Χίος, Τρίτη 2 Ιουνίου

Μιχάλης Μόσχος. Ένας Χιώτης η ψυχή του βραβείου London Hellenic Prize στο Κέμπριτζ

Δείτε τις Φωτογραφίες
Κυρ, 01/12/2019 - 08:10
Ο Μ. Μόσχος με την κάτοχο της έδρας Κοραή, Γκόντα Φαν Στιν.

Το London Hellenic Prize είναι ένας θεσμός που γεννήθηκε το 1996 και χαίρει μεγάλης εκτίμησης από τους κορυφαίους πνευματικούς ανθρώπους της Βρετανίας. Οφείλει την ίδρυσή του στους Ελληνες εφοπλιστές του Λονδίνου, που συνεχίζουν ώς σήμερα την παράδοση της διάχυσης του ελληνικού πνεύματος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ξεκίνησε με την ευγενική χορηγία του Γιάννη Δ. Κρητικού, μέλους της ελληνικής επιχειρηματικής κοινότητας, και στηρίζεται σήμερα από το Ιδρυμα Λεβέντη.

Το έπαθλο αναδεικνύει εκδόσεις στην αγγλική γλώσσα, που αφορούν τον ελληνικό πολιτισμό, την αρχαιολογία και τη λογοτεχνία, τη μελέτη των κλασικών, την Ιστορία και τη θρησκεία. Οι υποψήφιοι προέρχονται από πολλές χώρες και ανάμεσα στους βραβευθέντες θα βρει κανείς σπουδαία ονόματα, όπως του Βρετανού ιστορικού Πολ Κάρτλετζ, του Αμερικανού μελετητή της Γενιάς του ’30 Εντμουντ Κίλι, του ιστορικού Μαρκ Μαζάουερ, της Αν Κάρσον, του Αρμάν Λερουά. Και η κριτική επιτροπή του, όμως, απαρτίζεται αντιστοίχως από προσωπικότητες, όπως ο ομότιμος καθηγητής της Οξφόρδης Ρόμπιν Λέιν Φοξ, η ελληνίστρια Τζένιφερ Γουάλας, η λογοτέχνις Ελίζαμπεθ Σπέλερ, ο Στέφανος Πεσμαζόγλου κ.ά.

Για τον εφετινό νικητή του θεσμού μάθαμε το καλοκαίρι. Είναι ο Μάικλ Χιουζ, χάρη στο τελευταίο του βιβλίο, «Country», όπου το έπος του Ομήρου αναβιώνει μέσα από τη μεταφορά του στην Ιρλανδία του 1996, με νωπή ακόμα τη συμφωνία εκεχειρίας του IRA. Πριν από λίγο καιρό, έγινε στο Κέμπριτζ η απονομή του βραβείου, παρουσία ανθρώπων από τον πανεπιστημιακό, εκδοτικό και δημοσιογραφικό χώρο. Εκεί βρέθηκε, βέβαια, και σύσσωμη η ελληνική κοινότητα του πανεπιστημίου. Η Τζένιφερ Ουάλας άνοιξε την εκδήλωση, για να παραδώσει τη σκυτάλη στην Ελίζαμπεθ Σπέλερ, η οποία μίλησε για τους εφετινούς υποψηφίους, ενώ ο Κάρτλετζ αναφέρθηκε στον Χιουζ. Η συνάντηση είχε ενδιαφέρον, καθώς οι παριστάμενοι μπορούσαν να θέσουν ερωτήσεις στα μέλη της επιτροπής που επέλεξε τον νικητή.

