Κουράζω ε; Δεν πειράζει, αν κουράζω παρατήστε με στον κόσμο μου, γιατί ο δικός μου κρίνεται στις… λεπτομέρειες.
Στις Καρυές, που λέτε, υπάρχει ένα σπίτι με ιδιαίτερη σημασία. Εκεί στο έμπα του χωριού, στις 21 Δεκεμβρίου του 1912, μετά από 40 μέρες αιματηρών μαχών, οι Τούρκοι κατακτητές της Χίου υπέγραψαν την παράδοση τους στον απελευθερωτή Ελληνικό Στρατό. Στο ίδιο σημείο έξω από το σπίτι, για να μην ξεχνάμε προφανώς το μεγάλο αυτό γεγονός, στήθηκε ένα μνημείο και εκεί υπάρχει και η σημαία της χώρας μας, αυτή που σκέπασε και τους νεκρούς της απελευθέρωσης μας το 1912.
Στην μόλις προχθεσινή φωτογραφία, μπορούμε να καμαρώσουμε ΟΛΟΙ πως είναι η κατάσταση της.
Εκτός από το ερώτημα του τίτλου, δεν γράφω τίποτα άλλο. Απλά θερμά παρακαλώ έναν συνέλληνα, συμπατριώτη. Ας την κατεβάσουμε. Αν δεν μπορούμε να την αναρτούμε, αν δεν μπορούμε να φροντίζουμε για την άριστη κατάσταση της, ας κάνουμε μόνιμη υποστολή. Μπορεί αυτό να μας αξίζει τελικά.
Στενάχωρα ξεκίνησα, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά. Άλλωστε είναι και τα εκτός Χίου, που πικραίνουν και δεν αναφέρομαι μόνο στα της Βενεζουέλας. Απλά τα συνδέω με δικές μας… λεπτομέρειες, που τις γράφω ξέρετε, για να μην σκάσω.
Εντάξει με τον φιάσκο για το FIR; Αναρωτιέμαι, μέχρι να βρεθεί τι έφταιξε, ΕΝΑ «πολιτικό γαϊδούρι» δεν βρέθηκε να παραιτηθεί;
Να το επεκτείνω λίγο χωρίς να κουράσω; Είναι τώρα αυτό κατάσταση χώρας, να έχει λέει το αρμόδιο υπουργείο ξεμείνει από… πινακίδες δικύκλων; Εδώ υπάρχει αντίστοιχο «πολιτικό γαϊδούρι»;
Ξέρετε αν τα αθροίσεις αυτά στο τέλος, εξηγείς γιατί σύμφωνα με τις δημοσκοπικές έρευνες πάντα, 10 Έλληνες στους 100 λένε ότι θα ψήφιζαν… Καρυστιανού!
Θέλετε να βάλουμε κάτω την λογική; Και μόνο ότι αυτή η κυρία θα ήταν άγνωστη αν δεν έχανε το παιδί της στην τραγική ιστορία των Τεμπών και η απώλεια αυτή γίνεται προσωπικός της εφαλτήρας για την πολιτική, έπρεπε να κάνει τον κόσμο να βγάζει φλίχτρενες.
Όταν όμως βλέπει στα λεγόμενα συστημικά Κόμματα, πολιτικούς να μην μπορούν να χωρίσουν δύο γαϊδουριών άχυρα, όχι μόνο στην Καρυστιανού θα πάνε αλλά μέχρι τον Γιάνη θα ψηφίσουν ξανά, να πάει τουλάχιστον η χώρα στον πάτο… μαστουρωμένη.
Επιτρέψτε μου να κλείσω με κάτι προσωπικό, που ξέρετε ότι δεν το συνηθίζω.
Ευχαριστώ τον κόσμο, που με τίμησε στην παρουσίαση του βιβλίου μου, τρίτο κατά σειρά με τίτλο ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ. Ζητώ συγνώμη, που έβαλα κάτω το κεφάλι και διαβάζω και γράφω ασταμάτητα και τους ταλαιπωρώ κάθε χρόνο.
Εκτός της παρουσίας τους, με συγκινούν κινήσεις όπως αυτή της συναδέλφου, στην συγγραφή, Ελπινίκης Καλαγκιά, την αναφέρω ενδεικτικά, γιατί ζήτησε να… αποθανατιστούμε και φωτογραφικά, που χαρίζοντας μου ένα προσωπικό ημερολόγιο, μου γράφει με την ευκαιρία της γιορτής των…45 Γιάννηδων.
«Εκεί που η είδηση συναντά την ιστορία εύχομαι να παραμείνετε οξυδερκής παρατηρητής του χρόνου και άοκνος εργάτης του λόγου.
Με την ίδια δεξιοτεχνία να φωτίζετε πάντα τις ειδήσεις του σήμερα και τις σελίδες του χθες.
Το κανάλι σας να αποτελεί σταθμό όπου η ΑΛΗΘΕΙΑ δεν μεταδίδεται απλώς αλλά δικαιώνεται...
Χρόνια πολλά στον άνθρωπο που μετουσιώνει το χρονικό της ημέρας σε μνήμη αιώνων...».
Το υστερόγραφο το υπογράφει ο Κώστας Σ. Βούκουνας, πρόεδρος Δημοτικής Κοινότητας Βροντάδου, πολιτικός μηχανικός- εκπαιδευτικός, που το επεκτείνει λίγο.
ΥΓ. «Εύχομαι σε όλους σας καλή χρονιά!!! Στον κο Γιάννη για την ονομαστική εορτή του, στην ΑΛΗΘΕΙΑ κόρη του κου Γιάννη (δεν έμεινε στο ράφι) την παντρεύτηκε η κοινωνία της Χίου, να τα εκατοστίσει, στον Γ΄ τόμο (μια σταγόνα ιστορίας) να περάσει ομαλά τις συμπληγάδες που μας χώριζαν κάποτε και να βγεί στο πέλαγος της ατομικής ευθύνης, καλοτάξιδο».
