Χίος, Τρίτη 2 Ιουνίου

Kαι που να μας πέσει αυτό στο… κεφάλι!

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 11/04/2019 - 17:15

Από τότε που θυμάμαι τον… κόσμο που λένε, ή καλύτερα από την εποχή που βρισκόμαστε στην Αθήνα για σπουδές, διαφορετικές ο καθένας και εμείς βγάζαμε την «Χιακή φωνή» του Συλλόγου Χίων Σπουδαστών, από τότε που λέτε θυμάμαι να φεύγω για τη Χίο χρεωμένος από τον Κώστα Μαρδά και τον Γιάννη Στεβή, να φέρω πίσω δύο ρεπορτάζ, τις Λαϊκές Πολυκατοικίες Χριστού Βαρβασίου και τα ερείπια του Κέντρου της Πόλης.

Και όλα αυτά το σωτήριον έτος… 1978.

Το ίδιο θυμάμαι από το 1981 στο «Χιακό Λαό» και από το 1987 μέχρι σήμερα που υπάρχει η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Αρα μην… απελπίζεστε που λένε, «κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια».

Βάλτε από τότε μέχρι σήμερα Δημάρχους αλλά βάλτε και πολίτες. Πόσοι έζησαν, πόσοι ήρθαν, πόσοι έφυγαν.

Αν πάρει κανείς στα σοβαρά τους υποψήφιους θα πάει να μοιράσει στην Απλωταριά προεκλογικά φυλλάδια της εποχής του Μπουμπάρη και του Πατελίδα, για να μην πάω πιο πίσω.

Ξέρετε τι λένε; Πως η Χίος, θέλει νερό, αεροδρόμιο και λιμάνι.

Δεν ξέρω αν μας τιμά, αλλά οι Δήμαρχοι βγαίνουν από μας, δεν φυτρώνουν και έτσι καλά είναι πιά να μην βγάζουμε απ’ έξω την ουρά μας.

Γκρέμισε το μπαλκόνι στην Ευστρατίου Αργέντη, από του Κοκκινάκη το Φαρμακείο για να συνεννοούμεθα στην Απλωταριά. Πόσα χρόνια το έβλεπαν σ’ αυτή την θέση οι ιδιοκτήτες του ερειπίου;

Μα αυτοί δεν μιλούν μεταξύ τους, μου είπε ένας γείτονας, σιγά να μην συμφωνήσουν να επισκευάσουν το κτίσμα. Δεν ξέρω αν μιλούν, ξέρω πως αν τα συμπαγή τούβλα που έπεσαν, σκότωναν κάποιον θα μιλούσαν τώρα στην Φυλακή.

Τέλος πάντων, δεν τα βάζουμε με κανέναν, αλλά συμπατριώτες τα ερείπια κάπου ανήκουν, έχουν ιδιοκτήτη. Αν δεν τα θέλουν οι άνθρωποι ας τα αποποιηθούν να περάσουν στο Δημόσιο. Αντιλαμβάνομαι το πρόβλημα σε μια δύσκολη οικονομικά περίοδο. Μια τέτοια κληρονομιά μπορεί να είναι και μπελάς.

Αν όμως αύριο το ερείπιο πουληθεί ο μπελάς θα είναι… γλυκός.

Εως τότε υπάρχει και η… καμήλα, που στο δίλλημα ανηφόρας – κατηφόρας, αντέτεινε τον ίσιο δρόμο. Μέχρι να δούν τι θα κάνουν οι ιδιοκτήτες ετοιμόρροπων ας πάρουν προστατευτικά μέτρα.

Υπάρχουν πολλοί που το έχουν κάνει, οι περισσότεροι όμως αδιαφορούν.

Εδώ ας το βάλουν στο πρόγραμμα τους οι υποψήφιοι. Μαζί με το νερό, λιμάνι… αεροδρόμιο ας προσθέσουν ότι τα ετοιμόρροπα θα εντοπίζονται, θα ειδοποιούνται οι ιδιοκτήτες να πάρουν μέτρα προστασίας και αν δεν το κάνουν σε ένα χρονικό διάστημα να το κάνει ο Δήμος και να τους στέλνει την χρέωση στην ΔΟΥ.

Αλλά για να το κάνει ο Δήμος πρέπει να δίνει ο ίδιος το παράδειγμα.

Αναγνωρίζετε που είναι ο κίνδυνος – θάνατος της φωτογραφίας;

Στη γωνία του… Απλώ.

Μάλιστα, στο κεντρικότερο σημείο, στην Απλωταριά, πάνω από τραπεζάκια θαμώνων και εκεί που περνούν ή στέκονται καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι, κρέμονται αυτά τα σάπια μαδέρια, που υποτίθεται θα συγκρατήσουν τις πέτρες που θα ξεκολλήσουν από το ερείπιο, Δημοτικό ακίνητο παρακαλούμε.

Βεβαίως υπάρχει ένα πρόγραμμα αξιοποίησης του αλλά μέχρι να γίνει… σαπίσανε τα μαδέρια.

Το θέμα της πτώσης στην Ευστρατίου Αργέντη πρέπει να μας αφυπνίσει.

Ας το σκεφτούμε διαφορετικά αν και η ανθρώπινη ζωή έχει παντού την ίδια αξία. Αλλά λέμε τώρα, σκεφτείτε να προσγειωθεί ένα κεραμίδι στο κεφάλι ενός Τούρκου τουρίστα και να πάθει την δουλειά του… Πύρρου.

Ε, αν ξαναπατήσει εδώ άνθρωπος να μας τρυπηθεί η μύτη, που είναι και της… μοδός.

