Χίος, Δευτέρα 13 Ιουλίου

Αν αντί του Κώττη χτύπαγε ο υδροστρόβιλος το... Αεροπλάνο;

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 15/11/2019 - 23:17

Τώρα γιατί μου καρφώθηκε αυτή η ιδέα ούτε εγώ ξέρω.

Ξέρω, αλλά από μέσα μου λέω, που ξέρεις εσύ από αυτά, θα υπάρχουν όργανα, θα το είδαν οι πιλότοι, δεν βγάζεις την εικόνα από το μυαλό σου;

Έλα όμως που είναι… κολλημένη.

Όλα ξεκίνησαν όταν έπαιρνα το άκρως… Ευρωπαϊκό πρωϊνό μου, ήτοι χουρμάδες από τα Μεστά με ψωμί ζυμωτό, όταν από το παράθυρο της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, παρατήρησα ένα οδοκαθαριστή, που είχε αφήσει ανοικτό το καπάκι ενός κάδου και βιντεοσκοπούσε με το κινητό του κάτι στη θάλασσα.

Μου έκανε εντύπωση, άλλαξα παράθυρο και είδα αυτό που έβλεπε και έμεινα και εγώ με το στόμα ανοικτό, ενώ ταυτόχρονα φώναζα να φέρουν γρήγορα στο σημείο μια κάμερα.

Ένα τεράστιο σύννεφο ανοικτά του Βιολογικού και ένα εξίσου τεράστιο υδάτινο  ποτάμι να αδειάζει με ορμή στη θάλασσα, όπως ανοίγεις ένα λάστιχο και με δύναμη ρίχνεις το νερό σε μια μπανιέρα.

Η θάλασσα έξω κάλμα μπουνάτσα και το ουράνιο ποτάμι να πέφτει με ορμή.

Ίσως ναυτικοί, που με διαβάζουν τώρα να με θεωρούν πρωτάρη αλλά έτσι ακριβώς είναι.

Εκείνοι μπορεί αυτό να έχουν ζήσει, εγώ ποτέ. Απλά σκεφτόμουνα εκείνη την ώρα ότι αν άδειαζε το περιεχόμενο του… ποταμιού πάνω σε ένα σκάφος, το είχε βυθίσει σε δευτερόλεπτα.

Δεν προλαβαίνω να δώ αυτά και ξαφνικά το ποτάμι αρχίζει να τρέχει προς τον Βιολογικό.

Εκείνη την ώρα θυμάμαι ότι άκουσα τον θόρυβο προσγείωσης του Αεροπλάνου, δεν προλάβαμε να γυρίσουμε την κάμερα και ο υδροστρόβιλος άρχιζε να σκάει στον δρόμο.

Εκεί τα χάσαμε όλα. Είδαμε με το φακό αλμυρίκια να σπάνε, να σηκώνεται ένα τεράστιο σύννεφο νερού, να σκάει κάτω και να πετάγονται μαζί με τα νερά, λαμαρίνες, ξύλα, κλαδιά, μπαλέτες, λάστιχα, μέχρι και μαντεμένια καπάκια, είδαμε πεταμένα μετά, δεκάδες μέτρα μακριά.

Τρέξαμε γρήγορα στο σημείο και μέχρι να φτάσουμε στου Κώττη είπα στα γρήγορα όσες προσευχές ήξερα, βέβαιος ότι θα αντικρίσουμε την καταστροφή.

Το τι είδαμε καταγράφηκε ήδη σε ρεπορτάζ. Ευτυχώς πολλές ζημιές αλλά μόνο υλικές, ειδικά στην επιχείρηση του Γιώργη Κώττη, που πρέπει μέσα στην ατυχία τους, αφού πάνω τους έσκασε το κακό, να αισθάνονται τυχεροί, που δεν χτύπησε ή ακόμα κάτι χειρότερο άνθρωπος.

Τώρα που κολλάει το Αεροπλάνο; Ένα ντε, αφού είδα δέκα φορές το βίντεο να βεβαιωθώ και εκεί είπα. Λες να μην είναι… τυχερός μόνο ο Κώττης.

Τι θα γίνονταν αν όλη αυτή η μανία της φύσης, μπροστά στην οποία ο άνθρωπος είναι ένα ΤΙΠΟΤΑ έσκαγε πάνω στον διάδρομο προσγείωσης και τι θα γίνονταν να όλες αυτές οι κατασκευές, λαμαρίνες, ολόκληροι λυόμενοι οικίσκοι κ.λ.π. έπεφταν μέσα στον διάδρομο την ώρα της καθόδου του Αεροπλάνου;

Να πάλι μέσα μου η φωνή. Μα υπάρχουν όργανα, θα έβλεπαν οι πιλότοι, θα… θα…

Ναι ξαναλέει ο Ζερζεβούλ που έχω μέσα μου, αλλά είμαστε και τυχεροί γιατί είδες μπροστά στην δύναμη της φύσης τι είμαστε;  Ένα ΤΙΠΟΤΑ.

