Χίος, Κυριακή 9 Αυγούστου

Η επικηρυγμένη μπασκέτα και τα μυαλά που δεν βρέχει

Τετ, 07/08/2019 - 18:02
φωτο αρχείου

Όσοι απορούν για τα γεγονότα ας σκύψουν στο… DNA μας.

Λαός της υπερβολής ακολουθούμε τα κάλεσμα της φύσης χαραγμένοι από το αποτύπωμα της.

Ηρεμία αλλά και θύελλα, γέλια μέχρι δακρύων και κλάμα όχι μόνο με τον δικό μας πόνο αλλά και του γείτονα.

Υπερβολικοί σε κάθε μας ενέργεια δεν νοούμε να… νοήσουμε πριν πάθουμε, διακατεχόμαστε από το σύνδρομο της Κόρης του πρωτομάστορα, που μόνο αν θυσιάζονταν στέριωνε το γιοφύρι, με την ίδια φυσικότητα που η Ιφιγένεια έπρεπε να περάσει πρώτα από το μαχαίρι του Μάντη Κάλχα για να φυσήξει ούριος άνεμος για την Τροία.

Έτσι αυτές τις μέρες γίνεται της… μπασκέτας.

 Στον Άγιο Γιώργη τον Συκούση, είχε πέσει μία πριν τέσσερις μήνες αλλά ουδείς έδωσε σημασία, μέχρι να πέσει η μοιραία της Δασκαλόπετρας, για να περάσουν όλες οι υπόλοιπες  από το… μικροσκόπιο της υπερβολής μας.

Απέναντι από την πεσμένη στον Άγιο Γιώργη ο Δήμος ξήλωσε και την άλλη κι’ ας χρειάζονταν γερανός για την αποκόλληση της, υπεύθυνοι και ανεύθυνοι έχουν βρεί τον διάβολο τους για αθλητικές κυρίως εγκαταστάσεις, που ξαφνικά… βρώμισαν σε όλους μας.

Από τα δέκα τηλέφωνα που δεχόμαστε την ημέρα τα μισά αφορούν μπασκέτες που ξαφνικά γέρνουν.

Λοιπόν, με δεδομένο το DNA μας, που βεβαιώνει ότι η… μπασκετίτιδα θα κρατήσει μια εβδομάδα ας προσπαθήσουμε να βάλουμε κανόνες, με τους οποίους έχουμε μαλώσει από γεννησιμιού μας.

Όλα λύνονται αρκεί να σεβόμαστε τους κανόνες που εμείς βάζουμε.

Αγοράζουμε μια κονσέρβα ληγμένη; Όχι και ας τρώγεται ενδεχομένως μια χαρά.

Άρα το φύτεμα π.χ. μιας μπασκέτας έχει μια ημερομηνία λήξεως, οι τεχνικοί ξέρουν μια χαρά. Τελείωσε ο χρόνος; Ακολουθεί η αντικατάσταση. Το πρόβλημα είναι αν είμαστε ώριμοι να το κάνουμε ή αγνοούμε τα πάντα μέχρι να μας έρθουν στο κεφάλι.

Το 1994 ήμουν καλεσμένος σε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι στην περίφημη Ντόιτσε Βέλε στην Κολωνία.

Μας ξεναγούσαν στα γραφεία, Στούντιο της Κρατικής Ραδιοφωνίας της Γερμανίας σε έναν Πύργο 17 αν θυμάμαι καλά ορόφων.

Εκεί κάποια στιγμή μας είπαν, ότι του χρόνου θα είχαν μετακόμιση γιατί σε επισκευή του κτιρίου βρέθηκε ότι κάποια μη εμφανή τμήματα του, περιείχαν αμίαντο, που ανακαλύφθηκε ότι είναι καρκινογόνος, άρα το κτίριο αποφασίστηκε να κατεδαφιστεί.

Αλήθεια, είμαστε σε θέση να πούμε το ίδιο πράγμα όχι για κρυμμένες ψευδοροφές αλλά για αμιαντοσωλήνες που μέχρι σήμερα φέρνουν νερό… λάτρας στις βρύσες μας;

 

Υ.Γ. Η Χιακή γή σκέπασε σήμερα ένα άξιο παιδί της. Ο Αντώνης Πρώϊος καλός οικογενειάρχης, άριστος στην τέχνη του, τίμιος στην δουλειά του, εργατικός, φιλικός, ευγενικός, έφυγε για πάντα αφήνοντας αυτά που αξίζει να αφήσει κανείς φεύγοντας.

