Ανήμερα του Πάσχα, η πρώτη ανάρτηση στο διαδίκτυο. Το γνώριμο πρόσωπο της χιώτισσας Αργυρώς Σαραντή, να μας χαμογελά, σε ένα εγκωμιαστικό αφιέρωμα για τα σπιτικά γλυκά της με αρώματα και γεύσεις Χίου, σε άρθρο της Evelyn karatzas, στον ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΡΥΚΑ, που ενημερώνει την ελληνική ομογένεια στην Νέα Υόρκη, ΤΗΕ ΝΑΤΙΟΝΑL HERALD!
Η κόρη του Μιχάλη και της Πάτρας Σαραντή που το 2004 άνοιξαν μαζί το ομώνυμο ζαχαροπλαστείο κοντά στο αεροδρόμιο, πως άνοιξε τα φτερά της στην Νέα Υόρκη και κατάφερε να «κατακτήσει» με παραδοσιακές συνταγές και γλυκά, όπως τα αμυγδαλωτά , μασουράκια με μαστίχα και άλλα σιροπιαστά γλυκά, το απαιτητικό, και ετερόκλητο ως προς τις γεύσεις, τις προτιμήσεις, κοινό της Νέας Υόρκης; Το αφιέρωμα στα αγγλικά και ελληνικά, απολύτως κατατοπιστικό. Αλλά η επικοινωνία μαζί της μέσω βιντεοκλήσης, είχε άλλη «γεύση»…
Αργυρώ Σαραντή, σύζυγος του Παναγιώτη Χαβιάρα, πολιτικού μηχανικού, με καταγωγή από την Συκιάδα και την Λαγκάδα, που επέστρεψε μαζί με τους γονείς του από το Σικάγο όπου και γεννήθηκε, σε ηλικία 10 ετών.
Μητέρα δύο παιδιών, ενός κοριτσιού 13 χρονών που γεννήθηκε στην Χίο και ενός αγοριού πεντέμιση ετών που γεννήθηκε αργότερα στην Αμερική. Ασφαλώς δεν ήταν αυτοί οι λόγοι για το εκτενές αφιέρωμα στην «Χιώτισσα ζαχαροπλάστη με τα σπιτικά γλυκά»… Είναι όμως και αυτά στοιχεία της ταυτότητας της, της πορείας της. Το «μπόλιασμα»…
Πριν φτάσουμε στην τόσο σημαντική για την πορεία της, αναφορά σε μια εφημερίδα που έχει κυκλοφορία 45.000 φύλλα, έχει ενδιαφέρον να γυρίσουμε μαζί της, πίσω στην Χίο, πριν πάρουν την απόφαση να μπούν στο αεροπλάνο και να μεταναστεύσουν στην Αμερική, στην Νέα Υόρκη το 2018, αφήνοντας το ομώνυμο οικογενειακό ζαχαροπλαστείο που διέγραφε επιτυχημένη πορεία.
Η Αργυρώ Σαραντή και ο Παναγιώτης Χαβιάρας, δύο νέοι άνθρωποι, μια νέα οικογένεια με μικρό παιδί, άφησαν συγγενείς και φίλους στην Χίο, βρέθηκαν στην ξενιτειά, όπως χιλιάδες άλλοι συνομίληκοι τους, στον απόηχο των Μνημονίων και των σοβαρών αναταράξεων που αυτά έφεραν στην οικονομία, την εργασιακή αβεβαιότητα, την κοινωνία. Πίσω στην Άνοιξη του 2018. Πρώτα έφυγε ο άντρας και λίγο καιρό μετά η Αργυρώ με την κόρη τους. « Ήταν ώριμη απόφαση που πήραμε, δεν ήταν βιαστική. Είπαμε, «τί έχουμε να χάσουμε; Γιατί να μην δοκιμάσουμε; Πάμε κι αν βγεί…». Στην όντως, θαρραλέα απόφαση τους, όπως εξήγησε η Αργυρώ Σαραντή, έπαιξε καταλυτικό ρόλο ότι ο σύζυγος της, ως παιδί χιωτών μεταναστών, ήταν αμερικανός πολίτης και πηγαίνοντας εκεί βρήκαν μεγάλη υποστήριξη από συγγενείς και φίλους από την πλευρά του. « Από την επόμενη μέρα που έφτασε εδώ ο άντρας μου, είχε σπίτι και δουλειά, πολύ σύντομα είχαμε όλα τα αναγκαία χαρτιά και εμείς που πήγαμε αργότερα. Μας ήρθαν πολύ ευνοικά, βρήκαμε ένα ολόκληρο σπιτικό έτοιμο…” θυμάται η Αργυρώ, με την ευγνωμοσύνη να φωτίζει το πρόσωπο της.
