Η οδός Βιτιάδου έτσι… σκέτο και ίσα – ίσα να φαίνεται αχνά στην πινακίδα ονοματοθεσίας, ίσως να αναφέρεται στον ομογενή Χιώτη της Αιγύπτου και ευεργέτη Μιλτιάδη Βιτιάδη, τον αδελφό του Αλέξανδρο ή και τους δύο μαζί.
Παρακάμπτουμε τις λεπτομέρειες… αυτές και εισερχόμαστε στην καρδιά του Κάμπου, από το Μουζάλικο, προς τα Νότια, όπου εκτός της αχνής πινακίδας αντικρίζουμε αμέσως την Εκκλησία της Παναγίας Παχειάς.
Παρακάμπτουμε τα ευχάριστα εμπόδια από αμπέλια, που κρέμονται μέσα στο δρόμο, παρατηρούμε τις πρασινάδες στους τοίχους και ανεβαίνουμε στο πεζουλάκι, που τον χειμώνα, που η οδός γίνεται… χείμαρρος, εξασφαλίζει τουλάχιστον πρόσβαση στην Εκκλησία.
Όπως όλες στον Κάμπο ξεκίνησε ως κτητορική το 1638, ίσως από την οικογένεια Παχιά, πληγώθηκε βαριά απ’ τον «χαλασμό» τον μεγάλο σεισμό του 1881, το 1889 φτιάχτηκε το περίφημο βοτσαλωτό της, το 1928 κάηκε και ξαναφτιάχτηκε από τους αδελφούς Μιλτιάδη και Αλέξανδρο Βιτιάδη.
Είναι δίκλιτη βασιλική, ο άμβωνας της στο κέντρο του ναού είναι φτιαγμένος από Θυμιανούσικη πέτρα και δεν είναι υπερυψωμένος, ενώ αγιογραφίες παρατηρούμε μόνο στο κάτω μέρος της τοιχοποιίας.
Έξω σε μια μαρμάρινη επιγραφή είναι τα ονόματα των τελευταίων δωρητών, ενώ στον περίβολο παρατηρούμε το παλιό κωδωνοστάσιο και δίπλα το νέο, που κτίστηκε το 1965 και στις 11/5/2018 πληγώθηκε από κεραυνό.
Από την μία πλευρά του περιβόλου της Εκκλησίας βρίσκουμε τον τάφο των ευεργετών του Κάμπου Ζαννή και Μαρίας Χαλκούση, που τους βρήκαμε σε άλλη γειτονική οδό, ενώ παρακάμπτοντας τον εξωτερικό χώρο του Ναού, οδηγούμεθα στην άλλη πλευρά, όπου άλλος ένας τάφος ή μάλλον μόνο η μαρμαρόπλακα, που σώζεται, μαρτυρεί άλλη μια τραγική ιστορία του σεισμού του 1881, όπου στις 22 Μαρτίου καταπλακώθηκε στο σπίτι του ο Γεώργιος Σίμος μαζί με την 8ετή κόρη του.
Στην έξοδο μας παρατηρούμε στον εξωτερικό χώρο της Εκκλησίας, το ξέστρο που υπήρχε για να αφαιρεί τις λάσπες από τα παπούτσια και βρισκόμαστε πάλι στον δρόμο παρατηρώντας ένα πέτρινο κτίσμα δίπλα στον Ναό καθώς και μια επιβλητική σε ύψος είσοδο με Καμπούσικα χαρακτηριστικά.
Τοίχοι ένθεν και ένθεν, με μια σωλήνα άρδευσης στην μία πλευρά, μια ξύλινη πόρτα δεξιά και ένα τοίχο έτοιμο να πέσει, συνεχές βάδισμα υπό σκιάν, τοίχοι που σκαρφαλώνουν χωνάκια και κισσοί, που ακολουθούν τον κορμό και τα κλαδιά ενός υπερμεγέθους πεύκου.
Για την συνέχεια ένα μεγάλο κλειστό σπίτι, δεξιά μια ξύλινη πόρτα με τα απαραίτητα εμπόδια για πλημμύρα, μια άλλη οικία με μια κόκκινη πόρτα και παράθυρα στο ίδιο χρώμα.
Παλαιές οικίες από την μια πλευρά και σταθμευμένα Ι.Χ. από την άλλη, σκιές από μεγάλες τσικουδιές, μια πόρτα δεξιά στο άσπρο και κόκκινο, ένα σπίτι δεξιά μας και το τυροκομείο του Μαστέλο.
Αριστερά μας μια μεγάλη μαντεμένια πόρτα και εδώ συναντάμε την στροφή της Βιτιάδου, για την έξοδο της στον κεντρικό δρόμο, που θα περιηγηθούμε την επόμενη φορά αφού στην σημερινή από το Μουζάλικο ξεκινήσαμε την γνωριμία μας με αυτήν και σε μια ξύλινη πόρτα «Φτου» και τερματίσαμε.
Ρεπορτάζ Γιάννης Τζούμας, εικονοληψία – φωτογράφηση Κωστής Αναγνώστου, επεξεργασία εικόνας Νέλο Μέσι.