Το πηγαίο χαμόγελο του, τις καλές πράξεις του και ένα θετικό αποτύπωμα στην κοινωνία, την καλύτερη κληρονομιά στην άξια Μαρία του και τα παιδιά τους.

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 08/08/2020 - 17:42

Επιτρέψτε μου να ασχοληθώ με κάτι πεζό και… κορωνοϊκό, αρχίζοντας από το τελευταίο.

Στην αρχή όλοι νομίζαμε ότι ήρθε για να φύγει όπως η κάθε πανδημία, με τα σημάδια της μεν, αλλά με την επιστροφή στην κανονικότητα δε.

Να όμως που μας διαψεύδει. Μάλλον ήρθε για να μείνει, άρα θα πρέπει όλοι μας να προσαρμοστούμε.

Και έρχομαι τώρα στο… πεζό.

Ποιά ήταν η δραστηριότητα πλήθους πολιτιστικών – εξωραϊστικών κ.λ.π. Συλλόγων;

 Κυρίως ο χορός και το τραγούδι, η ανάδειξη των εθίμων, η αναβίωση των πανηγυριών και γενικά εκδηλώσεις, που απαιτούν μαζί με την δημιουργία, συλλογικότητα και συναναστροφή.

Και να λοιπόν που ήρθε η ανατροπή και η παραλυσία, με ζητούμενο τώρα πια ένα, να ξεπεραστεί, να μην μένει, να μην προκαλέσει διάλυση.

Τι χρειάζεται κατά την ταπεινή μου γνώμη; Αλλαγή προσανατολισμού και εδώ τώρα κολλάνε τα Καρδάμυλα, με τις φωτογραφίες που μου ενεχείρισε μια φίλη.

Στις κάτω φωτογραφίες παίρνετε μια εικόνα, πως ήταν η κατάσταση κοντά στον Μύλο του Μαυρή, δίπλα στο ωραιότατο άγαλμα της Καρδαμυλίτισσας μάνας, κοντολογίς σε ένα κεντρικό κομμάτι του Μαρμάρου.

Μπάζα, σωλήνες, σκουπίδια, υλικά οικοδομών, γυφταριό και πάσης Ελλάδος.

Ε, μαζεύτηκε μια ομάδα ανθρώπων, συνεννοήθηκε και έδρασε από κοινού. Ούτε γκρίνιασαν, ούτε μετέφεραν το πρόβλημα στην… καφετέρια, ούτε τα έβαλαν με τους διπλανούς τους, ούτε πήραν τηλέφωνο τον… Δήμο, που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει.

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Έβαλαν τα παλιά τους ρούχα, φόρεσαν τα γάντια τους, κουβάλησαν τα εργαλεία τους και άρχισαν την δουλειά.

Το αποτέλεσμα φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία. Ντρέπεσαι να καθίσεις μην λερώσεις εκεί που ντρεπόσουνα για τον… πολιτισμό μας.

Και αυτά από μια ομάδα, που δεν την πήρε χαμπάρι η… άλλη της πάντα.

Αντιλαμβάνεστε βεβαίως ότι αυτά που κάνουν τρείς – τέσσερις άνθρωπο, πολλαπλασιαστικά ένας φορέας μπορεί να κάνει πολλά και περισσότερα.

Ιδού λοιπόν νέο πεδίο δόξης λαμπρό για τους Συλλόγους μέχρι να ξαναρχίσουν οι… χοροί.

Υπάρχουν γειτονιές που βρωμάνε, αλσύλια ζούγκλες, γωνιές σκοτεινές και ξεχασμένες, πλατείες άχρωμες και άοσμες, τοίχοι άχρωμοι, υπάρχει πολύ γκρίζο και πολύ σαβούρα.

Στη θέση τους μπορεί να κυριαρχήσει το πράσινο, η καθαριότητα, η δράση, η δημιουργία, ολόκληρες γειτονιές μπορούν να λάμψουν.

Τα Καρδάμυλα με μια απλή κίνηση μας δείχνουν τον δρόμο.

Για να δούμε πόσοι θα τον ακολουθήσουν και πόσους δεν θα φάει εν τέλει ο… κορωνοϊός, η δύναμη δηλαδή της συνήθειας και η επανάληψη.

 

Υ.Γ. Μπράβο στους Καλλιμασιώτες, που την Κυριακή, θα δώσουν χρώμα στο γκρίζο, θα ομορφύνουν το χωριό τους και θα δώσουν νέο νόημα στον Σύλλογο τους.