Έχοντας πίσω της πολυετή εργασία με τους γονείς της στο ζαχαροπλαστείο τους στην Χίο, αρχικά αναζήτησε στην Αμερική άλλη επαγγελματική πορεία. «Κάτι άλλο…». Έκανε μια ολιγόμηνη προσπάθεια να εργαστεί σε ζαχαροπλαστεία εκεί αλλά έφυγε, απογοητευμένη από τις επικρατούσες εργασιακές συνθήκες. Εκεί, σε αυτή την φάση την βρήκε ο κορωνοιός. Όλα σταμάτησαν! Μόνο η οικογένεια τους μεγάλωσε κατά ένα μέλος… Γεννήθηκε ο γιός τους. Χωρίς βοήθεια στην ανατροφή του νεογέννητου γιού της και της κόρης τους, δεν υπήρχαν πολλές δυνατότητες για εργασία έξω από το σπίτι. Η έλξη προς την ζαχαροπλαστική νίκησε…
Χαμογελά όταν θυμάται τα λόγια της φεύγοντας από το ζαχαροπλαστείο τους στην Χίο «… το μόνο γλυκό που δεν θα καταφέρω να κάνω στην Αμερική είναι τα αμυγδαλωτά». Ωστόσο η ζωή την διέψευσε… Βλέποντας μια εξαδέλφη της να φτιάχνει αμυγδαλωτά…», είχε πει η Αργυρώ Σαραντή, κόρη του Μιχάλη και της Πάτρα Σαραντή, αφήνοντας το εν ενεργεία, ομώνυμο, οικογενειακό ζαχαροπλαστείο τους στην Χίο, για να μεταναστεύσει με τον άντρα της Παναγιώτη Χαβιάρα και την 6χρονη, τότε κόρη τους, για την Νέα Υόρκη την άνοιξη του 2018. Η ζωή την διέψευσε…
Μόλις οκτώ χρόνια αργότερα, ανήμερα του φετινού Πάσχα, η εφημερίδα με κυκλοφορία 45.000 φύλλα που ενημερώνει την ελληνική ομογένεια της Νέας Υόρκης και το site, είχαν εκτενές εγκωμιαστικό αφιέρωμα στην Αργυρώ για τα σπιτικά γλυκά της που ευωδιάζουν Χίο, με πρώτο στην κορυφή το αμυγδαλωτό! Ταχύτατα η είδηση ταξίδεψε και κατέκλυσε το διαδίκτυο.
Στην ίδια σειρά προτίμησης από το απαιτητικό, ιδιαίτερο κοινό ως προς την ποιότητα και τις παραδοσιακές γεύσεις της Νέας Υόρκης, τα φημισμένα επίσης μασουράκια της, τα σιροπιαστά γλυκά της! Με ευωδιές μαστίχας και πικραμύγδαλου. Πως αλήθεια μια νέα γυναίκα, μητέρα, πλέον, δύο μικρών παιδιών, ο γιός τους γεννήθηκε εκεί, έκανε τέτοιο άλμα μέσα σε λίγα χρόνια, που μπορεί να χαρακτηριστεί και άθλος, μεταναστεύοντας από την Χίο στην Νέα Υόρκη; Η ιστορία της γλυκιά, αν και η απόφαση της μετανάστευσης πάρθηκε σε «πικρούς καιρούς»…
Τότε που σύσσωμη η ελληνική οικονομία και η κοινωνία είχαν πληγεί από τα Μνημόνια. Στις «αποσκευές της» η πολύχρονη εμπειρία που είχε από το οικογενειακό ζαχαροπλαστείο, και μια ώριμη αλλά ταυτόχρονα θαρρετή, αισιόδοξη ματιά στην ζωή…
«Γιατί όχι… Αμερική;»
Η πρώτη ιδέα της μετανάστευσης από Χίο στην Αμερική, γεννήθηκε σε συζητήσεις με φίλους. Γόνιμο έδαφος η επαγγελματική κινητικότητα και αστάθεια που βίωνε ο σύζυγος της, ως νέος επιστήμονας, πολιτικός μηχανικός, στην εποχή των Μνημονίων. Επίσης καθοριστικό ρόλο έπαιξε, ότι ήταν ταυτόχρονα και αμερικανός πολίτης, ως παιδί χιωτών μεταναστών από την Συκιάδα και την Λαγκάδα, που έζησε στο Σικάγο και ήλθε στην Ελλάδα περίπου 10 ετών.
