H Mαρία του Φάρου, που έγινε 25 χρόνων στην… Τουρκία

Γιάννης Τζούμας
Δείτε τις Φωτογραφίες
Δευ, 28/08/2023 - 19:47

Σας είπα φεύγοντας για ολιγοήμερη ξεκούραση ότι δεν υπόσχομαι να μην… γράφω.

Όντως λοιπόν τηρώ την υπόσχεση μου, στην ουσία περί… βλαψίματος πρόκειται και να 'μαι πιστός στο ραντεβού της στήλης, που γράφεται σήμερα εκτός Χίου.

Ακολουθήσαμε βλέπετε τον «Φάρο» στην εκδρομή του στην Αττάλεια, διότι πρώτον το προσκύνημα στις αλησμόνητες πατρίδες επιβάλλεται τρεις τον χρόνο και δεύτερον ο «Φάρος» είναι εκτός από «χωριανός» και μια δεμένη όμορφη παρέα.

Να 'μαστε λοιπόν στο καραβάκι για Τσεσμέ και ακολουθήστε μας φωτογραφικώς και δεν θα χάσετε τίποτα.

Βήμα πρώτον, το Τουρκικό Τελωνείο, μετά την δική μας ντροπή, ξεφτίλα, παραμένει εκατό χρόνια μπροστά από εμάς. Η παρηγοριά ότι μοιάζουμε έρχεται στην ουρά. Και εδώ είναι τεράστια και εδώ δεν υπάρχει μια τέντα για τον ήλιο. Αν μας ενδιαφέρει χωρίς να καλυτερεύουμε εμείς χειροτερεύουν οι Τούρκοι, οπότε ερχόμαστε στα… κυβικά μας.

Εκτός Τελωνείου, το ίδιο κάγκελο με μας «τύπου ΝΑΤΟ» μόνο που των Τούρκων τους «έκοψε» και το πήραν σε πράσινο χρώμα. Εμείς κρατήσαμε του στρατοπέδου Αλκατράζ.

Απέναντι ένα από τα πολλά παρτέρια γεμάτα λουλούδια. Εμείς έχουμε ειδικότητα στις… μολόχες. Διαθέτουμε περισσότερη φυσικότητα.

Ευτυχώς ένας γεμάτος κάδος σκουπίδια μας επαναφέρει στην… τάξη.

Στο λεωφορείο, με ξεναγό μας τον γνωστό σε όλους τους xιώτες Αλή Παϊζάνογλου, μας περιμένει η πρώτη έκπληξη. Η μικρή Μαρία Κασσού, στον τελευταίο χρόνο του Πανεπιστημίου στο τμήμα Μουσικών Σπουδών (παίζει κανονάκι), κλείνει τα 25 της χρόνια και τα γιορτάζει στον… Τσεσμέ. Της ευχόμαστε τραγουδιστά και ξεκινάμε.

Η διαδρομή στη Σμύρνη είναι γνωστή, η τουρκική μεγαλούπολη από την μια εντυπωσιάζει με την καθαριότητα της, από την άλλη δεν υπάρχει καλώδιο ούτε για δείγμα, στα πεζοδρόμια υπογείως και η τηλεφωνία και η ρευματοδότηση. Η παλαβομάρα με το… στυλομάνι της Ελλάδας ούτε κατά διάνοιαν. Από την άλλη καμιά λογική, κανένα συμπέρασμα ούτε από τους σεισμούς του 2020.

Δίπλα στα πληγωμένα κτίρια και τους εκατοντάδες σεισμόπληκτους και στην Σμύρνη νέοι ουρανοξύστες τουρκικής… ποιότητας.

Στα χέρια μας μια τεράστια διαδρομή στον χάρτη. Από τον Τσεσμέ στο Αϊδίνιο και από εκεί στο Παμούκαλε, το Κάστρο δηλαδή του βαμβακιού.

Το λεωφορείο καταπίνει χιλιόμετρα, απέραντες πεδινές εκτάσεις, η γη ίδια με… θάλασσα. Δάση απέραντα, οργανωμένα, με αντιπυρικές ζώνες, αχανή γήπεδα με καλαμπόκια, με βαμβάκι, δάση από… συκιές, αμέτρητα θερμοκήπια, ανεμογεννήτριες και εκμετάλλευση της γεωθερμίας. Η Τουρκία είναι μια απέραντη ευλογημένη χώρα, που θα μπορούσε να ταϊζει τη μισή Ευρώπη και εισάγει… γεωργικά προϊόντα, το δε ανεπρόκοπο πολιτικό δυναμικό της έχει πάει την ισοτιμία ευρώ - λίρας στο 1 προς 29!!!

Το λεωφορείο συνεχίζει να καταπίνει χιλιόμετρα, κάμπους και τούνελ, κουραζόμαστε να μας πηγαίνει το κλιματιζόμενο λεωφορείο. Εκείνοι οι στρατιώτες μας στην Μικρασιατική εκστρατεία, πως διάολο έφτασαν εδώ με τα… πόδια; Δεν σκέφτομαι πως… έφυγαν, γιατί για να μην σε σφάξουν βγάζεις φτερά, σκέφτομαι το πώς ήρθαν.

Ας μην πιάσουμε όμως στενάχωρο θέμα. Κάποια στιγμή, αργά το απόγευμα φτάσαμε στην Ιεράπολη στο Παμούκαλε, με τα ιαματικά νερά, τις λιμνούλες του και το άσπρο από τα ιζήματα ασβεστίου χρώμα του.

Πάρτε άλλη μια φορά μια φωτογραφική γεύση και τα λέμε αύριο.

 

Υ.Γ.: Υπ’ όψιν το λεωφορείο και κανένα αυτοκίνητο δεν σταμάτησε πουθενά. Δεκάδες διόδια τα περνάς με ένα αυτοκόλλητο στο τζάμι, που το αγοράζεις πληρώνοντας μια κι’ έξω. Το αυτοκόλλητο έχει πάνω τσιπάκι, ξέρετε εκείνο του… Αντιχρίστου με το 166, αλλά επειδή ο απο 'δω αντίχριστος είναι Μουσουλμάνος δεν πιάνεται.

 

Σχετικά Άρθρα