Χίος, Τετάρτη 24 Ιουλίου

Kαι που να μας πέσει αυτό στο… κεφάλι!

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 11/04/2019 - 17:15

Από τότε που θυμάμαι τον… κόσμο που λένε, ή καλύτερα από την εποχή που βρισκόμαστε στην Αθήνα για σπουδές, διαφορετικές ο καθένας και εμείς βγάζαμε την «Χιακή φωνή» του Συλλόγου Χίων Σπουδαστών, από τότε που λέτε θυμάμαι να φεύγω για τη Χίο χρεωμένος από τον Κώστα Μαρδά και τον Γιάννη Στεβή, να φέρω πίσω δύο ρεπορτάζ, τις Λαϊκές Πολυκατοικίες Χριστού Βαρβασίου και τα ερείπια του Κέντρου της Πόλης.

Και όλα αυτά το σωτήριον έτος… 1978.

Το ίδιο θυμάμαι από το 1981 στο «Χιακό Λαό» και από το 1987 μέχρι σήμερα που υπάρχει η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Αρα μην… απελπίζεστε που λένε, «κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια».

Βάλτε από τότε μέχρι σήμερα Δημάρχους αλλά βάλτε και πολίτες. Πόσοι έζησαν, πόσοι ήρθαν, πόσοι έφυγαν.

Αν πάρει κανείς στα σοβαρά τους υποψήφιους θα πάει να μοιράσει στην Απλωταριά προεκλογικά φυλλάδια της εποχής του Μπουμπάρη και του Πατελίδα, για να μην πάω πιο πίσω.

Ξέρετε τι λένε; Πως η Χίος, θέλει νερό, αεροδρόμιο και λιμάνι.

Δεν ξέρω αν μας τιμά, αλλά οι Δήμαρχοι βγαίνουν από μας, δεν φυτρώνουν και έτσι καλά είναι πιά να μην βγάζουμε απ’ έξω την ουρά μας.

Γκρέμισε το μπαλκόνι στην Ευστρατίου Αργέντη, από του Κοκκινάκη το Φαρμακείο για να συνεννοούμεθα στην Απλωταριά. Πόσα χρόνια το έβλεπαν σ’ αυτή την θέση οι ιδιοκτήτες του ερειπίου;

Μα αυτοί δεν μιλούν μεταξύ τους, μου είπε ένας γείτονας, σιγά να μην συμφωνήσουν να επισκευάσουν το κτίσμα. Δεν ξέρω αν μιλούν, ξέρω πως αν τα συμπαγή τούβλα που έπεσαν, σκότωναν κάποιον θα μιλούσαν τώρα στην Φυλακή.

Τέλος πάντων, δεν τα βάζουμε με κανέναν, αλλά συμπατριώτες τα ερείπια κάπου ανήκουν, έχουν ιδιοκτήτη. Αν δεν τα θέλουν οι άνθρωποι ας τα αποποιηθούν να περάσουν στο Δημόσιο. Αντιλαμβάνομαι το πρόβλημα σε μια δύσκολη οικονομικά περίοδο. Μια τέτοια κληρονομιά μπορεί να είναι και μπελάς.

Αν όμως αύριο το ερείπιο πουληθεί ο μπελάς θα είναι… γλυκός.

Εως τότε υπάρχει και η… καμήλα, που στο δίλλημα ανηφόρας – κατηφόρας, αντέτεινε τον ίσιο δρόμο. Μέχρι να δούν τι θα κάνουν οι ιδιοκτήτες ετοιμόρροπων ας πάρουν προστατευτικά μέτρα.

Υπάρχουν πολλοί που το έχουν κάνει, οι περισσότεροι όμως αδιαφορούν.