«Σίγουρα ρισκάραμε πολύ, όμως ήταν μία ώριμη απόφαση. Σκεφτήκαμε, γιατί να μην δοκιμάσουμε, τι έχουμε να χάσουμε;»
Με ευγνωμοσύνη περιγράφει την «ανοιχτή αγκαλιά» που βρήκαν εκεί από συγγενείς και φίλους του άντρα της που πρώτος βρέθηκε εκεί τον Μάρτη του 2018. « Την επόμενη μέρα είχε σπίτι και δουλειά» θυμάται με ευγνωμοσύνη για την βοήθεια που έλαβαν, ενώ άλλοι μετανάστες έφυγαν χωρίς «χάρτη», πόσο ευνοϊκά τους ήλθαν τα πράγματα στα πρώτα τους βήματα εκεί. Η ίδια, αρχικά αναζητούσε νέο επαγγελματικό προσανατολισμό. Για λίγους μόνο μήνες εργάστηκε σε ζαχαροπλαστείο αλλά γύρισε σπίτι, απογοητευμένη από τις εργασιακές συνθήκες. Η πανδημία του κορωνοϊου, δεν άφηνε περιθώρια για επαγγελματικά σχέδια. Μόνο …οικογενειακά. Η Αργυρώ Σαραντή έφερε, εκείνη την περίοδο, στον κόσμο το δεύτερο παιδί τους, ένα αγόρι, σήμερα, πεντέμισι ετών. Με ένα κορίτσι, περίπου αυτής της ηλικίας τότε, κι ένα νεογέννητο μωρό, χωρίς βοήθεια στην ανατροφή τους, η σκέψη για εργασία έξω από το σπίτι, δεν μπορούσε να υλοποιηθεί. Όμως, εκτός από γνώσεις, εμπειρία, ταλέντο που πήρε μαζί της για να ριζώσει στην Αμερική, είχε και ένα ανήσυχο, δημιουργικό μυαλό… Η εικόνα μιας εξαδέλφης του ζεύγους, να φτιάχνει χιώτικα αμυγδαλωτά στο σπίτι της στην Νέα Υόρκη, ήταν η «σπίθα»… Η έμπνευση!
« Αφού μπορεί εκείνη, που δεν έχει τα αναγκαία μηχανήματα, γνώσεις, υλικά, γιατί δεν μπορώ και εγώ;»σκέφτηκε.
Τί συγκυρία! Είχε πάρει μαζί της στην Αμερική, το μοναδικό πικραμύγδαλο, βασικό συστατικό του αμυγδαλωτού.
Μπήκε με έμπνευση, 22χρονη εμπειρία και διάθεση στην κουζίνα του σπιτιού της και άρχισε να παρασκευάζει, αρχικά τα χιώτικά αμυγδαλωτά που έγιναν το «διαβατήριο» της για να προσεγγίσει, με παραδοσιακά, χειροποίητα γλυκά, μια τεράστια αγορά, τόσο ανταγωνιστική…
«Όλα έγιναν βήμα- βήμα, χωρίς έπαρση και αλαζονεία» λέει από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού η Αργυρώ Σαραντή. Πριν τρία χρόνια άνοιξε μια σελίδα στο NSTAGRAM μέσω της οποίας προωθούσε τα χειροποίητα, σπιτικά γλυκά της με γεύσεις της Χίου. Πρόσφατα, χωρίς η ίδια να το επιδιώξει, όπως συνήθως συμβαίνει, μια παραγγελία της, βρέθηκε σε εστιατόριο στο Μπρούκλιν, στην κατάλληλη ώρα στον κατάλληλο τόπο, όπως μας μετέφερε, αφού δοκίμασε εκεί η δημοσιογράφος που υπογράφει το πασχαλιάτικο αφιέρωμα στην δουλειά της κυρία Evelin Karantzas και στην συνέχεια επικοινώνησε μαζί της. «Αυτό το αφιέρωμα ήταν «Θείο Δώρο» λέει η Αργυρώ.
