Χίος, Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου

Αν αντί του Κώττη χτύπαγε ο υδροστρόβιλος το... Αεροπλάνο;

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 15/11/2019 - 23:17

Τώρα γιατί μου καρφώθηκε αυτή η ιδέα ούτε εγώ ξέρω.

Ξέρω, αλλά από μέσα μου λέω, που ξέρεις εσύ από αυτά, θα υπάρχουν όργανα, θα το είδαν οι πιλότοι, δεν βγάζεις την εικόνα από το μυαλό σου;

Έλα όμως που είναι… κολλημένη.

Όλα ξεκίνησαν όταν έπαιρνα το άκρως… Ευρωπαϊκό πρωϊνό μου, ήτοι χουρμάδες από τα Μεστά με ψωμί ζυμωτό, όταν από το παράθυρο της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, παρατήρησα ένα οδοκαθαριστή, που είχε αφήσει ανοικτό το καπάκι ενός κάδου και βιντεοσκοπούσε με το κινητό του κάτι στη θάλασσα.

Μου έκανε εντύπωση, άλλαξα παράθυρο και είδα αυτό που έβλεπε και έμεινα και εγώ με το στόμα ανοικτό, ενώ ταυτόχρονα φώναζα να φέρουν γρήγορα στο σημείο μια κάμερα.

Ένα τεράστιο σύννεφο ανοικτά του Βιολογικού και ένα εξίσου τεράστιο υδάτινο  ποτάμι να αδειάζει με ορμή στη θάλασσα, όπως ανοίγεις ένα λάστιχο και με δύναμη ρίχνεις το νερό σε μια μπανιέρα.

Η θάλασσα έξω κάλμα μπουνάτσα και το ουράνιο ποτάμι να πέφτει με ορμή.

Ίσως ναυτικοί, που με διαβάζουν τώρα να με θεωρούν πρωτάρη αλλά έτσι ακριβώς είναι.

Εκείνοι μπορεί αυτό να έχουν ζήσει, εγώ ποτέ. Απλά σκεφτόμουνα εκείνη την ώρα ότι αν άδειαζε το περιεχόμενο του… ποταμιού πάνω σε ένα σκάφος, το είχε βυθίσει σε δευτερόλεπτα.

Δεν προλαβαίνω να δώ αυτά και ξαφνικά το ποτάμι αρχίζει να τρέχει προς τον Βιολογικό.

Εκείνη την ώρα θυμάμαι ότι άκουσα τον θόρυβο προσγείωσης του Αεροπλάνου, δεν προλάβαμε να γυρίσουμε την κάμερα και ο υδροστρόβιλος άρχιζε να σκάει στον δρόμο.

Εκεί τα χάσαμε όλα. Είδαμε με το φακό αλμυρίκια να σπάνε, να σηκώνεται ένα τεράστιο σύννεφο νερού, να σκάει κάτω και να πετάγονται μαζί με τα νερά, λαμαρίνες, ξύλα, κλαδιά, μπαλέτες, λάστιχα, μέχρι και μαντεμένια καπάκια, είδαμε πεταμένα μετά, δεκάδες μέτρα μακριά.

Τρέξαμε γρήγορα στο σημείο και μέχρι να φτάσουμε στου Κώττη είπα στα γρήγορα όσες προσευχές ήξερα, βέβαιος ότι θα αντικρίσουμε την καταστροφή.

Το τι είδαμε καταγράφηκε ήδη σε ρεπορτάζ. Ευτυχώς πολλές ζημιές αλλά μόνο υλικές, ειδικά στην επιχείρηση του Γιώργη Κώττη, που πρέπει μέσα στην ατυχία τους, αφού πάνω τους έσκασε το κακό, να αισθάνονται τυχεροί, που δεν χτύπησε ή ακόμα κάτι χειρότερο άνθρωπος.

Τώρα που κολλάει το Αεροπλάνο; Ένα ντε, αφού είδα δέκα φορές το βίντεο να βεβαιωθώ και εκεί είπα. Λες να μην είναι… τυχερός μόνο ο Κώττης.

Τι θα γίνονταν αν όλη αυτή η μανία της φύσης, μπροστά στην οποία ο άνθρωπος είναι ένα ΤΙΠΟΤΑ έσκαγε πάνω στον διάδρομο προσγείωσης και τι θα γίνονταν να όλες αυτές οι κατασκευές, λαμαρίνες, ολόκληροι λυόμενοι οικίσκοι κ.λ.π. έπεφταν μέσα στον διάδρομο την ώρα της καθόδου του Αεροπλάνου;

Να πάλι μέσα μου η φωνή. Μα υπάρχουν όργανα, θα έβλεπαν οι πιλότοι, θα… θα…

Ναι ξαναλέει ο Ζερζεβούλ που έχω μέσα μου, αλλά είμαστε και τυχεροί γιατί είδες μπροστά στην δύναμη της φύσης τι είμαστε;  Ένα ΤΙΠΟΤΑ.

