Πρέπει να βλέπουμε γύρω μας, πρέπει να μην είμαστε στο καβούκι μας, πρέπει να δούμε μπροστά;
Ακόμα και σήμερα μετά από ένα χρόνο, όταν λέμε ότι Κυβέρνηση, Περιφέρεια και Δήμος Χίου, δεν έχουν καλύψει το κενό της ανυπαρξίας υπεραστικού ΚΤΕΛ και έχουν αφήσει το νησί χωρίς λεωφορειακή συγκοινωνία, νομίζουν ότι τους κάνουμε πλάκα.
Και όμως δεν είναι. Και όμως χάσαμε το καλοκαίρι. Και όμως ανοίγουν σε ένα μήνα τα Σχολεία και ουδείς ενδιαφέρεται να δει πως θα μετακινηθούν οι μαθητές. Εκτός κι’ αν γυρίσουμε στα παλιά… καλά χρόνια, που τα παιδιά ξεκίναγαν ας πούμε από την Κοινή και πήγαιναν με τα πόδια στην Καλαμωτή.
Και επειδή αυτά θα τα βρούμε μπροστά μας, κάποια στιγμή πρέπει να δούμε την πραγματικότητα κατάματα. Το νησί πάει πίσω, το νησί αντιμετωπίζει πρόβλημα και αυτό δεν είναι η όλο και χειρότερη ποιότητα προσφοράς των αιρετών, είναι η χαλαρή έως και αδιάφορη αντίδραση των πολιτών, που λες και έχουν αποδεχθεί την μοίρα τους.
Στον τίτλο βέβαια κάνουμε πλάκα, το εικονιζόμενο όχημα δεν είναι… διαστημικό και η πραγματικότητα αυτή βρίσκεται απέναντι μας. Οφείλουμε να την δούμε; Πρέπει να ξέρουμε;
Αυτά τα μικρά λεωφορεία, βρίσκονται στον Τσεσμέ και περιφερειακά αυτού, όπως βρίσκονται σε όλη την Τουρκία. Από το πρωϊ μέχρι το βράδυ «βρέξει χιονίσει» ένα τέτοιο λεωφορείο περνάει κάθε μια ώρα και στο πιο απομακρυσμένο χωριό. Ενδιάμεσα υπάρχουν στάσεις. Ο ντόπιος, ο επισκέπτης, ξέρει ότι αν περιμένει εκεί ο «κόσμος να χαλάσει» σε μια ώρα θα περάσει κάποιος να τον πάρει. Τα λεωφορειάκια αυτά εκτός της συχνότητας και της συνέπειας των δρομολογίων είναι πεντακάθαρα, ο οδηγός είναι γραβαντωμένος, δίπλα του υπάρχει συσκευή με την οποία πληρώνει ο επιβάτης το εισιτήριο από το κινητό του. Δίπλα μας και από την μικρή αυτή λεπτομέρεια, υπάρχουν πολίτες και επισκέπτες που βρίσκονται στο 2026, εμείς σε πια ακριβώς ημερομηνία γυρίζουμε;
Και το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η… επιστροφή, είναι το χειρότερο από αυτό, ότι έχουμε αποδεχθεί όλη αυτή την οπισθοχώρηση, ως φυσιολογική. Και αυτό δεν ισχύει μόνο στα λεωφορεία.
Αλήθεια, πόσο καιρό τώρα βλέπουμε ανθρώπους να σέρνουν τις βαλίτσες τους από το αεροδρόμιο στην πόλη και το αντίθετο; Μπορεί να υποδείξει ένας άνθρωπος, οι ναυτικοί μας ας πούμε, που γυρίζουν την οικουμένη, αν υπάρχει ΕΝΑ, αριθμός 1, μέρος στον κόσμο, που βγαίνοντας από το αεροπλάνο δεν σε περιμένει λεωφορείο, όχι να φύγει αμέσως, αλλά να μπαίνεις σε αυτό και να αναχωρεί ανά τακτά διαστήματα;
Εδώ δεν είναι γνωστά τα δρομολόγια των αεροπλάνων; Γιατί λοιπόν δεν υπάρχει λεωφορείο; Γιατί υποχρεώνουμε τον πολίτη ή τον επισκέπτη μαζί με το «χρυσό» εισιτήριο να πληρώσει αναγκαστικά και ΤΑΧΙ; Το αποτέλεσμα; Μα το βλέπουμε, οι… διαδηλώσεις των επιβατών με τις βαλίτσες και το χειρότερο η αποδοχή μας ότι αυτό είναι φυσιολογικό.
ΥΓ. Το φυσιολογικό θα το δούμε τα επόμενα χρόνια αν δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε πορεία. Δεν θα μείνει εδώ κανένας νέος άνθρωπος. Γιατί δεν αρκούν μόνοι οι φυσικές ομορφιές και γιατί δεν αφήσαμε φυσικές ομορφιές. Σέρνοντας τις βαλίτσες ο άλλος αναπνέει παράλληλα την σκατίλα του Βιολογικού.