Τα χιώτικα αρώματα των παραδοσιακών γλυκών που μοσχοβολούν στην σπιτική κουζίνας της αρχίζουν να ταξιδεύουν σε πολλά μέρη του κόσμου… Ήδη το απόγευμα της Παρασκευής, με αφορμή αυτό το αφιέρωμα στην εφημερίδα της ελληνικής ομογένειας της Νέας Υόρκης, φιξονήθηκε στην εκπομπή « Γλυκιά ζωή» της ΕΡΤ.
Παρά την αναγνώριση του ταλέντου και της αγάπης που βάζει μαζί με τα υλικά της, η ίδια, διατηρεί χαμηλό προφίλ και μια σεμνότητα που την χαρακτηρίζει.
Η καθημερινότητα της, ωστόσο, όπως μας την σκιαγραφεί, διόλου εύκολη… « Αυτό που κάνω είναι άθλος», διαπιστώνει και η περιγραφή μίας μόνη μέρας, σε εποχές που έχει πολλές παραγγελίες, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.
Όταν πλησιάζουν εκδηλώσεις του Σαββατοκύριακου, όπως αφιερωμένες στη νύφη, εγκαίνια, γιορτές, η κουζίνα του σπιτιού τους όπου μένει με τον άντρα και τα δύο τους παιδιά, «μεταμορφώνεται» σε επαγγελματική!
Κανονικό εργαστήριο ζαχαροπλαστείου…
Για να παραδώσει έγκαιρα και με την υψηλή ποιότητα που κάνουν τόσο επιτυχημένα τα γλυκά της, ποσότητες όπως πχ 200 αμυγδαλωτά, 200 μασουράκια, σε εποχές μεγαλύτερης ζήτησης μπορεί να φτάσει και τα 500 ή 1000 συνολικά, ο φούρνος τους μπορεί να δουλεύει ασταμάτητα, από τις 7.30 το πρωί, μέχρι τις 9 το βράδυ! Κι εκείνη φυσικά!
Τα σαββατοκύριακα που τα παιδιά της, ειδικά ο μικρός της γιός κινείται μέσα στην κουζίνα, το σπίτι, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα, για μια επαγγελματία ζαχαροπλάστη, που εργάζεται σε μία οικιακή κουζίνα, με την οικογένεια της, στον «εργασιακό» της χώρο.
Η κόρης της είναι στα 14, έχει μνήμες από το ζαχαροπλαστείο της Χίου, ο μικρός της γιός μεγάλωσε στην Αμερική μέσα σε αυτές τις μυρωδιές και με την εικόνα της αεικίνητης «μητέρας- ζαχαροπλάστη». Ωστόσο, δεν χάνει ευκαιρία να γευτεί κάθε φορά τα μοναδικά γλυκά της!
Χαρακτηριστική η σκηνή που μας περιγράφει η μητέρα- ζαχαροπλάστης …
Μόλις ακούσει ο γιός της το φούρνο να δουλεύει, τρέχει κοντά της λέγοντας: «Μαμά, θέλω κι εγώ». Όλοι τους περιμένουν να περισσέψει κάτι από την κάθε παραγγελία της μαμάς για να το γευτούν…
«Ποια είναι τα συστατικά της επιτυχίας της;» είναι μια εύκολη ερώτηση για την Αργυρώ. Τα χρόνια που εργάστηκε μαζί και δίπλα στους γονείς της, Μιχάλη και Πάτρα, στην Χίο, κοντά σε έναν επίσης, άριστο ζαχαροπλάστη και άνθρωπο που δεν ξεχνά, τον κύριο Κώστα Τσουμπουράκη. Ο συνδυασμός ταλέντου, εμπειρίας, επιλογής των καλύτερων πρώτων υλών, «η αγάπη που βάζω είναι που κάνει τα γλυκά μου ξεχωριστά, σε σχέση με τα συνήθη, καθιερωμένα γλυκά της Αμερικής» απάντησε.
