Τώρα που όλοι μας είμαστε σοφότεροι.
Τώρα που όλοι είδαν ότι έθιμο πάει χέρι – χέρι με το μέτρο, τώρα που είδαν οι αρχές ότι δεν μπορούν παρά να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της Πομπής απ’ το «Πετροκάραβο» στις δύο Εκκλησιές. Τώρα που οι θιγόμενοι, εκτός παθολογικών περιπτώσεων, είδαν ότι οφείλουν να δέχονται την προστασία. Τώρα που αντιλαμβανόμαστε ότι κρατάμε στο χέρι, από τυχερή σύμπτωση, το ισχυρότερο Πασχαλινό τουριστικό προϊόν εν Ελλάδι, τώρα θα πρέπει από σήμερα να διοργανώσουμε σωστά τον Ρουκετοπόλεμο 2018.
Κατ’ αρχήν ένας πρέπει να μπεί μπροστά. Υπάρχει. Είναι το Σωματείο διατήρησης των Βρονταδούσικων εθίμων.
Αυτό πρέπει να κινήσει τη διαδικασία να εισαχθεί ξανά στη Βουλή η τροπολογία Μηταράκη για την νομιμοποίηση του εθίμου.
Η παρούσα Κυβέρνηση έκρινε ότι έχριζε βελτιώσεων και την απέσυρε.
Να γίνουν οι βελτιώσεις και να εισαχθεί για να ψηφιστεί ομόφωνα από την Βουλή.
Αμέσως μετά να γίνει εντός διμήνου μια μελέτη, από το Σωματείο και τον Δήμο, που να ακτινογραφεί το έθιμο και να το βάλει σε οργανωμένη πολύπλευρη μορφή.
Να οριστούν τόποι σωστής και ασφαλούς κατασκευής. Οι τόποι αυτοί να είναι επισκέψιμοι στον καθένα, που θα επιλέξει για παράδειγμα να επισκεφθεί το νησί για τριήμερο και όχι μόνο τη βραδιά της Ανάστασης.
Στον ίδιο χώρο θα μπορεί να αγοράζει μια ρουκέτα, παράδειγμα, για ενθύμιο.
Στο ίδιο πλαίσιο μπορεί να υπάρχει εκεί ή αλλού έκθεση φωτογραφιών, αλλά και C.D με την ιστορία του εθίμου και την πορεία της ρουκέτας από την κατασκευή μέχρι την ασφαλή ρίψη. Στους χώρους της ρίψης μπορεί να υπάρχει ένας ειδικός χώρος για τους επισκέπτες, που θα μπορούν να έχουν την εμπειρία μιας ρίψης.
Το ίδιο επισκέψιμοι μπορεί να είναι οι χώροι γύρω από τους οποίους εκτυλίσσεται η ιστορία του εθίμου. Από την πέτρα του Ομήρου, το Γούβι, την Κλειδού με την περιπατητική της διαδρομή, την επίσκεψη στο αλιευτικό καταφύγιο Δασκαλόπετρας, μέχρι τον καθαρισμό και την ανάδειξη του χώρου ρίψεων, με τον χείμαρρο του, τις πλαγιές με τις μοναδικές βατομουριές και άλλα.
Φυσικά δεν είναι σκοπός του παρόντος άρθρου οι λεπτομέρειες της όλης διαδικασίας. Μπορεί όμως να λειτουργήσει ως σπόρος, που μπορεί να καλλιεργήσουν άλλοι, ειδικότεροι και καλύτεροι γνώστες των λεπτομερειών.
Παρακάμπτω αυτούς που θα σκεφτούν ότι τα έθιμα δεν εμπορευματοποιούνται. Αυτούς τους αφήνω να πετάνε… Κινέζικα αερόστατα, με φλογίτσες που ανεβαίνουν στους ουρανούς να βρούν τις ψυχές.
Το νησί έχει νέους ανθρώπους που ξενιτεύονται για να ζήσουν, το νησί χρειάζεται δουλειές. Αν μπορεί ένα έτσι κι’ αλλιώς υπαρκτό και θεοζώντανο έθιμο να αποτελέσει αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης, γιατί να μην γίνει;
Εχει κανείς σκεφτεί τι σημαίνει οικονομικά για τα Επτάνησα, οι μεγάλοι… μπουρμπούλοι, που σπάνε το Πάσχα;
Αν μέχρι τώρα το κοιτάζαμε γραφικά το θέμα είναι καιρός να ξυπνήσουμε.
Μόνο ένας τόπος απαρτιζόμενος από οικονομικά κρετίνους, θα είχε τέτοιο θείο δώρο στα χέρια του, τον Ρουκετοπόλεμο και δεν θα τον πούλαγε.
Ναι η πώληση δεν είναι αμαρτία. Επιτέλους ας φάμε και μια ρουκέτα… στο μυαλό τουλάχιστον για το 2018.
Υ.Γ. Ξέχασα και τα βαρελότα όλα… Κινέζικα είναι.
