και αυτό γιατί μόνο σε αυτή την ξεφτίλα υποβάθμισης, μετά από κυοφορία ενός χρόνου (!) θα έστηναν αυτή την αισθητική μπούρδα, που βλέπετε εις τον πάτο της στήλης, αυτό το άθλιο κατασκεύασμα της δεκαετίας του 1970, που θα μπορούσε να ήταν και στάση στην διασταύρωση Λεπτοπόδων – Αγιασμάτων, προς Θεού δεν υποτιμώ την περιοχή, αλλά θέλω να δείξω δια του παραδείγματος της απόστασης και της έλλειψης πληθυσμού, το ανοσιούργημα, που τοποθετήθηκε στην Αφετηρία των Αστικών ΚΤΕΛ και αποτελεί υποτίθεται στέγαστρο για την εξυπηρέτηση των επιβατών.
Αν είναι έτσι γιατί να φύγουν οι επιβάτες από το προφυλαγμένο υπόστεγο, που υπάρχει δίπλα στο Εργατικό Κέντρο;
Θα αντιτάξει κανείς. Μα αυτό το ενέκρινε η Αρχαιολογική υπηρεσία. Σωστά, οι πληροφορίες λένε ότι ήταν διπλάσιο και το έκοψαν στη μέση. Μα γιατί; Γιατί στερούν από την αισθητική μας τόση ομορφιά, γιατί μας έκοψαν στην… μέση;
Τι περιμένουμε τώρα. Αν Δήμαρχε μας και λοιποί Σύμβουλοι, έχετε αίσθηση της πραγματικότητας και διαθέτετε στην στοιχειώδη ακουστική, για το πώς αντιλαμβάνονται τα πράγματα οι δημότες, πηγαίνετε και ξηλώστε αυτή την μαλθακία και αφήστε τον χώρο χωρίς στέγαστρο. Κυριολεκτικά δεν χρειαζόμαστε άλλο βιασμό.
Όποιος υποτιμά αυτά τα ζητήματα, στην ουσία δεν έχει ανακαλύψει το μυστικό, πως το νησί βρίσκεται 50 – 100 χρόνια πίσω από άλλα μέρη της Ελλάδας.
Είχαμε μια ελπίδα στον Αρχιτέκτονα Δήμαρχο Μανώλη Βουρνού, αλλά και αυτός έκανε κλασσικά ότι και οι άλλοι Δήμαρχοι, έχομε σαν λαός αυτή την… σοφία από την ανάποδη, μια θητεία, δηλαδή τίποτα. Εννοούμε ελπίδα αισθητικής, μια έννοια που στο νησί υπόκειται, θα το επαναλάβουμε, σε μόνιμο βιασμό.
Βγαίνεις από το πλοίο και βλέπεις το… RΕΧ. Βγαίνεις από το Αεροδρόμιο και εκτός της σκατίλας στην μύτη βλέπεις από την μιά τα… Μουτζουρολούλουδα στα ξερά παρτέρια, και από την άλλη το τοίχος του… Βερολίνου. Κάθεσαι στην Προκυμαία και νοιώθεις την ανάσα της νταλίκας αν δεν αναπνέεις την άλλη σκατίλα του λιμανιού.
Προχωράς και πρέπει να φορά κράνος μην σούρθει στο κεφάλι από κεραμίδι μέχρι πορτοπαράθυρο, κινδυνεύεις να χάσεις κανένα πόδι γιατί, στα ας τα λέμε πεζοδρόμια για να παρηγοριόμαστε, παρεμβάλεται η περίφραξη του ερειπίου της γειτονιάς σου, ίνα μη γράψω του δρόμου σου.
Σταματώ την περιγραφή γιατί πληγώνει. Σε τελική ανάλυση ας αφήσουν αυτό το όρθιο βλίτο να παριστάνει την Αφετηρία Αστικών Λεωφορείων. Γελάνε, που γελάμε μαζί μας ας ξεκαρδίζονται. Μπορεί αυτό να μας αξίζει.
Άλλωστε η παροιμία για την σάλα με τα έπιπλα έχει την διαχρονική της αξία.
Υ.Γ: Μια γεύση… επίπλων πάρτε με την αντίδραση μας στην πλακόστρωση των δρόμων https://www.alithia.gr/koinonia/min-pernas-malaka