Προηγήθηκε σεμινάριο με τον βραβευμένο συγγραφέα, το οποίο διήρκεσε μία ώρα και όπου φοιτητές από τις σχολές Κλασικών Σπουδών, Ιστορίας, Αγγλικής Λογοτεχνίας, Δημιουργικής Γραφής, Ιρλανδικών Σπουδών κ.ά. είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν μαζί του για το μυθιστόρημα και τις σχέσεις που διέπουν τη δομή του. Το βιβλίο αναδιηγείται την «Ιλιάδα» του Ομήρου, εστιάζοντας στην καθοριστική έριδα μεταξύ Αγαμέμνονα και Αχιλλέα, για τη Βρισηίδα. Εχει ενδιαφέρον ότι τα σημερινά γεγονότα του Βrexit φέρνουν ξανά στην επιφάνεια αυτές τις αντιπαλότητες και ο Χιουζ μας εξέπληξε με την ευαισθησία και τη διορατικότητά του.

«Ψυχή» του βραβείου, ο δραστήριος και ακούραστος Μιχάλης Μόσχος, που έκλεισε και την εκδήλωση με μια σύντομη ομιλία. Χάρη στη δική του προσπάθεια, αλλά και των στελεχών της κριτικής επιτροπής, διατηρείται όλα αυτά τα χρόνια υψηλότατο επίπεδο στις επιλογές. Τα μέλη της είχαν εφέτος την ιδιαίτερη τιμή να γίνουν δεκτά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε κατ’ ιδίαν συνάντηση το καλοκαίρι, όπου συζητήθηκε η προσφορά του θεσμού στις ελληνικές σπουδές προς το διεθνές αγγλόφωνο κοινό, τα τελευταία 25 χρόνια.

Έντυπη Καθημερινή

 O βραβευθείς συγγραφέας Μάικλ Χιουζ.
Δευ, 01/06/2020 - 19:50

Στην πλατεία του Κάστρου, ανάμεσα στην αρχή των οδών Μπεν Ζαχαρίου και Αγίου Γεωργίου, δεσπόζει ένα ιδιαίτερο κτίσμα, το οποίο στις μέρες μας είναι γνωστό με την ονομασία «Πρώην Ξενοδοχείο Απόλλων».

Το Κάστρο της Χίου όταν πέρασε στα χέρια των Οθωμανών, χρησιμοποιήθηκε εξ’ ολοκλήρου ως ο πλεόν ενδεδειγμένος, λόγω της προστασίας που παρείχαν τα τείχη, χώρος για να κατοικήσουν. Έτσι, πριν την απελευθέρωση του 1912, το κτίριο άνηκε σε μουσουλμάνους, ήταν τριώροφη κατοικία συνολικής έκτασης 147 τ.μ και αποτελείτο από δέκα δωμάτια και τρία μαγειρεία.

Μέχρι και το 1927, όπου η Εθνική Τράπεζα (ήταν η διαχειρίστρια για τα κτήματα στην Ελλάδα που ανήκαν σε μουσουλμάνους και τα οποία ανταλλάχθησαν με αυτά χριστιανών {Ελλήνων} στη Μικρά Ασία) το έβγαλε σε πλειστηριασμό μαζί με άλλα ακίνητα του Κάστρου, στο κτίριο εγκαταστάθηκαν οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία.

Το 1927 πραγματοποιείται η πρώτη αγοραπωλησία και το κτίριο περνάει στα χέρια Έλληνα αγοραστή.

Η αρχική χρήση του ήταν ως κατοικία των ιδιοκτητών, αλλά και ως ξενοδοχείου από την επόμενη χρονιά, δηλαδή το 1928. Σε αυτό δόθηκε η ονομασία «Απόλλων».

Το 2007 το κτίριο είχε ήδη περάσει στα χέρια του δήμου Χίου, φορέας ο οποίος ανέλαβε την αναπαλαίωση και την επανάχρηση του κτιρίου.

Τα περισσότερα κτίσματα στο Κάστρο, όπως και στην πόλη της Χίου, καταστράφηκαν ή υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές κατά τον καταστροφικό σεισμό του 1881.

Με βάση την αρχιτεκτονική μελέτη λοιπόν για αποκατάσταση του κτιρίου το 2007, το κτίσμα είναι διώροφο στην πλευρά προς την πλατεία και τριώροφο προς το εσωτερικό του.