Παρά το γεγονός ότι η Αργυρώ Σαραντή, ανεβαίνει ήδη τα σκαλιά μιας επιτυχημένης επαγγελματικής πορείας στην Νέα Υόρκη, εργαζόμενη στο σπίτι της, τα γλυκά της και η ίδια χαίρουν εκτίμησης, προτιμώνται από Χιώτες, Έλληνες της Ομογένειας, αλλά έχουν κερδίσει με την «πρώτη μπουκιά» Ιρλανδούς, κατοίκους της Ν. Υόρκης από διάφορες μουσουλμανικές χώρες, Βραζιλιάνους, Κυπρίους, η ίδια δεν δέχεται το επίθετο «επιτυχημένη»…
«Ο κάθε άνθρωπος έχει να διανύσει πολύ δρόμο για να εξελιχθεί επαγγελματικά. Ποτέ δεν φτάνουμε την επιτυχία στο 100%. Η ζωή μας μαθαίνει κάθε μέρα… Επίσης θεωρώ πολύ σημαντικό να έχουμε ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε…»απαντά.
Μια ερώτηση για τη σύγκριση τιμών, πρώτων υλών των αγαπημένων, γνώριμων γλυκών στη Χίο και την Αμερική, αλλά και του κόστους ζωής εκεί, δίνει την ευκαιρία για να προσεγγίσουμε την πραγματική ζωή, όχι των διαφημίσεων, ή των ταινιών…
«Απέχουν όπως η νύχτα με την μέρα» μας είπε η Αργυρώ Σαραντή. Διευκρινίζοντας στην συνέχεια, ότι σε αντίθεση με την αντίληψη που επικρατεί στην Ελλάδα, η ζωή στην Αμερική είναι πολλή ακριβή ως προς τις τιμές ενοικίασης των σπιτιών, το κόστος αγοράς των πρώτων υλών που χρησιμοποιεί, αλλά και των αναγκαίων ειδών από το σούπερ- μάρκετ συνολικά. Το κόστος παραγωγής των περιζήτητων, χειροποίητων γλυκών της, δεν υπολείπεται όλων των άλλων παραμέτρων του υψηλού κόστους ζωής στην Αμερική.
Ωστόσο, εν μέσω ακρίβειας και των νέων δεδομένων μετά την έναρξη του πολέμου που έχει επιβαρύνει το κόστος ζωής, την ψυχολογία και τις συνήθειες τους, όπως πχ το να αποφεύγουν να κατεβαίνουν συχνά στο Μανχάταν, η ίδια προσπαθεί να μείνει εστιασμένη στη δουλειά της.
Σε όποιο νέο ή μεγαλύτερο σκέφτεται να μεταναστεύσει εκεί, τον προτρέπει να έχει αποθέματα υπομονής, κουράγιο. Μαζί με «τύχη» που θα του χρειαστεί.
Ηχεί παράδοξο. Ενώ η Αργυρώ Σαραντή, καθημερινά, ανασαίνει τις ευωδιές των μυροβόλων υλικών και γλυκών της Χίου, της λείπει αφάνταστα, όπως και σε όλη την οικογένεια, ο τόπος, οι συγγενείς, οι φίλοι…
Τα παιδιά της, από το χειμώνα ρωτάνε αν έχουν κλειστεί τα εισιτήρια για τις καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα, στην Χίο.
Ο μικρός της γιός, αν και γεννήθηκε, μεγαλώνει στην Αμερική, κάθε πρωί ξυπνάει και ρωτάει:
«Σήμερα μαμά φεύγουμε για Χίο;»
Μάλλον η Αργυρώ Σαραντή, την χώρεσε ολάκερη, σε εκείνο το μικρό μπουκαλάκι πικραμύγδαλου που πήρε μαζί της ταξιδεύοντας για Νέα Υόρκη. Με αυτό που έφτιαξε τα πρώτα χιώτικα, σπιτικά αμυγδαλωτά στην κουζίνα της στην Αμερική.
Το άρωμα της Ζωής της. Της επιτυχίας…
Ευγενία Κώττη
