Χίος, Τρίτη 23 Απριλίου

Βιβλιοπαρουσίαση: "Διευχά, ένα όμορφο χωριό της Χίου", του Στυλιανού Π. Γιαλιά

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου- Μέλους της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών
Τρί, 15/01/2019 - 15:47

<<Όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν>> (Ευριπίδης)

                Σε καιρούς χαλεπούς, όπως οι σημερινοί, αλλά και σε κάθε χρονική περίοδο, η καταγραφή της ιστορίας και της παράδοσης κάθε τόπου, συνιστά πράξη πολιτισμού και ανάδειξης της ανθρώπινης δραστηριότητας.

                Έτσι, η έκδοση βιβλίων με την λαογραφία, την παράδοση, τα ήθη και έθιμα, τη ζωή της υπαίθρου και των χωριών του νησιού μας, με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση γίνεται δεκτή από τους αναγνώστες και μελετητές της τοπικής ιστοριογραφίας και λαογραφίας.

                Τρανό, πρόσφατο, παράδειγμα, η όμορφη έκδοση του συμπολίτη μας κ. Στυλιανού Π. Γιαλιά, Συντ/χου Πλοιάρχου Ε.Ν., με τίτλο <<Διευχά- Ένα όμορφο χωριό της Χίου – Τέσσερις αιώνες ιστορία και παράδοση>>. Πρόκειται για ένα νέο βιβλίο, 150 σελίδων, από τις εκδόσεις <<Άλφα Πί>> του Γιάννη Παληού και των συνεργατών του, όπου ο συγγραφέας του, κ. Στυλιανός Π. Γιαλιάς, φρόντισε με μεγάλη αγάπη και κόπο ψυχής να αποτυπώσει κάθε στοιχείο που αφορά στην ιστορία, λαογραφία και παράδοση του χωριού του, Διευχά, της Δημοτικής Ενότητας Αμανής, στους νότιους πρόποδες του Πελλιναίου όρους της Βόρειας Χίου.

                Λαμβάνοντας υπόψη μας ότι, πολλά είναι τα χωριά της Βόρειας Χίου τα οποία ΄΄φυλλορροούν΄΄ και τείνουν να ερημωθούν, αποκτά ιδιαίτερη αξία η καταγραφή της ιστορίας και της ζωής των κατοίκων των χωριών αυτών, διαχρονικά, μάλιστα από ανθρώπους που οι ίδιοι έζησαν έντονα σ΄ αυτά την κοινωνική τους βιοτή.

                Ο συγγραφέας έχει διαιρέσει το όλο έργο του σε εννέα (9) επιμέρους κεφάλαια, ανά είδος καταγραφής.

                Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται ένα Οδοιπορικό από την πόλη της Χίου μέχρι τα Διευχά. Στο δεύτερο κεφάλαιο καταχωρείται η ιστορία του χωριού και της γύρω περιοχής, καθώς και η συμμετοχή των χωριανών στους εθνικούς αγώνες.  Στο τρίτο κεφάλαιο καταγράφεται ο τρόπος οικοδόμησης των κτισμάτων του χωριού, η ρυμοτομία και οι εργασίες για την επιβίωσή του. Στο τέταρτο κεφάλαιο αναφέρονται οι ασχολίες των κατοίκων, οι καλλιέργειες, η ύδρευση, το πότισμα, τα προϊόντα, οι πηγές νερού, οι θρύλοι και οι δοξασίες για φαντάσματα που εμφανίζονταν !

                Στο επόμενο κεφάλαιο γίνεται μνεία στα ήθη και έθιμα του χωριού. Ακολούθως, ιδιαίτερο κεφάλαιο αναφέρεται στην Εκκλησία, τα σχολεία του χωριού και την εκπαίδευση. Στη συνέχεια, σε αυτοτελές κεφάλαιο καταγράφονται οι Κοινοτικές υποδομές και τα έργα για τη βελτίωση της ζωής των κατοίκων, αλλά και η κοινωνική πρόνοια για τους κατοίκους των μικρών χωριών εν γένει. Ακόμη, στο επόμενο κεφάλαιο, αναφέρονται τα αγροτικά εργαλεία της εποχής εκείνης, αλλά και ο τρόπος κατασκευής και χρήσης τους.

Στο τελευταίο κεφάλαιο περιγράφονται οι σχέσεις και οι δεσμοί των κατοίκων του χωριού με τη Μονή Μουνδών. Ως γνωστόν, η Μονή Μουνδών, που αποτελεί ένα θρησκευτικό, μοναστικό, αλλά και αρχαιολογικό-αρχιτεκτονικό κόσμημα στην ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Χίου, υπάγεται γεωγραφικά στην Τοπική Κοινότητα Διευχών και απετέλεσε τον βασικότερο πυρήνα-παράγοντα ίδρυσης του χωριού και ζωής του, επί αιώνες.

Ο συγγραφέας, στο βιβλίο του, μιλά για μια ιστορία τεσσάρων και πλέον αιώνων στο χωριό, άρρηκτα συνδεδεμένη – καλύτερα πλήρως ταυτισμένη – με την ίδρυση και λειτουργία της περίφημης Μονής Μουνδών. Αξίζει να σημειωθεί ότι, για τη Μονή Μουνδών, διδακτορική διατριβή εκπόνησε ο αείμνηστος Λυκειάρχης, Καθηγητής Θεολογίας (και καθηγητής μου) Ανδρέας Αξιωτάκης.