Παλαιότερο σημείο του αποδείχθηκε πως είναι το θολωτό ισόγειο ορθογωνικό κτίσμα (σήμερα φιλοξενεί το σύλλογο του «Αγίου Γεωργίου»), το οποίο χρονολογείται πολύ πριν το σεισμό του 1881. Δεύτερο παλαιότερο τμήμα του «Απόλλων» θεωρείται το γωνιακό κτίσμα στην πλατεία με την οδό Μπεν Ζαχαρίου, το οποίο έχει τοξωτά πλαίσια και του οποίου η δημιουργία χρονολογείται περίπου στα τέλη του 18ου αιώνα.

Σήμερα το κτίριο έχει δοθεί για χρήση από το Δήμο Χίου σε διάφορους συλλόγους, ανάμεσα τους και ο δικός μας σύλλογος.

Ο μοναδικός χώρος ο οποίος παραμένει αναξιοποίητος, είναι η αίθουσα/γωνιακό δωμάτιο στη συμβολή της πλατείας του Κάστρου με την οδό Μπεν Ζαχαρίου (η οποία βέβαια για κάποιο διάστημα χρησιμοποιήθηκε ως χώρος εστίασης).

Η πρότασή μας είναι ότι ο χώρος αυτός είναι κατάλληλος λόγω θέσης για να χρησιμοποιηθεί από το Δήμο Χίου ως σημείο πληροφοριών (information point) για τους επισκέπτες του Κάστρου και πιθανής φιλοξενίας δημοτικών ή άλλων εκδηλώσεων αναφορικά με αυτό.

Από τη μία, η θέση του είναι ιδανική γιατί βρίσκεται στην κεντρική πλατεία και ο επισκέπτης μπορεί να το εντοπίσει και απο τις δύο κύριες εισόδους του Κάστρου, δηλαδή την κεντρική πύλη που οδηγεί στην πλατεία και την είσοδο από το λιμάνι.

Από την άλλη, θα μπορούσε να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα, όπως αυτό των αστικών αναπλάσεων και να διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να προσφέρει τις απαιτούμενες πληροφορίες για να μπορέσει κάποιος να ξεναγηθεί σωστά στο Κάστρο (να θυμήσουμε ότι τέτοιο ρόλο είχε αναλάβει συγκεκριμένη ιδιωτική πρωτοβουλία που παλαιότερα δραστηριοποιούνταν στο Κάστρο, υποκαθιστώντας έτσι την ανύπακρτη φροντίδα που οι δημοτικές υπηρεσίες θα έπρεπε να παρέχουν για ένα τέτοιο μνημείο, όπως το Κάστρο), όπως παραδείγματος χάριν, με τη διανομή ενημερωτικού υλικού και χάρτη.

Ένα σημείο πληροφόρησης θα μπορούσε να προσφέρει και ψηφιακή προβολή της ιστορίας του Κάστρου της Χίου (στα πρότυπα της αντίστοιχης που υπάρχει στο Μουσείο Μαστίχας και προβάλει την ιστορία της Χίου μέσω της συμβολής της μαστίχας σε αυτήν) και των σημαντικότερων μνημείων του σε διάφορες γλώσσες. Στο προτεινόμενο σημείο πληροφόρησης θα μπορούσε να τοποθετηθεί και μόνιμος ηλεκτρονικός διαδραστικός χάρτης του Κάστρου όπου ο επισκέπτης θα μπορούσε πατώντας πάνω σε καίρια σημεία του, να ενημερωθεί για την ιστορία, το σκοπό και τη σημασία τους.

Συντάχθηκε από την Μ. Ματθαίου και Λ. Γλύπτης, μέλη Ε.Ο.Δ Το Κάστρο της Χίου ένας Χαμένος Παράδεισος

Το Πρώην Ξενοδοχείο Απόλλων πριν την αποκατάσταση του από το δήμο Χίου – Φωτογραφία αναρτημένη στις Παλαιές Φωτογραφίες Χίου