Η τελευταία… στάση του Πυροσβέστη

Γιάννης Τζούμας
Δείτε τις Φωτογραφίες
Τετ, 14/07/2021 - 18:23

Είμαστε ο χαρακτήρας μας.

Ο χαρακτήρας ενός λαού είναι τα έθιμα του, τα πιο χαρακτηριστικά είναι τα ταφικά.

Στην ουσία είναι στάση ζωής.

«Καβάλα παν’ στην Εκκλησιά καβάλα προσκυνάνε». Δεν είναι τίποτα τυχαίο, το έντονο συναίσθημα του λαού μας, είναι ίδιον του χαρακτήρα μας.

Η δουλειά συνδέεται μαζί μας. Δεν έφυγε ο 43χρονος Ματθαίος Χρυσούλης, έφυγε ο Πυροσβέστης Ματθαίος Χρυσούλης, γι’ αυτό και οι συνάδελφοι τον αποχαιρέτησαν σήμερα σε στάση προσοχής έξω από την Υπηρεσία, που είχε περάσει την μισή ζωή του.

Οι σειρήνες ήχησαν, όπως σε συμβάν, η σορός σταμάτησε, η βάρδια βγήκε να χαιρετήσει, σε στάση προσοχής, με τα οχήματα να συμμετέχουν και αυτά εν λειτουργία.

Ξέρετε τι έλειπε; Να χτυπήσει το κουδούνι του τηλεφώνου, να ακουστεί ο συναγερμός ενός συμβάντος και αυτομάτως οι Πυροσβέστες από τη στάση προσοχής να βρεθούν στην στάση της ευθύνης για την προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών.

Αυτή πρέπει να είναι και η ουσία στη σημερινή στάση, που κακώς συνδέεται με την μη πρόσληψη οδηγού ασθενοφόρου στη Βολισσό. Η πρόσληψη, ειδικά μετά το… κράξιμο θα γίνει, αλλά το πρόβλημα δεν θα λυθεί. Από την Αμανή δεν λείπει οδηγός ασθενοφόρου. Λείπει η αδυναμία της ελληνικής Πολιτείας να συνειδητοποιήσει ότι η Ελλάδα δεν εξαντλείται στο λεκανοπέδιο της Αττικής.

Και επειδή επαναλαμβανόμενη σύμπτωση δεν είναι σύμπτωση, η σωστή στάση είναι να δούν σοβαρά ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος και Πυροσβέστες, τι ακριβώς συμβαίνει με την φύση της δουλειάς τους, που είναι τέτοια, που από την απόλυτη ησυχία μεταπηδάει στην απόλυτη ένταση.

Αυτό το… πήδημα σπάει μέταλλα, πόσο μάλλον ανθρώπους.

Χρειάζεται λοιπόν μέριμνα ώστε οι Πυροσβέστες να βρίσκονται σε εγρήγορση. Ας μην ειρωνευόμαστε αντίστοιχες Υπηρεσίες άλλων προηγμένων χωρών, που έχουν εγκαταστήσει ακόμα και Γυμναστήρια σε Πυροσβεστικούς Σταθμούς. Ας δούμε τι μέσα και τρόπους χρησιμοποιούν ώστε η βάρδια τους να μην είναι αδρανής. Αλλιώς τα τέσσερα συμβάντα, μόνο στη Χίο και στις ίδιες κρίσιμες ηλικίες εντόπισε ο Γιώργης Ζώας θα γίνουν… πέντε.

Η σωστή στάση λοιπόν μετά την στάση προσοχής των Πυροσβεστών στην μνήμη και την σορό του συνάδελφου τους είναι να εξεταστεί η στάση ζωής στην Υπηρεσία τους, ώστε να μελετηθούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της.

Για να μην ξαναζήσουμε άλλες τέτοιες θλιβερές σκηνές, όπως την σημερινή και για να πιάσει και τόπο ο λυγμός του Πυροσβέστη, αυτός που η δική μου στάση ζωής επέβαλλε να μην το τραβήξω.

 

Υ.Γ.: Είχε απομακρυνθεί η σορός, το άγημα διελύθη και ο επικεφαλής Πυροσβέστης γονάτισε κλαίγοντας με λυγμούς. «Γιατί να μην είμαστε μαζί τούτη την ώρα μου λές; Και ας είμασταν ακόμα στην Κατάβαση στην φωτιά»

 

 

  

Σχετικά Άρθρα