Χίος, Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου

Για ένα… κολοτσιμέντο

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 17/04/2019 - 16:58

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το… κολόσπιτο, χαρακτηρισμός του Ευάγγελου Γιαννόπουλου για την βίλα του Ανδρέα Παπανδρέου, που την είχε πάρει με δανεικά και αγύριστα, συγχωρεμένοι σήμερα και οι δύο, τι κρίμα να μην μπορούν να ψηφίσουν… ΚΙΝΑΛ.

Στην περίπτωση μας πάντως δεν είναι… κολόσπιτο αλλά στην κυριολεξία… κολοτσιμέντο ή για την ακρίβεια μια οτρά άσφαλτος απ’ αυτές που γεμίζουμε τους δρόμους αφού πρώτα τους… ασφαλτοστώσουμε, έτσι για εξάσκηση στον ανώμαλο δρόμο, εξ’ ού άλλωστε και οι επιτυχίες του Μερούση στο άθλημα.

Ξέρετε και σε όλες πλέον τις χώρες του τρίτου κόσμου πριν τον δρόμο προηγείται υπόγεια υποδομή με σχεδιασμό φυσικά, όπου τοποθετούνται ξεχωριστά τα δίκτυα ρεύματος, τηλεφώνου – διαδικτύου, ύδρευσης και αποχέτευσης, ώστε μετά να μην αγγίζει κανείς το οδόστρωμα.

Εδώ στον… Χώρο, εφαρμόζεται η μέθοδος της φωτογραφίας και όταν υπάρχει και μπέρδεμα του τι  ακριβώς περνάει από κάτω, φωνάζουν συνταξιούχους πλέον υπαλλήλους ΔΕΥΑΧ κ.λ.π. που… κάτι θυμούνται παραπάνω και έτσι γίνεται η δουλειά ή καλύτερα έτσι πορευόμαστε με το χάλι μας.

Μακρύς αλλά αναγκαίος πιστεύω πρόλογος για τον θάνατο ενός 56χρονου μεροκαματιάρη, που κηδεύεται αύριο βυθίζοντας στο πένθος πρώτα απ’ όλα την οικογένεια του, την  γυναίκα και τα παιδιά του, τους γονείς του και μετά όλους εμάς.

Και γιατί όλα αυτά; Γιατί την ώρα της δουλειάς πάτησε από απροσεξία μια λωρίδα άσφαλτο, κάτι που προκάλεσε την μήνη του κατασκευαστή, που και αυτός, άλλος μεροκαματιάρης, δουλεύει από ήλιο σε ήλιο για τον επιούσιο και για να ταίζει το Δημόσιο.

Εκνευρισμός λοιπόν, μπορεί και σωματική βία, όλα αυτά θα τα βρεί Αστυνομία και η Δικαιοσύνη, αλλά ο άνθρωπος, το κυριότερο όλων δεν γυρίζει πίσω, πήγε στην κυριολεξία για ένα… κολοτσιμέντο.

Είναι στιγμές που σκεπτόμενος φωναχτά, λες Θεέ μου πως καταντήσαμε έτσι;

Γιατί τόσα νεύρα, γιατί είμαστε συνέχεια στην πρίζα, γιατί χάσαμε την ηρεμία, την ανοχή, την ευγένεια μας;

Η απάντηση είναι ίσως εύκολη. Η κρίση, αλλά πιά κρίση αδέλφια, αυτή που δεν ήρθε ακόμα;.

Αν δεν το έχουμε καταλάβει λυπάμαι ειλικρινά. Η κρίση άρχισε, δεν ήρθε. Η κρίση θα ρθεί όταν θα «σκάσει» δίπλα η Τουρκία οικονομικά εθνικά και εδαφικά.  Θα ρθεί όταν με πρώτη την κοπάνα της Αγγλίας η Ευρώπη διαλυθεί εις τα εξ ών συνετέθη. Θα ρθεί όταν θα κλείσουν και τυπικά οι τράπεζες και όταν το δεκάκις φαλιρισμένο δημόσιο δεν θα μπορεί να πληρώσει ούτε τις συντάξεις των 350 ευρώ.

Αλήθεια τότε τι θα κάνουμε, θα φάμε ο ένας τον άλλον;

Και μετά, πόσα ακόμα παραδείγματα πρέπει να δούμε για να καταλάβουμε ότι κρεμόμαστε από μία κλωστή;

Εγώ λέω δεν ακούμπησε κανείς τον 56χρονο. Θα πέθαινε χωρίς τον καυγά;

 

Και ένας φύλακας της ΔΕΗ δεν χτύπησε αλλά… ταρακούνησε μια δημοσιογράφο μην μπεί στις… πυρηνικές εγκαταστάσεις του Σταθμού παραγωγής στο Κοντάρι αλλά εδώ και μια 10ετία η Αγγελική Χατζηδημητρίου ζεί το μεγαλύτερο δράμα, που μπορεί να νοιώσει ανθρώπινο πλάσμα αφού είναι φυλακισμένη στο σώμα της, χωρίς φωνή, χωρίς την παραμικρή κίνηση.

Και επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία ελπίζω να σταματήσουν εδώ οι… κουφές στην κυριολεξία ειδήσεις της τελευταίας περιόδου.

 

Υ.Γ. Αν ακούγαμε την πρόταση του Σταύρου Μιχαηλίδη, στέλνοντας, όχι πολλά, 5000 ευρώ στην πατρίδα του Ντελακρουά, για την επούλωση της Παναγίας  των Παρισίων, η Χίος θα ήταν σήμερα πρωτοσέλιδο παγκοσμίως. Αλλά που μυαλό.