 

Υ.Γ. Όχι πως είμαι προληπτικός αλλά στην περίπτωση του σημείου που κατά… παραγγελίαν χτύπησε ο υδροστρόβιλος, στην… γλωσσοφαγιά πιστεύω.

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 11/07/2020 - 19:37

Είναι από τα ζητήματα που αισθάνεσαι δέος.

Ποιός είμαι εγώ, που θα μιλήσω για κάτι τόσο μεγάλο, κι΄ αν το κάνω είναι επειδή θέλω να καταθέσω τη δική μου θεώρηση όχι για την πολιτική διάσταση του θέματος, αλλά για κάτι πιστεύω βαθύτερο, αυτό που στην ουσία κυριαρχεί και τα σκεπάζει όλα, σαν σκιά που μπορεί να ξεκουράσει από τον ήλιο αλλά και σαν βάρος όταν κυρίαρχο μέσα σου είναι το σκοτάδι.

Δεν θα σταθώ στο πολιτικό ζήτημα, έχει πολλάκις αναλυθεί. Το πολιτικό ακροατήριο του Ερντογάν. Η προσπάθεια του να κυριαρχήσει στον χώρο των φανατικών Μουσουλμάνων. Το διαζύγιο που μέσω αυτού και όσων τον ανέχονται παίρνει η χώρα του από τον κοσμικό πατέρα των Τούρκων, τον Κεμάλ Ατατούρκ. Την σκιά που ο τελευταίος ρίχνει πάνω στον Ερντογάν, αλλά εν τέλει την σκιά του ίδιο του Μνημείου της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, την Αγιά Σοφιά.

Αυτή είναι η δική μου διάσταση και με βαραίνει τόσο, που την γράφω ακριβώς γι’ αυτό, γιατί διαπιστώνω μέχρι στιγμής ότι το θέμα το βλέπουμε… κοσμικά γι’ αυτό και μας ξεπερνά.

Τι κάνει σήμερα ο νεοΣουλτάνος; Θριαμβολογεί για την επιστροφή του καθεστώτος μιας πρώην, την εμβληματικότερης Χριστιανικής Εκκλησίας σε Τζαμί. Το ίδιο και οι φανατικοί στην χώρα του, μαζί με τους ομοίους τους σε όλο τον Μουσουλμανικό κόσμο.

Και τι έγινε; Το ίδιο δεν ίσχυε 499 χρόνια πριν ο Κεμάλ Ατατούρκ αποφασίσει να την κάνει Μουσείο;

Κανείς δεν σκέπτεται ότι ο Κεμάλ, κάνει ότι τώρα και ο Ερντογάν;

Ο ένας το 1934 χρησιμοποίησε την σκιά του μνημείου, για να σηματοδοτήσει την στροφή της χώρας του στο φώς. Ο άλλος το 2020 κάνει πάλι το ίδιο για να γιορτάσει την επιστροφή της χώρας του στο σκότος.

Στην ουσία συνθλίβονται και οι δύο κάτω από το βάρος της Αγιάς Σοφιάς.

Αυτό ισχύσει για όλα τα έθνη, που δεν έχουν ιστορία ή αυτή που έχουν είναι βασισμένη στο γιαταγάνι και όχι στο πνεύμα και την γραφίδα.

Θριαμβολογεί ο νέοΣουλτάνος, θριαμβολογούν όλοι και είναι τόσο τυφλοί που δεν βλέπουν ότι αυτό γίνεται κάτω από την σκιά, την θεόρατη σκιά της ιστορίας.

Αλήθεια, ας απαντήσουμε όλοι σε ένα απλό ερώτημα.

Στις 24 Ιουλίου 2020 ο Ερντογάν θέλει να γιορτάσει την σωτηρία του από τους Στρατηγούς του (ποιοτικά δεν διαφέρουν) που παρ΄ ολίγον να τον στείλουν στον Αλλάχ πριν την ώρα του. Γιατί δεν το κάνει αυτό σε ένα από 3272 Τζαμιά της Πόλης; Γιατί δεν το κάνει στο Μπλέ Τζαμί, που έφτιαξε ο Σουλτάνος Αχμέτ για να ξεπεράσει σε αίγλη την Αγιά Σοφιά, που τι είναι μπροστά στο φαντασμαγορικό Μπλέ Τζαμί; Μια… θεοσκότεινη…μουντή… Εκκλησιά.

Και όμως 404 χρόνια βρίσκονται απέναντι και στο τέλος νικητής είναι αυτή.

Εκεί λοιπόν θα πάει να γιορτάσει την σωτηρία του ο Ταγίπ. Και χωρίς να το θέλει, θα αναδείξει κι’ αυτός τον κυρίαρχο. Αυτόν τον… μουντό και… σκοτεινό όγκο, ίδιον με το βάρος της ιστορίας.

Η Αγιά Σοφιά για άλλη μια φορά θα πάρει την εκδίκηση της.

 

Υ.Γ. Ότι ισχύει για τον Ερντογάν ισχύει και για τον… Πάπα. Η Αγιά Σοφιά του παρέλυσε την γλώσσα.