Εγώ λέω να μην το… χαλάσουμε

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 07/06/2021 - 20:26

Αυτές τις μέρες η Χίος ζεί ξεχωριστές μέρες και δεν είναι η πρώτη φορά.

Εννοούμε ότι όλο και περισσότεροι ανακαλύπτουν την… κινηματογραφική πλευρά του νησιού, που δεν αφορά μόνο τις φυσικές του ομορφιές.

Έτσι στο Μέγαρο του ιδρύματος Τσάκου, ας πούμε, γίνεται κοσμογωνία, καθώς για τα γυρίσματα της ταινίας της Μιμή Ντενίση «Σμύρνη μου αγαπημένη» μέχρι και… πεζόδρομος φτιάχτηκε απ’ έξω, και εννοούμε την οδό Κοκκάλη.

Ο Δήμος μάλιστα εξέδωσε και σχετική ανακοίνωση στην οποία σημειώνονται τα εξής:

«Ενημερώνονται οι δημότες ότι επί της οδού Κόκκαλη έμπροσθεν του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Μαρία Τσάκος» έχει τοποθετηθεί για τις ανάγκες των γυρισμάτων της ταινίας «Σμύρνη μου αγαπημένη» ειδικό δάπεδο το οποίο θα αφαιρεθεί τις επόμενες ημέρες, μόλις ολοκληρωθεί η κινηματογράφηση. Κατά το διάστημα αυτό δεν θα επιτρέπεται η στάση και η στάθμευση οχημάτων στο συγκεκριμένο σημείο της οδού.

Επί της ανακοινώσεως λοιπόν αυτής έχουμε την… ένσταση του τίτλου και δεν κάνουμε καθόλου πλάκα. Αλήθεια, γιατί ωρέ αδέλφια να το χαλάσουμε το δάπεδο;

Να το πάω και λίγο παρακάτω; Μας ενοχλεί αυτή η εικόνα; Μας χαλάει; Μήπως μας αναβαθμίζει; Μήπως μας δείχνει το δρόμο, για το πώς μπορούν να είναι οι… δρόμοι; Μήπως είναι καιρός να ζήσουν τουλάχιστον οι Χιώτες που θά ρθουν σαν άνθρωποι;

Εγώ θα το επέκτεινα. Και γιατί δεν κάνουμε πέριξ του Χανδρή όλους τους δρόμους πεζόδρομους; Θα δυσκολευτούμε να παρκάρουμε τα… κάρα ή θα μας ενοχλεί να περπατάμε, πριν επιστρέψει ό νέος κορωνοϊός, προτού να φύγει ο παλιός;

Σας καλώ να δούμε ξανά τις μικρές ένθετες εκπομπές «Φτού και βγαίνω».

 Αν η «Όμορφη και παράξενη πατρίδα» μας έδειξε ότι υπάρχει και άλλη μια Χίο, πέρα απ’ αυτήν που βρίσκεται πέριξ της πλατείας Νικολάου Πλαστήρα… αυτές οι εκπομπές μας δείχνουν πόσο όμορφη πόλη έχουμε.

 Μας δείχνουν κτίρια, που δεν… βλέπουμε, κήπους που τους προσπερνάμε, λεπτές πινελιές που τις τρώει η σκόνη, ευαισθησίες που τις τσαλαπατά η ταχύτητα.

 Αυτό που καταδεικνύει αυτή η εκπομπή, είναι ότι αξίζει όσο ζήσουμε να δούμε τις ομορφιές, που υπάρχουν δίπλα μας, εκτός από τις ανεπανάληπτες, που μας χάρισε η φύση.

Μια απ’ αυτές, αλλά δεν είναι της παρούσης είναι η θάλασσα. Ο Θεός μας πέταξε μέσα στην ομορφιά, μας έριξε το πλέον ευεργετικό νερό δίπλα μας, κι’ εμείς διψάμε όλο το χρόνο και πίνουμε μέχρι σκασμού δυό μήνες το χρόνο. Κοντολογίς αντί να κολυμπάμε 365 μέρες το χρόνο, το κάνουμε τις… 65.

Το ίδιο συμβαίνει με δεκάδες πράγματα γύρω μας. Δείτε για παράδειγμα, μια πινελιά ενός σκηνοθέτη, για τις ανάγκες μιας ταινίας, πως ανέδειξε ένα κτίριο, το παλιό Λιβανούδικο, που αμφιβάλω αν το έχουμε έστω χαϊδέψει πέντε λεπτά με την ματιά μας.

Γι’ αυτό μεταξύ σοβαρού και αστείου, εγώ το γράφω σοβαρά.

Το δάπεδο να μείνει και μετά την ταινία. Όχι άλλη άσφαλτός, όχι άλλη πίσσα, όχι άλλη μαυρίλα στην ψυχή μας. Και κάτι τελευταίο. Τα πόδια μας τα έδωσε η φύση για να περπατάμε όχι για να πατάμε τα γκάζια και τα… φρένα της ζωής μας.

 

Υ.Γ.: Άσχετο. Κανείς στο Λιμενικό Ταμείο, δεν βλέπει ότι η ράμπα θέλει τουλάχιστον βρέξιμο; Την ώρα που μπαίνουν οι νταλίκες στο πλοίο σηκώνεται ένα σύννεφο σκόνης τύφλα να χει η έρημος Σαχάρα.

 

Σχετικά Άρθρα