Εδώ ας το βάλουν στο πρόγραμμα τους οι υποψήφιοι. Μαζί με το νερό, λιμάνι… αεροδρόμιο ας προσθέσουν ότι τα ετοιμόρροπα θα εντοπίζονται, θα ειδοποιούνται οι ιδιοκτήτες να πάρουν μέτρα προστασίας και αν δεν το κάνουν σε ένα χρονικό διάστημα να το κάνει ο Δήμος και να τους στέλνει την χρέωση στην ΔΟΥ.

Αλλά για να το κάνει ο Δήμος πρέπει να δίνει ο ίδιος το παράδειγμα.

Αναγνωρίζετε που είναι ο κίνδυνος – θάνατος της φωτογραφίας;

Στη γωνία του… Απλώ.

Μάλιστα, στο κεντρικότερο σημείο, στην Απλωταριά, πάνω από τραπεζάκια θαμώνων και εκεί που περνούν ή στέκονται καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι, κρέμονται αυτά τα σάπια μαδέρια, που υποτίθεται θα συγκρατήσουν τις πέτρες που θα ξεκολλήσουν από το ερείπιο, Δημοτικό ακίνητο παρακαλούμε.

Βεβαίως υπάρχει ένα πρόγραμμα αξιοποίησης του αλλά μέχρι να γίνει… σαπίσανε τα μαδέρια.

Το θέμα της πτώσης στην Ευστρατίου Αργέντη πρέπει να μας αφυπνίσει.

Ας το σκεφτούμε διαφορετικά αν και η ανθρώπινη ζωή έχει παντού την ίδια αξία. Αλλά λέμε τώρα, σκεφτείτε να προσγειωθεί ένα κεραμίδι στο κεφάλι ενός Τούρκου τουρίστα και να πάθει την δουλειά του… Πύρρου.

Ε, αν ξαναπατήσει εδώ άνθρωπος να μας τρυπηθεί η μύτη, που είναι και της… μοδός.

 

Υ.Γ. Με την ευκαιρία αν ξαναβάλουμε στην θέση της την πινακίδα «Οδός Ευστρατίου Αργέντη» ας συμπληρώσουμε (1685-1762) Θεολόγος, ιατρός και λόγιος.

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 23/07/2019 - 18:09

Αυτό είναι το ερώτημα της επόμενης μέρας στη χάρη της, ερώτημα που το απευθύνουν όσοι δεν μπόρεσαν να προσκυνήσουν.

Ένα ιδιότυπο προσκύνημα… ελληνικό. Άλλος το κάνει επειδή είναι βαθιά θρησκευόμενος, οι περισσότεροι εδώ που τα λέμε μεταξύ μας Αλα γκρέκα, κάτι μεταξύ Αγίου, κολλητού και φίλου, κάτι μεταξύ παρακαλετού στην ανάγκη, παρηγοριάς αλλά και βλασφημίας.

Μόνο αν τα βάλεις έτσι κάτω, βλέπεις την ευθεία γραμμή που μας ενώνει με τους αρχαίους προ-προ-προ παππούδες μας.

Κοινοί Θεοί αλλά και διαφορετικοί, γενικοί αλλά και τοπικοί και η ζωή συνεχίζεται με τις θρησκείες να αλλάζουν σκυτάλη αλλά την νοοτροπία μας να μένει η ίδια.

Γιατί μαζευόμαστε στο ίδιο σημείο στις 22 Ιουλίου;

Μα γιατί μαρτύρησε η Αγία των βορειοχώρων, η Παναγιά της Αμανής.

Εδώ είναι όπως το αυγό με την κότα (συγνώμη που δεν μπορώ να το γράφω αβγό, αλλά δεν μου βγαίνει). Δεν ξέρουμε ποιός προηγείται τίνος.