 

Υ.Γ. Όχι πως είμαι προληπτικός αλλά στην περίπτωση του σημείου που κατά… παραγγελίαν χτύπησε ο υδροστρόβιλος, στην… γλωσσοφαγιά πιστεύω.

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 12/12/2019 - 20:47

Ακούγοντας έξω την βροχή μαζί με τον ήχο του πληκτρολογίου, σκέφτομαι αυτή την επιμονή του Θεού να ρίχνει τουλούμι το νερό, αλλά ούτε δράμι μυαλό.

Μεγάλη… αδικία για την περίπτωση μας.

Ας σκεφτούμε νοερά ότι μόνο με το Φράγμα Κόρης γεφύρι τελειωμένο, κανονικά εδώ και μια πενταετία, θα έπρεπε να ανοίγαμε την βρύση μας και να πίναμε νερό, να πλενόμαστε και να μην έχουμε κάτι κοινό με τις… ρέγκες, να ποτίζουμε χωρίς να ψοφάνε τα φυτά μας, να σταματήσουμε να αλλάζουμε πλυντήρια ανά πενταετία και τέλος να κρατήσουμε φρεναρισμένη την ατομική μας… πέτρα, που κάποια στιγμή θα μας ανοίξει την πόρτα του Χειρουργείου.

Το πρωί κάναμε πλάκα στο ραδιόφωνο ότι επίτηδες δεν έγινε το Φράγμα για να μην τιγκάρει στο νερό και σπάσει και στο διάβα του παρασύρει στη θάλασσα την… επέκταση του Αεροδρομίου και γεμίσει με λάσπες το… νέο Λιμάνι.

Βέβαια η πλάκα αφορά στην ουσία τα χάλια μας και για να μην αδικηθεί κανείς βάζω μέσα και το δικό μας συνάφι.

Σκεφτόμουνα ότι κάθε άνθρωπος, επιχείρηση, τόπος ή χώρα έχουν τους στόχους τους.

Εντοπίως από το 1977 που εκδίδαμε την «Χιακή Φωνή» του Συλλόγου Χίων Σπουδαστών, μέχρι το 1981, αναφέρομαι στο πρόσωπο μου, για να μην ρίξω τις ευθύνες συνολικά, που συνεργαζόμουν με τον «Χιακό Λαό» μέχρι το 1987 που γεννήθηκε η ΑΛΗΘΕΙΑ, πλάκα – πλάκα σε λίγο θα πιάσουμε τον… μισό αιώνα, το νησί ασχολείται με τρείς στόχους, το Φράγμα, την επέκταση του Αεροδρομίου και το νέο Λιμάνι της Χίου.

Αυτό από μόνο του είναι κατάντια, η οποία δεν συμπεριλαμβάνει μόνο τους αιρετούς που πέρασαν ή κυβερνούν σήμερα, αλλά και εμάς τους δημοσιογράφους, που δεν καταφέραμε να λύσουμε ΕΝΑ πρωτεύον πρόβλημα.

Μερικές φορές αναλογίζομαι πως αν οι Εγγλέζοι δεν εντόπιζαν την απλάδα στον Καλαμιώνα, στο Κοντάρι, που η χούντα μετά με συνοπτικές διαδικασίες έκανε αεροδρόμιο και εάν ο τελευταίος Σουλτάνος, ο Αλλάχ να τον αναπαύσει, δεν έφτιαχνε στη Χίο Λιμάνι, μάλλον θα είμαστε χωρίς και αυτές τις υποδομές.

Ας έρθουμε όμως στο σήμερα ενώ η βροχή συνεχίζεται ασταμάτητα.

Από τους τρείς στόχους που παραμένουν, εγώ βλέπω έναν εφικτό, διότι νέο Λιμάνι δεν θα γίνει στον αιώνα τον άπαντα, αφού όλοι λογαριάζουν χωρίς την Εφορία Εναλίων Αρχαιοτήτων, που θα μπλοκάρει τα πάντα λόγω Ναυαρχίδας, ενώ επέκταση δεν θα γίνει ούτε σε 50 χρόνια από σήμερα, αφού η μετατόπιση δρόμου στην θάλασσα θα απαιτήσει επανακαθορισμό Αιγιαλού και παραλίας.

Αυτό λοιπόν, που απομένει και είναι σίγουρα και το βασικότερο, είναι να μην βρέχει ο Θεός και εμείς ποτίζουμε το Αιγαίο, είναι να τελειώσει το Φράγμα.

Εκεί πρέπει κατά τη γνώμη μου να πιέσουμε, εκεί να επικεντρώσουμε τις προσπάθειες μας.

Στην κατάσταση τέλματος, που βρίσκεται, αν δεν το ξεκολλήσουμε, δυστυχώς για τις επόμενες δεκαετίες μια θα είναι η νέα υποδομή, που θα φτιάξει το κράτος για την Χίο, αυτή του υστερόγραφου.

 

Υ.Γ. Καλά το καταλάβατε. Το ΠΡΟΚΕΚΑ στο Αίπος.