Στον Στρατό μάθαμε την ορολογία «προβλέπεται ή δεν προβλέπεται από την υπηρεσία».
Έτσι κι’ εγώ επιτρέψτε μου να γυρίσω το ρολόι σχεδόν μισό αιώνα πίσω και να βγω στην αναφορά της Μονάδας με το αίτημα αυτό. Προβλέπεται από την υπηρεσία άγαλμα για… γαϊδούρια;
Γιατί αν προβλέπεται αυτό, αξίζει στον Μένιο, το γαϊδούρι του Φυλακίου της Παναγιάς των Οινουσσών, που μετά από 40 παρακαλώ, χρόνια υπηρεσίας, έσβησε στην αγκαλιά των αγαπημένων του στρατιωτών.
Και τι δεν έζησε το γαϊδουράκι αυτό. Και τι δεν κουβάλησε. Στην πλάτη του μπήκαν τα πρώτα τσιμεντόλιθα τότε, που στήθηκε το πρώτο Φυλάκιο, στην εσχατιά της Ελληνικής γης, εκεί που τα πρώτα φανταράκια φύλαξαν Θερμοπύλες, χωρίς φως, νερό, τηλέφωνο για δεκαετίες ολόκληρες. Τόσες όσες και ο Μένιος.
Αλήθεια, τι θα γίνονταν χωρίς αυτόν; Πόσες χιλιάδες φορές ανέβηκε και κατέβηκε υπομονετικά τα κατσάβραχα, εννοείται ότι ήξερε απ’ έξω το δρομολόγιο, κουβαλώντας ότι μπορεί να φανταστεί κανείς; Πόσοι στρατιώτες πατώντας την ευλογημένη γη της Παναγιάς, ήταν ο πρώτος που αντίκρυσαν και ο τελευταίος που με δάκρυα στα μάτια αποχαιρέτησαν; Πόσες χαρές και λύπες δεν έζησε μαζί τους ο Μένιος;
Στην υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού ο Μένιος, είχε όση φροντίδα προέβλεπε η υπηρεσία. Γιατρός για τα φανταράκια, κτηνίατρος για εκείνον, ώνια για τους στρατευμένους, σανό για την αφεντιά του. Μια αγόγγυστη παρέα, ένα υπομονετικό ζώο, που απ’ ότι μας έλεγαν αγόρια και εσχάτως και κορίτσια, που είχαν την τιμή να υπηρετήσουν εκεί την πατρίδα, μόνο στην… αναφορά δεν έβγαινε μαζί τους. Τόσο δεμένος αναπόσπαστα ήταν με το Φυλάκιο της Παναγίας.
Τα τελευταία χρόνια ήταν βέβαια δύσκολα, τα πόδια του Μένιου άρχισαν να λυγίζουν, αλλά ταυτόχρονα ήρθαν οι διανοίξεις πρόχειρων οδών, ήρθαν τα οχήματα, ήρθε ο φως και το νερό, έζησε ο Μένιος από τα πέτρινα χρόνια, μέχρι τα τελευταία του… πολιτισμού, για να σβήσει επαναλαμβάνουμε μέσα στην αγάπη και την φροντίδα των ακριτών μας.
Ας είναι λοιπόν η μνήμη του αιωνία. Μα λέμε τέτοια πράγματα για ζώα; Όποιος το ρώτησε δεν έχει υπηρετήσει στο Στρατό ή την έβγαλε σε σκοπιά έξω από… σπίτι του.
Υπηρετώντας το 1980 τους 9 από τους 23 μήνες της θητείας μου στο ακριτικό Φυλάκιο της Κέρβελης, στην Σάμο, χωρίς φως, νερό, τηλέφωνο, στα στενά της Μυκάλης (η απόσταση Ελληνικού – Τουρκικού φυλακίου ήταν η απόσταση Χανδρή – Λιμεναρχείου) θυμάμαι το πένθος, που βυθιστήκαμε όλοι μας, όταν ένα βλάκας Διοικητής μας (γνώρισα και πολλούς λεβέντες) αποφάσισε να απομακρυνθούν από τα Φυλάκια τα σκυλιά, γιατί δήθεν φύλαγαν αυτά και εμείς λουφάραμε (τόσο βλάκας). Ήταν μια απόφαση, που δεν μπορούσε να εφαρμοστεί. Ο Μπούμπη, ο σκύλος μας ήταν ένα με μας, ότι και ο Μένιος στην Παναγιά. Ευτυχώς το θέμα έφτασε στον Ταξίαρχο, που αναγκάστηκε να μας πει να συνδέσουμε τον Διοικητή με… Κάιρο και έτσι δεν τον αποχωριστήκαμε.
Επιστρέφω λοιπόν στην αιωνία μνήμη του Μένιου και στην πρόταση του τίτλου. Δεν ξέρω όμως, το προβλέπει η υπηρεσία;
ΥΓ. «Χωρίς τα μουλάρια, το μέτωπο δεν θα στεκόταν ούτε μια μέρα». Ρήση επιτελικού Αξιωματικού στον πόλεμο του 1940, όπου μαζί με τους στρατιώτες υπηρέτησαν 150.000 επιταγμένα υποζύγια, που σε ποσοστά που αγγίζουν το 70% άφησαν την τελευταία τους πνοή στα βουνά της Βορείου Ηπείρου.
