«Εδώ καράβια πνίγονται βαρκούλες αρμενίζουν».
Εγώ μια χαρά τα κόβω τα καράβια, προσωπικώς μόνο σε αυτά ελπίζω στο διάστημα του αεροπορικού μας αποκλεισμού, οπότε αφήστε με να… αρμενίζω.
Ας πούμε, από την προχθεσινή παρέλαση εγώ αποκόμισα δυο πράγματα. Τα μάτια, εκτός από το λακωνικό μήνυμα, του πιλότου Χαρίτου του F-16 που… γυάλιζαν και το γεγονός ότι επειδή ψιχάλιζε στη Χίο, αφήσαμε το Στρατό να παρελάσει μόνος του!
Και τι καμάρωσα; Ένα ζευγάρι γιατρών, δεν έχω την άδεια τους να γράψω ονόματα, που είχαν ντύσει τα παιδιά τους τσολιαδάκια και ήρθαν στην άδεια οδό Δημοκρατίας για να παρακολουθήσουν την παρέλαση.
Διότι αυτό ήταν η οδός Δημοκρατίας, μια ΑΔΕΙΑ οδός, όπου τους παρελαύνοντες ένστολους φρουρούς του νησιού μας, τους χειροκρότησε ο ΚΑΝΕΝΑΣ!
Γιατί τα γράφω αυτά; Όχι, δεν έχω ούτε ένα γραμμάριο παραπάνω πατριωτισμό από τον οποιονδήποτε Χιώτη, αλλά γιατί αυτή η εικόνα δεν μου άρεσε και τέλος. Στους προγόνους μας, στους παππούδες μας, στους πολεμιστές που έβλεπα πιτσιρικάς να παρελαύνουν στην ίδια οδό με τα δεκανίκια, γιατί είχαν αφήσει ένα τους πόδι στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, άξιζε το βλέμμα του Χαρίτου και όχι η δική μας η αποχή.
Όπως άξιζε και η λεβέντικη φωνή του Μητροπολίτη μας, που είπε στον εκπρόσωπο της Κυβέρνησης.
«Εμείς αποτελούμε το ανάχωμα στον εξ ανατολών εχθρό. Εμείς είμαστε το καλώδιο το μεγάλο. Ωραία τα καλώδια και θέλω να μπουν τα καλώδια στη Μεσόγειο αλλά εμείς είμαστε το ζωντανό καλώδιο που χρειάζεται η πατρίδα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Με τους ανθρώπους της θάλασσας, με τους νησιώτες, έχω συναισθηματική σύνδεση και δεν μπορώ να αφήσω τους ανθρώπους αυτούς, που τόσο ταλανίζονται και ταλαιπωρούνται, ιδιαίτερα τον χειμώνα, να θεωρηθούν ότι είναι απορφανισμένα παιδιά της πατρίδος μας. Επάνω στα βουνά της βορείου Ηπείρου, μεταξύ άλλων υπάρχουν χιώτικα πόδια και χιώτικα χέρια».
Και αφού, για όσους τους νοιάζει σε τελική ανάλυση, έγραψα τι καμάρωσα, επιτρέψτε μου να καταθέσω για μια φορά ακόμα την ΜΟΝΑΔΙΚΗ κατά την γνώμη μου εφικτή λύση στον τετράμηνο αεροπορικό αποκλεισμό μας. Η Κυβέρνηση τρία πράγματα μπορεί και αρκεί να εξασφαλίσει.
1ον. Την καθημερινή δρομολόγηση πλοίων.
2ον. Την ολοκλήρωση του έργου στις ημερομηνίες που ζητήθηκαν.
3ον. Την εξασφάλιση ότι δεν θα κινδυνεύσει ζωή ασθενούς, που θα έχει ανάγκη μεταφοράς στο κέντρο.
Τα υπόλοιπα είναι για να περνάει η ώρα.
ΥΓ. Αυτή η σύσκεψη, που συγκαλεί ο Μηταράκης και που η Χίος είναι ΑΝΙΚΑΝΗ να καταθέσει μια κοινή κοστολογημένη πρόταση προς την Κυβέρνηση, για τον μη αποκλεισμό της λόγω της έλλειψης αεροπορικής επικοινωνίας, δεν μπορούσε να γίνει πριν ένα μήνα; Γιατί φτάσαμε πάλι στο παρά 5;