Προηγήθηκε η Αγία ή η ανάγκη των Χίων να έχουν έναν κοινό τόπο συνεύρεσης για το εμπόριο, τις επαφές τους, το αλισβερίσι τους, τις συμφωνίες τους, τα παντρολογήματα τους;

Και αυτός ο κοινός τόπος είναι θρησκευτικοί χώροι αλλά και χώροι γλεντιού. Ο έλληνας από… γενέσεως κόσμου κράταγε από το ένα του χέρι το ντουφέκι της λευτεριάς, από το άλλο μια κούπα κρασί και είχε το στόμα ανοιχτό να δεχθεί την Θεία κοινωνία.

Οι αυλές των Εκκλησιών είναι τόποι συνεύρεσης στη λύπη αλλά και στην χαρά, η κηδεία δίνει το χέρι της στο πανηγύρι και το ανάποδο.

Μετά πρέπει λίγο να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε την νεότητα μας μέσα στην ιστορία. Ούτε μια σταγονίτσα της δεν είμαστε.

Έχουμε σκεφθεί για παράδειγμα ότι οι αμαξιτοί δρόμοι είναι… ανακάλυψη του προηγούμενου αιώνα;

Πριν μόλις 100 χρόνια, τίποτα δεν είναι μέσα στην ιστορία, οι συνάδελφοι μας στις τοπικές εφημερίδες πανηγύριζαν γιατί επιτέλους ο μουλαρόδρομος προς τα Μεστά θα γίνει δρόμος για άμαξες.

Ας μην μακρηγορήσομε, οι δρόμοι παλαιότερα ήταν θαλάσσιοι και αν δείτε καλά τον χάρτη και την εποχή η Αγία Μαρκέλλα ήταν ένας ιδανικός τόπος συνεύρεσης.

Η αγωνία όμως πόθεν προκύπτει; Να είναι… ενοχή; Να είναι τάμα ζωής; Να μην ξέρουμε τι είναι όπως και οι τούρκοι Μουσουλμάνοι του Πόντου δεν ξέρουν γιατί τον Απρίλη εδώ και 500 χρόνια τσουγκρίζουν κόκκινα αυγά; Ας μην το αναλύσουμε παραπάνω. Ας μείνουμε στο ερώτημα και την ουσία του.

Και αυτή είναι ότι θα θέλαμε να μην απουσιάζει κανείς.

Άρα ας δούμε το θέμα από διαφορετική βάση, απ’ αυτήν που το βλέπει η Εκκλησία, τόσο απλοποιημένα και τόσο σοφά. Ενισχύει τα παιδιά της Αμανής.

Ας το δούμε έτσι. Η Αγιά Μαρκέλλα δεν γιορτάζει μόνο τον Ιούλη, γιορτάζει για να μας θυμίζει την εγκαταλειμμένη Βόρεια Χίο, να μας θυμίζει ότι πολλοί υπερηφανευόμαστε για τα ταξίδια μας στο εξωτερικό αλλά ελάχιστοι για την βόλτα μας σε ένα από τα πανέμορφα χωριά της Αμανής. Εκεί που η Αγιά Μαρκέλλα κατοικεί 365 μέρες το χρόνο.

 

Υ.Γ. Τα μισά χεράκια που έπαιρναν το δώρο της Αγίας και φιλούσαν το χέρι του Δεσπότη είχαν Αλβανικά επώνυμα. Αν τότε που έρχονταν τα μιλιούνια των Σύρων είχαμε τα μυαλά μας ανοικτά και προσφέραμε 50 -100 από τα κουφάρια των χωριών της Αμανής σε προσφυγικές οικογένειες σήμερα τα παιδιά θα ήταν πολλαπλάσια. Δεν πειράζει τα χαρίσαμε στην Μέρκελ να γίνουν… Γερμανάκια.

Το ίδιο και όταν μας έλεγαν να φέρουμε Ποντίους από την Ρωσία, αυτοί που ξέρουν γιατί βάφουν κόκκινα αυγά την Ανάσταση, γιατί οι πρόγονοι τους οι βιαίως εξισλαμισθέντες στον αυθεντικό Πόντο δεν ξέρουν.