Ο συγγραφέας, το βιβλίο του αφιερώνει <<στη μνήμη των γονέων του, που ήταν από τους τελευταίους που έφυγαν από το χωριό σε βαθιά γεράματα, στη μνήμη του Νικολάου Μπόη και της αδελφής του πατέρα του, Ειρήνης Μπενέκου, που ήταν οι πηγές όπου άντλησε τις πληροφορίες που γράφει, όπως τους υποσχέθηκε από μικρό παιδί, για να διατηρηθεί από εδώ και στο εξής, γραπτώς, η παράδοση για το χωριό τους>>. Επίσης, στον επίλογο του πονήματός του, εκφράζει τις ευχαριστίες του <<στον συγχωριανό του κ. Κων/νο Ν. Λιούδη για την ανάληψη κάλυψης των εξόδων της έκδοσης του βιβλίου, εις μνήμην του παππού του, Γεωργίου Νικ. Λιούδη και των γονέων του, Νικολάου και Μαρίας>>.

Τα έσοδα από την πώληση του θα διατεθούν για την ενίσχυση του Ι. Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού Διευχών.

Πραγματικά, αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον κ. Στυλιανό Π. Γιαλιά για τον κόπο και την προσπάθεια που κατέβαλε, προκειμένου να φθάσει στο αίσιο αυτό αποτέλεσμα, καταγράφοντας την ιστορία και την παράδοση του χωριού του, παραδίδοντας το έργο αυτό ως πολύτιμη παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές, αλλά και κοινωνώντας τα γραφόμενά του στους συγχωριανούς του, όπου γης.

Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να  μαθαίνουν οι νεότεροι !-

Σχετικά Άρθρα

Δευ, 22/04/2019 - 06:30

Στην φαντασμαγορική παρέλαση των Φιλαρμονικών στην Κέρκυρα συμμετείχε χθες για πρώτη φορά και η Φιλαρμονική του Δήμου Χίου.

Για το τι σημαίνει αυτό για το νησί της Κέρκυρας μας ενημερώνει ο Σταμάτης Καταπόδης από την εφημερίδα "Ενημέρωση".

Κάθε χρόνο, την Κυριακή των Βαΐων, μετά το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, σε ένδειξη ανάμνησης και τιμής στον Άγιο Σπυρίδωνα, τελείται μεγάλη λιτανεία σε όλη την παλαιά πόλη της Κέρκυρας και διαβάζεται δεητική ευχή στο σημείο όπου βρίσκονταν τα παλαιά τείχη της πόλης και ο μη σωζόμενος σήμερα ναός του Αγίου Αθανασίου. 

Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, το 1630 με θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος σώθηκε η Κέρκυρα από πανώλη, από τη φοβερή θανατηφόρα λοιμική νόσο. Η αρρώστια, όπως αναφέρουν ιστορικές πηγές, ξεκίνησε στην Κέρκυρα τον Οκτώβριο του 1629. Μεταδόθηκε από ένα πλοίο που έφτασε στην Κέρκυρα από την Ιταλία.

Η ένωση των τριων φιλαρμονικών της πόλης

Η φετινή πρωτοτυπία ήταν η ένωση των τριών Φιλαρμονικών της Πόλης σε ενιαίο μουσικό σώμα, η οποίες έκαναν πράξη το μήνυμα «η μουσική ενώνει» .

Μετά την ολοκλήρωση της λιτανείας που σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη της πασχαλινής περιόδου οι τρεις μπάντες των Φιλαρμονικών ενωμένες σε ενιαίο μουσικό σώμα παρέλασαν ακολουθώντας τη διαδρομή Μποσκέτο-Παλάτι-Λιστόν-Νικηφόρου Θεοτόκη-Πίνια, παίζοντας το εμβατήριο "Κέρκυρα" του Νικολάου Φαναριώτη

Πρόκειται για μια συμβολική κίνηση, η οποία επιβεβαιώνει τη συνεχή ανοδική πορεία των μουσικών σωμάτων, καθώς και τη συνεργασία και την ευγενή άμιλλα μεταξύ τους.
Κοινές εμφανίσεις των μουσικών σωμάτων της Παλαιάς Φιλαρμονικής και της “Μαντζάρου” είχαν πραγματοποιηθεί πριν από σχεδόν είκοσι έτη, σε συνέχεια ανάλογων κινήσεων κατά την προπολεμική περίοδο. Επίσης, κατά τη διάρκεια των πάλαι ποτέ μπαντιστικών φεστιβάλ της δεκαετίας του 1990 με αφορμή τους εορτασμούς της 21ης Μαΐου τα ίδια μουσικά σύνολα απέδιδαν από κοινού εμβληματικά μουσικά έργα.

Τα θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνα

Ο Άγιος Σπυρίδωνας γιορτάζεται στην Κέρκυρα τέσσερις φορές τον χρόνο σε ανάμνηση των θαυμάτων για τους κατοίκους του νησιού.
Την Κυριακή των Βαΐων σε ανάμνηση του 1630 όπου έσωσε το νησί από την πανώλη.
Το Μεγάλο Σάββατο, που γίνεται η λιτανεία σε ανάμνηση της σωτηρίας του νησιού από τον λιμό το 1550.
Την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου (Πρωτοκύριακο) σε ανάμνηση της σωτηρίας του νησιού από μία θανατηφόρα χολέρα το 1673 και στις 11 Αυγούστου σε ανάμνηση της λύσης της πολιορκίας του νησιού από τους Τούρκους.
 

ta_ethima_tis_kyriakis_ton_vaion_stin_kerkyra