Χίος, Τρίτη 2 Ιουνίου

Η μεγάλη αγκαλιά της Κιβωτού

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 15/07/2019 - 16:38

Η πληροφορία ήταν σωστή.

Με την πρωϊνή πτήση έφτανε στο νησί μας ο πατέρας της Κιβωτού Αντώνιος Παπανικολάου και τα παιδιά του ήθελαν άλλη μια φορά να του κάνουν έκπληξη.

Δεν θα σταθούμε στα όσα ακολούθησαν στην έξοδο του από την Αίθουσα επιβατών, άλλωστε αυτά θα τα δείξει η τηλεόραση.

Εμένα καθήκον είναι να μεταφέρω όσα δεν θα φανούν, γιατί όση ώρα περίμενα την υποδοχή παρακολουθούσα από κοντά και κυρίως από μακριά την προετοιμασία των παιδιών και αυτή δεν είχε, αν εξαιρέσει κανείς την οργανωμένη άφιξη τους τίποτα από… στήσιμο.

Τα παιδιά αυτοσχεδίαζαν, κρύβονταν στις γωνίες για να πεταχτούν ξαφνικά μπροστά του, συναγωνίζονταν ποιό θα του πεί τι, το Αεροπλάνο τροχοδρομούσε και εκείνα ακόμα σχεδίαζαν.

Μέχρι που έγινε η έξοδος και όλα έγιναν κλασσικά… ελληνικά. Κρίμα τους αυθόρμητους σχεδιασμούς, όλα πήγαν περίπατο όταν ο παπα Αντώνης έκπληκτος έξυσε το κεφάλι του και άνοιξε τα χέρια του.

Θεέ μου είπα τότε, άξια αξίωσες αυτό τον άνθρωπο να εισπράττει τόση αγάπη, της μεγαλύτερης αγκαλιάς που γνώρισε ο κόσμος.

Τα παιδιά τον αγκάλιαζαν, χοροπηδούσαν γύρω του, πώς να μην πάνε περίπατο τα λόγια όταν ο παπα – Αντώνης τα έβλεπε ένα  -ένα και με το μικρό τους όνομα, απορούσε πόσο μεγάλωσαν, για τα μικρότερα, ή αν είναι έτοιμο το γήπεδο μπάσκετ στο Αίπος, για έναν πρωϊνό αγώνα για τα μεγαλύτερα.

Ξέρετε κάτι, μαζί με τον πατέρα Αντώνιο έχουμε κάτι κοινό. Βλέπουμε αυτά τα χαμένα διαφορετικά πλάσματα της γής, να μεγαλώνουν σαν Χιωτάκια, μέσα στην αγκαλιά της Κιβωτού.

Μόνο που οι περισσότεροι, μαζί και εγώ απλά τα βλέπουμε. Αλλά όλοι μας, ειδικά όσοι είμαστε γονείς ξέρουμε πως τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνα τους, είναι το καθένα ένας γλυκός δημιουργικός πονοκέφαλος, αλλά… πονοκέφαλος και μεγάλη ευθύνη.

Όλα αυτά συν εκατοντάδες άλλα όμως είναι στους ώμους αυτού του ανθρώπου και όσων επαγγελματιών και εθελοντών ακολουθούν τον Γολγοθά της Κιβωτού.

Γιατί ο Γολγοθάς είναι ανηφορικός και σταυρικός και τα μεγαλύτερα και πιο μυτερά καρφιά είναι οι ευθύνες και ο πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου τις σηκώνει οικειοθελώς ενώ θα μπορούσε να είναι αραχτός.

Μόνο που ο Χριστός αν ήταν… αραχτός μάλλον δεν θα σήκωνε το σταυρό του και μάλλον δεν θα έβλεπε τον Παράδεισο.

Αυτόν που ζεί από τώρα, ο πατέρας της Κιβωτού.

 

Υ.Γ. Όση ώρα παρακολουθούσα την έξοδο επιβατών, έβλεπα την φαντασία των συμπατριωτών μας να… χώσουν το αυτοκίνητο τους, όχι στην σκάλα εξόδου, αλλά ει δυνατόν στη σκάλα του αεροπλάνου.

Τι κρίμα είπα, όλη αυτή η εξυπνάδα να μεταφράζεται σε βλακεία και… κολάστηκα.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 02/06/2020 - 17:37

Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να μην γίνονται έργα.