 

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 05/12/2019 - 21:01

Όχι μην πάει το μυαλό σας στα άλλα τα κανάλια, τα τηλεοπτικά και δη τα Αθηναϊκά, που διακρίνονται διαχρονικά για το… επίπεδο τους.

 Όχι αναφέρομαι σε κάτι απλούστερο, τα κανάλια εξαγωγής των ομβρίων υδάτων, αυτά που από γενέσεως οικοδομών παροχετεύουν το βρόχινο νερό από τις ταράτσες στο έδαφος, χωρίς να γλύφει το ύδωρ τους τοίχους.

Επίσης δεν αναφέρομαι στα μεγάλα έργα, που δεν θα τα προλάβω, αφού οι εικοσαετίες στο νησί μας περνούν… απαρατήρητες και εγώ την επόμενη θα βλέπω λογικά τα Φράγματα και τα Αεροδρόμια, τα Δικαστικά Μέγαρα και συγνώμη ξέχασα το Λιμάνι… ανάποδα.

Όχι αναφέρομαι σε τρία κωλοκάναλα, που δεν έχουν μπεί Δήμαρχε μου στο Σχολείο, που από το 1792 μας κάνει ανθρώπους.

Ας τα πάρουμε από την αρχή και δεν έχει σημασία αν ο Σταμάτης Κάρμαντζης βγήκε Δήμαρχος χθες. Γι’ αυτό βγήκε για να λύνει τα προβλήματα σήμερα.

Προηγείται όμως η σειρά. Χρόνια δεν θα αναφέρω, κονδύλια δεν θυμάμαι.

Στην ιστορική Σχολή της Χίου, αργότερα Γυμνάσιο Αρρένων και σήμερα 1ο Γυμνάσιο, έγινε μια γενναία επισκευή, έγινε αντικατάσταση ακόμα και της στέγης, χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, δαπανήθηκε ένας σκασμός λεφτά.

Με το τέλος της επισκευής για λόγους που δεν γνωρίζουμε, δεν τοποθετήθηκαν τρία κανάλια από την δυτική πλευρά, που βλέπει τον πεζόδρομο, που χωρίζει 1ο Γυμνάσιο και 11οΔημοτικό Σχολείο.

Το αποτέλεσμα ήταν να γλύφει το νερό τους τοίχους, να κινητοποιηθεί η Διεύθυνση του Σχολείου, να κάνουμε εμείς ρεπορτάζ, να δοθούν υποσχέσεις άμεσης αποκατάστασης και να… ξεχαστεί το θέμα, τουλάχιστον από μας, που και υπολογιστή να είχαμε ήταν αδύνατον να παρακολουθούμε τις… βουδιές γύρω μας.

Προχθές με τις πρώτες βροχές έπεσε το μάτι μας στο Σχολείο και με πόνο ψυχής είδαμε το νερό να γλύφει ξανά τους τοίχους τα δε κανάλια να… λείπουν.

Διαβήκαμε λοιπόν τα ιερά, με την κυριολεξία της λέξης, σκαλιά και βρήκαμε τον Διευθυντή Δημ. Βρούζο, που ξέραμε ότι κυνηγάει την εν λόγω υπόθεση αμέσως μετά την επισκευή.

Ο άνθρωπος Δήμαρχε μας ήταν απελπισμένος. Όχι μόνο τον έχουν γράψει από τον Δήμο, όχι μόνο του τσαμπουνάνε κάποιες βλακείες για ένταξη στο ΕΣΠΑ και δεν συμμαζεύεται, αλλά τον κοροϊδεύουν δύο χρόνια ότι σήμερα – αύριο τα κανάλια μπαίνουν.

Ξέρω τώρα τι θα ρωτήσετε όλοι, ότι ρώτησα και εγώ.

Το 1ο Γυμνάσιο είτε από νοικοκυριό είτε από δωρεές αποφοίτων του έχει ένα, το λές και γερό, κομπόδεμα.

Γιατί δεν τα βάζετε εσείς προτού να αρχίσουν να «κλωστάνε» οι τοίχοι από την υγρασία;

Θέλετε την απάντηση του Διευθυντή;

Δεν με αφήνουν.

Ποιός Δήμαρχε; Ο πανίβλακας κράτος; Τα… ταχυβόλα των Δημοτικών υπηρεσιών; Το κακό το ριζικό και το χάλι μας;

Μα εκλεγήκατε για να δώσετε λύση και ταχύτητα και σ’ αυτά.

Δεν πειράζει ας μην τηρηθούν όλοι οι τύποι, που στο τέλος θα μας ψοφήσουν.

Αν δεν μπούν και φέτος τα κανάλια, του χρόνου θα μαζεύουμε τους τοίχους από τον πεζόδρομο.

 

Υ.Γ. Άσχετο, παρακολουθώντας τα ελληνοτουρκικά και περιμένοντας να κάτσει η σκόνη, για να καταθέσουμε απλές σκέψεις, καλούμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, να διαβάσει την συνέντευξη του πατέρα του στον Αλέξη Παπαχελά, το 2010, για την Τουρκία. «Ο Κ. Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια». Η Τουρκία είπε, είναι σοβαρή χώρα και εξηγεί το γιατί.

Αν δεν σοβαρευτούμε και εμείς ας ετοιμαστούμε να… απολαύσομε τον βιασμό που έρχεται.