Μια φωτογραφία ίσον χίλιες λέξεις.
Οι βρακοφόροι στα Χανιά δίπλα στον δικό τους τον Μίκη.
Και τώρα, που ο ουρανο…Μίκης αναπαύεται όπου όλοι…δίκαιοι, η νεκρώσιμη Ακολουθία είναι από τις ωραιότερες και πιο μεστές περιεχομένου στην Ορθόδοξη Χριστιανική λατρεία, και από ότι εικόνα μεταδόθηκε, μπορούμε έστω εκ του μακρόθεν και ας μην μας αφορά, στην ουσία αφορούσε μόνο τον ίδιο, να καταλάβουμε γιατί επέλεξε να ταφεί στην Κρήτη;
Καταλάβαμε από πού πηγάζουν οι εικόνες σουρεαλισμού, που ζήσαμε όλες αυτές τις μέρες;
Γιατί αν ψάχνει κανείς να βρεί λογική σε ένα φέρετρο του Μίκη Θεοδωράκη, στο κέντρο μιας Εκκλησιάς, περιστοιχισμένο από Ιερείς, με κεντρικό ομιλητή τον… Δημήτρη Κουτσούμπα, ξεχνά ότι η ζωή δεν είναι μαθηματικά. Γιατί μόνο σ’ αυτά ένα και ένα κάνουν δύο.
Γιατί πέρα και πάνω από όλα, ακόμα και τις μικρότητες των ανθρώπων, που είναι συνυφασμένες με την φύση τους, ας μην ξεχνάμε ότι για να διευθετηθούν ακόμα και τα της κηδείας ενός Θεοδωράκη, φτάσαμε να εκδοθεί Δικαστική απόφαση (!!!) υπάρχει κάτι ανώτερο, που μας ξεπερνά, που ενώνει, που φέρνει στην ίδια θέση τον μακαριστό Σεραφείμ με τον αείμνηστο Χαρίλαο Φλωράκη (σκληροί αντίπαλοι στα χρόνια της νιότης στον αιματηρό και θλιβερό εμφύλιο) για να σκύψουμε και λίγο στην νεότερη ιστορία μας και αυτό είναι η Πατρίδα, η κοινή μας Μάνα, αυτή που εν τέλει μας γέννησε όλους.
Σ’ αυτήν, στην δική της αγκαλιά θέλησε να αναπαυθεί ο Μίκης, οπουδήποτε αλλού θα…στριφογύριζε στο φέρετρο.
Ας κρατήσουμε αυτό, αν μπορούμε να ξεπεράσουμε και στον βαθμό, που το μπορούμε τα ανθρώπινα.
Υ.Γ.: Θεωρώ ότι ζώντος του Μίκη αλλά ακόμα και σήμερα δεν έχουμε, δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε το μουσικό του μέγεθος.
Αυτό είναι δουλειά που αφορά τον επόμενο αιώνα.