Να μην ολοκληρώνονται.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από την κακοτεχνία;

Να μας κάνει η μονιμότητα της αναίσθητους.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι τα φανάρια στον νέο κόμβο της Φάρκαινας, που ίσως φανούν χρήσιμα, αν τελικά η Λιμενική Επιτροπή κλείσει την Προκυμαία και γίνει ένα καλό ουσίας στην Χιακή νοοτροπία. Να γνωρίσει ο Χιώτης τον Περιφερειακό.

Έχει κανείς μετρήσει το χρόνο, από την ώρα που έγινε ο κόμβος, που σηματοδοτήθηκε, που μπήκαν τα φανάρια και από τότε είναι κλειστά;

Σχεδόν… ξεχάστηκαν.

Ε, λοιπόν μια τομή στην αλλαγή της νοοτροπίας μας, θα είναι εκτός από την προσθήκη ενός άρθρου στο τέλος κάθε Νόμου, που θα λέει τι θα γίνεται όταν ο Νόμος παραβιάζεται, και της προσθήκης ενός άρθρου στον κανονισμό των Δημοσίων έργων.

Δεν θα πληρώνεται κανένα έργο αν δεν ολοκληρώνεται και λειτουργεί στην καθορισμένη ημερομηνία και εάν την υπερβεί ο υπεύθυνος, από τον εργολάβο μέχρι την υπηρεσία ελέγχου, θα πληρώνουν χρηματική ρήτρα.

Κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη χρηματικής αμοιβής αν το έργο ολοκληρωθεί νωρίτερα.

Όλα αυτά δεν είναι… διαστημικά και εφαρμόζονται σε άλλες χώρες, που βρίσκονται ένα αιώνα μπροστά από μας, όσον αφορά την ποιότητα ζωής.

Γιατί εν τέλει χειρότερο από την κακή ποιότητα είναι η μονιμότητα της μιζέριας, είναι η βεβαιότητα ότι μέχρι να γίνει ένα έργο ξεχνιέται και όταν γίνει αρχίζει να καταστρέφεται.

Με την ευκαιρία περιμένομε την αρχή της υλοποίησης, αυτού που είπε ο Αντιδήμαρχος Γιάννης Ξενάκης, που πάλι δεν είναι… διαστημικό, αφού εφαρμόζεται σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

Όχι αυλακιές στους δρόμους. Όποιος χαράσει οδόστρωμα θα πρέπει να αποκαθιστά ολόκληρο τμήμα του.

Προχθές κύριε Ξενάκη στην εκτέλεση του έργου του πρατηρίου καυσίμων στο May market, οι άνθρωποι τράβηξαν μια χαρακιά κατάδρομα, στη στροφή του δρόμου από το super market στον δρόμο προς το Αεροδρόμιο, την πασάλειψαν με άσφαλτο, που ήδη έκατσε και έτσι έφτιαξαν άλλο ένα… σαμαράκι από την ανάποδη, για να γκρεμοτσακίζονται τα δίκυκλα.

Ποιός θα τους υποχρεώσει να το κάνουν σωστά; Ο Δήμος, η Περιφέρεια, πάλι εδώ ο κόσμος μπερδεύεται και δεν τον νοιάζει κιόλας.

Όσοι αναρωτιούνται τώρα σε τι χρησιμεύουν τα φανάρια, πλην εκείνου του χώρου σταθμεύσεως Φάρκαινας, που διευκολύνει γιατί ανακόπτει ταχύτητες, ας αναζητήσουν την πρώτη και μόνη ολοκληρωμένη κυκλοφοριακή μελέτη της πόλης, που έγινε επί Δημαρχίας Γ. Μπουμπάρη. Αλήθεια την συμβουλεύονται ποτέ οι μετέπειτα Δημοτικοί άρχοντες;

Έλεγε. Η τοποθέτηση φαναριών στην Χίο θα είναι απλά μιμητισμός άλλων πόλεων. Είναι τέτοια η πολεοδομική συγκρότηση της πόλης, που σε συνδυασμό με τον κυκλοφοριακό φόρτο που έχει, τα φανάρια αντί να λύσουν προβλήματα θα τα επιβαρύνουν.

 

Υ.Γ.: Χρόνια πολλά στην REVOIL για τα 25χρόνια της. Ο καπετάνιος της Ευάγγελος Ρούσσος υπήρχε παράδειγμα επιμονής, συνείδησης και συνέπειας στον στόχο του. Είναι ο άνθρωπος που έβαλε στην ιστορία των καυσίμων στο νησί μας την π.ρ και μ.ρ εποχή.

 Στην πρό Ρούσου λέγαμε από το ραδιόφωνο ποιά μέρα θα έχει στο νησί … καύσιμα και την μετά την ζούμε σήμερα, με την γνωστή επάρκεια και ποιότητα.