Χθες έγραψα ότι το χαλί από το… χάλι τα χωρίζει ένας τόνος, δημοσιεύοντας μια φωτογραφία με ένα ρετάλι, ένα λέσι, που έχουν για πατάκι στο πίσω μέρος του Ομηρείου.
Αυτό είναι το… χαλί. Το χάλι ξέρετε πιο είναι; Όχι ο Δήμαρχος, αυτός δεν υπάρχει, όχι οι συνεργάτες του, ούτε ο τελευταίος κλητήρας (τρόπος του λέγειν, ούτε κανείς είναι τελευταίος, ούτε κλητήρας υπάρχει) δεν φιλοτιμήθηκε να πάει να το βγάλει. Και ξέρετε κάτι, εκεί θα μείνει μέχρι να εξαερωθεί. Όπως εξαερώνονται τα πάντα γύρω μας και το έχουμε αποδεχθεί.
Θερμά σας παρακαλώ να κάνετε ότι και εγώ.
Στάθηκα και έδωσα χρόνο στην παρατήρηση του Ομηρείου, ενός κτιρίου που φτιάχτηκε για στολίδι και αυτό θα μπορούσε να παραμένει.
Δείτε το από μπροστά. Βωμολοχίες και γκράφιτι στις σκάλες. Ουδείς πάει να τα ξεβρωμίσει. Στο πλάι και γύρω από αυτό βρώμα και δυσωδία. Από το πλάι μια σχισμένη τέντα. Από πίσω τα μάρμαρα έχουν να καθαριστούν από την ημέρα που μπήκαν. Κάτω στην πλατεία μια πινακίδα που κάποτε πληροφορούσε για τον χώρο και για τον Όμηρο και την σχέση του με την Χίο.
Κοιτάξτε στην φωτογραφία την κατάσταση που βρίσκεται. Αν είχε φιλότιμο ΕΝΑΣ, αριθμός 1. από την Δημοτική αρχή θα είχε ξηλώσει χθες αυτή την αηδία, αυτή την προσβολή. Σήμερα ουδείς κινείται και το χειρότερο ουδείς ενοχλείται.
Και επειδή εκτός του Ομηρείου, έχουμε και το αεροδρόμιο Όμηρος. Μετρήστε πόσες φορές γράψαμε ότι στην νέα φωτεινή, πινακίδα Όμηρος, έχει σβήσει το η και διαβάζει κανείς Ομηρς. Δεν βαριέστε, ουδείς ενεργεί, ουδείς ενοχλείται. Σαν την σκόνη των έργων του αεροδρομίου σε συνδυασμό με την σκατίλα του Βιολογικού, συν τις μολόχες στην νησίδα του Βρουλή.
Τα έχουμε αποδεχθεί όλα ως κανονικότητα. Και γι’ αυτό, επαναλαμβάνω και ας γίνομαι κουραστικός. Αυτό δεν είναι το χαλί, αυτό είναι το… χάλι.
Σταματώ όμως εδώ δίνοντας τον λόγο στην αγαπητή Στέλλα Μικέδη, που μου έστειλε το παρακάτω σημείωμα.
«Γιάννη γειά σου.
Είχα την τύχη να δω στο youtube, μια και δεν μπόρεσα να παρευρεθώ στην πόλη, στη παρουσίαση του Γ’ τόμου του πονήματος σου «Μια σταγόνα ιστορίας της Χίου»
Από τον τρόπο που μίλησε για αυτό τον τόμο η κα Βαρώνη, μπράβο της για τη ροή, τις επισημάνσεις και με την λακωνικότητα του λόγου της, αντιλαμβάνομαι και πάλι το ενδιαφέρον που έχει κι αυτός ο τόμος, αναφερόμενος στην κρίσιμη για το νησί μας περίοδο 1945- 1955. Γιατί και εδώ είμαι σίγουρη ότι τα μεταφέρεις με τον γνωστό γλαφυρό, απλό, ουσιώδη, ενδιαφέροντα τρόπο σου και με σωστά Ελληνικά της γραφής σου.
Γραφή - τροφή γνώσης και ουσίας, που αποτελεί την επιτομή της ιστορίας, σε κοινωνικά, καθημερινά ενδιαφέροντα, ιστορικά, πολιτικά, παιδευτικά θέματα της ενδιαφέρουσας σημαντικής, μεταβατικής εποχής, περνώντας μηνύματα, διδάγματα, γεγονότα, που δεν γνωρίζουμε όλοι, με τόση απλότητα, γλαφυρά, κατανοητά.
Αδημονώ να διαβάσω κι αυτό ..το παιδί του πονήματος σου! Βλέπω και το «Φτου και βγαίνω» Τι να πω; Δεν πέφτει πετραδάκι να μην το πιάσεις και να το κάνεις βράχο, για τη Χίο μας, που τόσα προσφέρεις χρόνια!
Υγεία και δύναμη! Εύγε!»
ΥΓ. Ε, ναι τέτοια λόγια είναι κουράγιο όχι για το χαλί, για το… χάλι.