 

Υ.Γ. Με την ευκαιρία αν ξαναβάλουμε στην θέση της την πινακίδα «Οδός Ευστρατίου Αργέντη» ας συμπληρώσουμε (1685-1762) Θεολόγος, ιατρός και λόγιος.

 

 

Σχετικά Άρθρα

Δευ, 01/06/2020 - 19:28

Να διευκρινίσουμε κάτι.

Δεν υπάρχει Δήμαρχος χωρίς προσφορά, τέτοια μάλιστα που έχει σχέση εκτός από το όραμα και την όρεξη του, από την ομάδα που έχει γύρω του, το νομικό πλαίσιο που κινείται και το προσωπικό που έχει στη διάθεση του.

Συνεπώς, με δεδομένο ότι ο καθένας δίνοντας την σκυτάλη στον άλλο, πάει μερικά θέματα πιο μπροστά, προσθέτει παράλληλα και με το δικό του… στυλ στην ταχύτητα των πραγμάτων, κάτι πολύ βασικό αν θέλουμε το… μπροστά να έχει διάρκεια μήνα, έτους κ.λ.π. γιατί καμιά φορά μπορεί να πιάσει και την… δεκαετία!

Ας γίνουμε συγκεκριμένοι με ένα παράδειγμα.

Οι διπλοί στύλοι της ΔΕΗ ή του ΔΕΔΔΗΕ, για τους πολίτες καμιά σημασία δεν έχει, παρέμεναν σε κατάσταση… χυμένων εντέρων στην πλατεία Πολυχρονοπούλου από την 12η Νοεμβρίου 2019!

Μετά από σχετικό δημοσίευμα στις 26 Μαϊου 2020, την 1η Ιουνίου 2020 το πρόβλημα λύθηκε ως δια μαγείας. Λύθηκε όσον αφορά το σκέλος της ΔΕΗ γιατί τα… χυμένα άντερα αφορούν την εργολαβία του έργου.

Σημαίνει αυτό ότι μπορούμε εμείς και δεν μπορεί ο Δήμαρχος; Όχι βεβαίως, άλλωστε και εμείς κόντευε να κλείσει δίχρονο η πληγή, και αν δε με σταμάταγε να με τσιγκλήσει ο Παναγιώτης Καλαμπόκης, έτσι θα ήταν ακόμα.

Είναι γεγονός ότι δεν προλαβαίνουμε, πολλά τα προβλήματα, πολλές οι πληγές, συνηθίσαμε στην κακογουστιά όπως συνηθίσαμε και στις καθυστερήσεις.

Εδώ όμως χρειάζεται ο Σταμάτης Κάρμαντζης να βάλει την δική του πινελιά και αυτή έχει σχέση με τον χρόνο ανοχής στον… χρόνο.

Με τις υπηρεσίες από πάνω τους, οι εργολάβοι είναι υποχρεωμένοι να παραδίδουν το έργο που πρέπει και έχουν συμφωνήσει, όμως πολύ καλά ξέρουμε το δύσκολο αυτό συνάφι, από ένα μεγάλο έργο, μέχρι το βάψιμο μιας… πόρτας, έχει μαλώσει με το… χρόνο ή για να το γράψουμε πιο… κομψά τον μετρά σε άλλη διάσταση.

Μένουμε ξανά στην πλατεία Πολυχρονοπούλου. Αξίζει ο Δήμαρχος να ζητήσει από πότε αυτό το ρημαδιό βρίσκεται για παράδειγμα μπροστά στο γραφείο τουρισμού του Δήμου!

Αξίζει να ρωτήσει τους δικούς του υπαλλήλους σ’ αυτό, πόσους ανθρώπους έχουν περιθάλψει ως… τραυματίες, πέραν της εικόνας που δίνει στον μισό ξένο που μας απόμεινε, η εικόνα του γραφείου… τουρισμού, που η πρόσοψη του παραπέμπει σε ρημαδιό.

Κοντολογίς δεν θα κάνω εγώ… μάθημα στον Δήμαρχο, που παρεμπιπτόντως έχει και σήμερα τα γενέθλια του και να είναι πάντα υγιής και δημιουργικός.

Ο Σταμάτης Κάρμαντζης έχει ισχυρό ένστικτο και ξέρει καλά τι πρέπει να κάνει.

Θα πρέπει να βάλει ημερομηνία ολοκλήρωσης στα έργα με τελεσίγραφο.

Βεβαίως και ένα έργο δεν πάει ρολόϊ, βεβαίως και η μία εβδομάδα μπορεί να γίνει και δύο, και μπορεί και οι στραβές, εμπλοκές, καιρικές συνθήκες να κάνουν την εβδομάδα μήνα, αλλά απ’ αυτό, μέχρι την Πολυχρονοπούλου για παράδειγμα, που κλείνουμε αισίως τα δύο χρόνια υπάρχει μια απόσταση.

Εργολάβος που έχει μαλώσει με το χρόνο, θα ξέρει ότι δεν θα ξαναπατήσει σε Δημοτικό έργο ούτε με μέσο το… Θεό. Αυτό ο Σταμάτης Κάρμαντζης έχει τον τρόπο να το κάνει, μιλώντας μαζί τους ενίοτε και σε… ξένες γλώσσες.

Περιμένουμε τις ενέργειες του, γιατί όπως καλά ξέρει δεν αρκεί να πηγαίνει το πλοίο πρέπει και το πλήρωμα να αισθάνεται χορτάτο.

 

Υ.Γ. Από τον Κωστή Μουσουρούλη έμαθα ότι ο Μανώλης Κωστίδης, ο γνωστός ανταποκριτής του Σκάϊ στην Κωνσταντινούπολη, έχει καταγωγή από τον Ζυφιά και έχει επί πολλού την Χιακή καταγωγή του. Μήπως ένας φορέας πρέπει να τον τιμήσει;