Χίος, Παρασκευή 26 Απριλίου

Από τα χιλιάδες κυβικά βροχής θα πιούμε μια σταγόνα;

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 12/01/2019 - 22:38

Συγνώμη που την ώρα που στον τόπο μας γίνεται κοσμογονία απ’ την ανάπτυξη των… Πρεσπών, η πατρίς ασχολείται με το ειδυλλιακό ραντεβού Τσίπρα - Καμμένου και στο… χωριό μας υπάρχει πανσπερμία υποψηφίων δια πάσαν νόσον και κάθε αξίωμα, εγώ ασχολούμαι με πεζά πράγματα, όπως για παράδειγμα πότε θα φορτώσω το αμάξι να κάνω το… νερουλά ή πως από το φτωχό βαλάντιο θα πληρώσω για το εμφιαλωμένο οικογενειακό ξεδίψασμα ή πώς να βρώ το κατάλληλο σαπούνι που καθαρίζει το σώμα με αλατόνερο.

Αλλά να, αναρωτιέμαι γιατί θα σκάσω: Aπό όλο αυτό το νεράκι που ο καλός Θεούλης ρίχνει στη Χίο, αυτό το νερό που κάνει τους δρόμους μας χειμάρρους, που κάνει λούτσα τους πεζούς και άτυχους οδηγούς δικύκλων, που κατρακυλά στα όρη και τα βουνά, που γεμίζει δεξαμενές, στέρνες και πηγάδια, που ποτίζει τη γή, εγώ θα πιώ μια σταγόνα ή θα θεωρηθεί επιτυχία η υψίστη βλακεία, που βαφτίζεται και αυτή… ανάπτυξη, το νερό να καταλήγει στη θάλασσα και μετά να το ρουφάμε εμείς πίσω, να πληρώνουμε ένα σκασμό λεφτά να το αφαλατώνουμε για να τη… λάτρα μας, όπως ακριβώς γίνεται και στην υποσαχάριο Αφρική;

Αλήθεια πόσες γενιές θα περάσουν ακόμα  για να δουλέψει το ρημαδιασμένο φράγμα στην Κόρης το γεφύρι; Πόσες πίτες Κομμάτων θα κοπούν, πόσοι Βουλευτές, Περιφερειάρχες, Δήμαρχοι και λοιποί… τιτλούχοι θα περάσουν, σώζοντας όλοι τον τόπο, αλλά μη σώζοντας εμένα και τον κάθε εμένα από τον τίτλο του… νερουλά;

Αλήθεια, ποιός θα μας πεί την ώρα που ο Σίμος Καραολάνης ανακοινώνει ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης το ύψος της βροχής που είχε καταγραφεί μέχρι την Παρασκευή στους βροχομετρικούς σταθμούς ήταν: Νέα Μονή 63 εκατοστά (40 την περσινή αντίστοιχη περίοδο) Καρυές 46,5 εκ. (37), Καρδάμυλα 66 εκ. (45) Βαβύλοι 50,5 εκ. (38), Πυργί 38 εκ. (41) Πόλη της Χίου 37 εκ. (29), Μεστά 36,5 εκ. (29), Βολισσός 33,5 εκ. (25) Νένητα 33 εκατοστά, πως γίνεται το φράγμα του Κατράρη να είναι άδειο;

Με τόση βροχή τι μάζεψε ο περίφημος Φυρόλακας; Τι γίνεται με το νερό του Σαραπιού;

Ποιός θα πληρώσει, πολιτικός ή τεχνικός, που όλος αυτός ο πακτωλός χρημάτων κατέληξε το νερό να καταλήγει με τη σειρά του στον γάμο του Καραγκιόζη, στη θάλασσα, στο κενό αλλά πάντως όχι στα ποτήρια μας;

Συγνώμη που θα μιλήσω προσωπικά, αλλά από τον καιρό που η ΑΛΗΘΕΙΑ πλήρωσε με 7μηνη φυλάκιση (!) την αποκάλυψη της για τις περίφημες σωλήνες του Ναγού, που έγιναν από κυρ- Μιχάλη… κερκίδες στο Θέατρο Καστρομήνα (είναι οι ακριβότερες κερκίδες της χώρας) ή από την ώρα που πλήρωσε με 50.000 ευρώ (εδώ η… φυλάκιση έγινε αποζημίωση μέσω αγωγής) ένα Δήμαρχο, που βάφτιζε το υδραργυρούχο νερό Χίου… εμφιαλωμένο, δηλαδή 20 χρόνια και βάλε από σήμερα άλλαξε κάτι;

Με τόσα έργα, τόσους αιρετούς, τόσες πίτες, τόσους υποψήφιους, τόσους ψηφοφόρους, γιατί ουδείς πρέπει να βγάζει απ’ έξω την ουρά του, άλλαξε κάτι;

Δηλαδή πόσες γενιές Χίων πρέπει να φύγουν ακόμα και πόσες νάρθουν για να βάζουμε όπως όλος ο πολιτισμένος κόσμος το ποτήρι μας και να πίνουμε νερό από τη βρύση;

Να όλα αυτά αναρωτιέμαι ακούγοντας την βροχή να πέφτει και αναλογίζομαι, άραγε θα το σκέπτεται και ο συνάδελφος μου του αύριο.

