Υπάρχει ένα αξίωμα που παρασύρει και εμάς τους δημοσιογράφους.
Μην κρίνεις ένα έργο αν δεν τελειώσει.
Σωστά, αλλά μέχρι να τελειώσει, δεν έχει σημασία εκτός του χρόνου ολοκλήρωσης και η εικόνα που αφήνει το εργοτάξιο;
Πόσο μάλλον που με τον ρυθμό ταχύτητας εκτέλεσης έργων, πιο πολύ βλέπουμε τα… εντόσθια, παρά το ίδιο το αποτέλεσμα.
Ερχόμαστε λοιπόν στο ζητούμενο, που αφορά πράγματα, που σε άλλες χώρες του κόσμου αλλά και πολλές πόλεις της χώρας μας θεωρούνται αυτονόητα και εν τέλει είναι απλά.
Αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση και γινόμαστε συγκεκριμένοι.
Δείτε το παράδειγμα της φωτογραφίας.
Βρισκόμαστε στην πλατεία Πολυχρονοπούλου, απέναντι από Φαρμακείο Χατζηδάκη.
Η ΔΕΗ αντικατέστησε μια φθαρμένη τσιμέντινη κολώνα. Για να ολοκληρωθεί αυτό το τιτάνιο έργο χρειάστηκαν 18 μήνες και μια… δημοσιότητα. Δημοσιότητα στην οποία απάντησε στην πράξη η Δημοτική αρχή και ξέρουμε τι λέμε. Τα ΜΜΕ δεν έχουν μαγικά ραβδιά να λύνουν προβλήματα. Επυταχύνουν, δεν λύνουν, δεν κυβερνούν τα ΜΜΕ.
Στο μεταξύ στην βάση της κολώνας υπάρχει αυτή η εικόνα. Εκτός της οπτικής και ουσιαστικής ρύπανσης, δίπλα ενοικιάζει ο Δήμος σε έναν επαγγελματία εστίασης να βγάζει τραπεζάκια, ο οποίος εννοείται πληρώνει τέλη χρήσης.
Ερώτημα τώρα. Τι θα στοίχιζε στον εργολάβο να σκεπάσει όλη αυτή την… χαβούζα με λίγα καροτσάκια γαρμπίλι, το οποίο θα αφαιρέσει όταν αρχίσει πάλι τις εργασίες;
Απλούστατα κανείς δεν του το έχει επιβάλλει. Όχι πεί, επιβάλλει. Σ’ αυτές τις δουλειές δεν λένε, επιβάλλουν.
Τι θα στοίχιζε αν στην λακκούβα, που έχουν αφήσει έξω από την πόρτα της ΔΕΥΑΧ (!) έμπαινε μια σίτα, με ένα ευχάριστο χρώμα, που να έδειχνε ότι εκεί γίνεται έργο και όχι μια πληγή χαίνουσα;
Απολύτως τίποτα. Απλά ουδείς το επιβάλλει.
Δείτε ξανά την εικόνα με την οποία δυστυχώς έχουμε εξοικειωθεί.
Μια… ζάντα για βάση, πάνω ένα σίδερο με το σήμα εργασιών, μπηγμένες μπετόβεργες επενδυμένες με πλαστική σωλήνα, ένα δίχτυ μεταξύ ψαρέματος και πλαστικής… σερπαντίνας και κάτω το… χάος.
Ξέρετε από πότε είναι αυτή εικόνα στο σημείο αυτό; Από τον Ιούνιο 2019, δηλαδή ένα συναπτό έτος!
Γίνομαι συγκεκριμένος. Ο Δήμος έχει στο δυναμικό του πολλούς Αρχιτέκτονες. Αυτοί λοιπόν μπορούν να φτιάξουν πέντε -δέκα σχέδια κάλυψης- απόκρυψης για να θυμηθούμε τον Στρατό.
Οσάκις ο εργολάβος σταματάει ή κατά την διάρκεια των εργασιών περνάει σε άλλη φάση, δεν θα αφήνει τρύπες και χαβούζες, θα τις… κρύβει, με τα σχέδια που θα του υποδειχθούν.
Ταυτόχρονα η Τεχνική Υπηρεσία δεν θα αφήνει να γίνεται ένα έργο, αν με δαπάνες του εργολάβου δεν υπάρχει σ’ αυτό μια πινακίδα, που πρώτον να δίνει στοιχεία του έργου, κόστος, χρονοδιάγραμμα περάτωσης και δεύτερον μια εικόνα ή μακέτα που να πληροφορεί τους διερχόμενους τι ακριβώς θα γίνει στο βολοσήκωμα, που βλέπουν και ανέχονται.
Όλα αυτά ούτε ιδιαίτερα έξυπνα είναι ούτε… διαστημικά. Απαιτούν όμως άλλη νοοτροπία, που πρέπει να διακατέχει την δημοτική αρχή, έναντι των προκατόχων της.
Ας τα βάλουμε στο μυαλό μας και ας σκεφτούμε ότι εφαρμόζονται από αύριο.
Απευθείας θα μιλάμε για άλλη ποιότητα στην πόλη μας.
Υ.Γ.: Είναι κρίμα να γίνεται τόση δουλειά ουσίας στον Δήμο εδώ και 8 μήνες και μέσω κορωνοϊού και να σκοντάφτει στις λεπτομέρειες.
Το ξαναγράφομε και ο Δήμαρχος θα το πιάσει. Δεν αρκεί να καπετανεύεται καλά το πλοίο, πρέπει και το πλήρωμα να είναι χορτάτο.
Δεν μπορούν να γίνονται τόσα έργα στην πόλη και να χάνονται από τις... κουτσουλιές.