 

Υ.Γ. Μόνο ηλίθιοι θα μπορούσαν να σχεδιάσουν ανάπτυξη στο νησί, αναφέρομαι στα άλλα μεγάλα έργα που… ετοιμάζονται, χωρίς πόσιμο νερό στις βρύσες.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 26/04/2019 - 10:00

Υπήρχε πάντα μέσα στην κορνίζα με τα εικονίσματα στην κρεβατοκάμαρα των γονιών.

Δίπλα της το καντήλι αναμμένο και ένας Χριστούλης, νέος και όμορφος.

Πίσω ο Αϊ Νικόλας αυστηρός και προστατευτικός για τον πατέρα που πάλευε με τα κύματα.

Εκείνη εκεί, χοντρή για τα μεγέθη ενός βιβλίου, μικρή όμως στο ύψος και βολική για ανάγνωση στο χέρι μέσα στην Εκκλησία την Μεγάλη Εβδομάδα.

Σαν ιεροτελεστία θυμάμαι την μητέρα να την κατεβάζει και να την κρατάει τις ατέλειωτες ώρες του Εκκλησιασμού, που για μας ήταν κάτι ως υποχρεωτικός καταναγκασμός και παιχνίδι αλλά και ευλάβεια και σεβασμός, για τα Πάθη του ωραίου εκείνου στα εικονίσματα.

Ο παπά Λίλιγκας με τα πένθιμα άμφια του στην ωραία πύλη, κάτω το εκκλησίασμα, στη μέση ο Επιτάφιος στολισμένος από όλη την πιτσιρικαρία, που μαδούσε στην κυριολεξία όλους τους κήπους, γύρω τα κορίτσια να ψέλνουν τα εγκώμια, πίσω στο παγκάρι η κυρία Αρτεμισία Κλήμη, ο Θείος… γκουρού της γειτονιάς να επιτηρεί αυστηρά την ησυχία στο Εκκλησίασμα, τον παπά Λίλιγκα αν τάλεγε… σωστά, τα βλέμματα που δεν ήταν τόσο κατανυχτικά, εμάς που αν και παπαδάκια πεταγόμαστε μέχρι το Ιερό και από εκεί από την πίσω πόρτα για κανένα μπομπάκι και μετά πάλι μέσα και όλα αυτά ταυτόχρονα.

Ησυχία, κατάνυξη, μυρωδιές από κερί και μπαρούτι και λιβάνι που πότιζε τα πάντα και κυρίως τα φύλλα της Σύνοψης, που μπορεί να ήταν ποτισμένα και με δάκρυα.

«Αρατε πύλας». Από μικρός είχα την απορία τι γίνεται μέσα την ώρα που ο παπάς μας χτυπούσε με δύναμη την πόρτα του Αγιου Νικόλα, που είχε «σφραγίσει» μέχρι που μπήκαμε μια φορά κλεφτά με τον συμμαθητή μου τον Γιώργη και είδαμε την κυρά Αρτεμισία με την βοήθεια της μικρής Λουκίας, να κάνει δήθεν τη… δύσκολη στο άνοιγμα, αν είναι δυνατόν.

Στο τρίτο και πιο δυνατό χτύπημα ξεμαντάλωναν από την μια η Αρτεμισία και από την άλλη η Λουκία και η πόρτα άνοιγε θριαμβευτικά, για να μπεί μέσα το εκκλησίασμα πατείς με, πατώσε, μέχρι να μπούν όλα αυτομάτως στη θέση τους, αφού ο καθένας είχε το στασίδι του και το χώρο του και η μάνα το δικό της, εκεί μαζί με την Σύνοψη.

Και τα χρόνια κύλαγαν και τα παπαδίστικα τα έβαλαν οι μικρότεροι που περίμεναν υπομονετικά. Και ύστερα ήρθαν οι σπουδές, ο Στρατός, οι δουλειές, η οικογένεια και οι έννοιες και μεγάλοι μαζευτήκαμε να αποχαιρετίσουμε την κυρά Αρτεμισία, που γαλήνια πήγε στον Θεό της κι΄ άλλαξαν όλα και σκορπίσαμε στα πέρατα της γής και οι Επιτάφιοι άρχισαν να στολίζονται από… λουλουδάδικα και οι γειτονιές να χάνουν το νόημα και το άρωμα τους, μέχρι και οι ψαλτάδες έφτασαν να διαβάζουν από… τάμπλετ.

Κι’ απέμειναν πολλά ακόμα, τα έθιμα, το στήριγμα μας, το νόημα των Παθών και της Ανάστασης, η Εκκλησία ως μόνος χώρος, που μπορείς να ακούσεις την αρχαία λαλιά των προγόνων και απέμεινε και η Σύνοψη στο εικονοστάσι, περιμένοντας τα χέρια της μάνας, μυρίζοντας λιβάνι, καμένο κερί και δάκρυα.

 

Υ.Γ. Αφιερωμένο στη μνήμη του συμμαθητή μου του Γιώργη, που δεν μπόρεσε να τον σώσει ο Αγιος Νικόλας και τον κατάπιαν παλληκάρι τα κύματα και της Λουκίας που κοριτσάκι ακόμα κάηκε στην φωτιά ενός Καθαριστηρίου, που όλοι οι  παλιοί θυμούνται