Ο δημοσιογράφος εκφέρει δημόσιο λόγο και όποιος το κάνει αυτό, αφού δημοσίως γράφει, δεν μπορεί να κρύβει τίποτα.
Πόσο μάλλον όταν αυτό αφορά όχι μόνο την απώλεια ενός προσφιλούς του προσώπου, αλλά του πιο ιερού, αυτού που του χάρισε τη ζωή, της μάνας του.
Έτσι πριν λίγες ώρες το απόγευμα της Δευτέρας 25 Μαίου 2026, η κυρία Χαρίκλεια Τζούμα, το γένος Σταθάκη, που γεννήθηκε το 1940, έπαψε να είναι κυρία της ζωής και πήγε στην αγκαλιά του Θεού, που πίστευε αγνά και απλά.
Αφού πάλεψε με την πείνα της κατοχής, την ορφάνια από μικρό παιδί, με την απώλεια της μητέρας της, αφού ακολούθησε κοινή μοίρα με τον Κώστα Τζούμα, αφού στάθηκε μάνα και πατέρας μαζί, σαν σύζυγος ναυτικού, αφού μεγάλωσε ένα παιδί και τέσσερα εγγόνια, μέσα στην στοργή και την αγάπη, συναντήθηκε πριν τρία χρόνια με τον καρκίνο, τον οποίο πάλεψε σκληρά, μέχρι μοιραία να νικηθεί από αυτόν.
Αυτό που αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω μέσα από την θλίψη αυτών των γραμμών είναι ότι η μανούλα μου ησύχασε επιτέλους από τους πόνους και την ταλαιπωρία.
Θέλω να ευχαριστήσω με την ευκαιρία το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του Σκυλίτσειου, που έκαναν ότι μπορούσαν για να φύγει με αξιοπρέπεια και με λιγότερο πόνο. Και ακόμα την Αργυρώ Καλογερά, την κυρία που την φρόντιζε τις πρωϊνές ώρες σπίτι μας και έγινε φίλη της και μέλος της οικογένεια μας.
Θα ήθελα να γράψω πολλά, αλλά υποκλίνομαι στην δύναμη των στίχων του ποιητή Φώτη Αγγουλέ, που έγραψε τα παρακάτω μετά την απώλεια της μάνας του. Τα είπε ΟΛΑ για όλους μας.
Εψές επάσχιζα να βρω, τρόπο να κλέψω από το δράκο
Για σε τ’ αθάνατο νερό, για σε που θε να μπεις στο λάκκο.
Και τώρα ψάχνω για να βρω τρόπο να πω ένα μοιρολόι
Απ’ τον καημό μου πιο πικρό, το πιο πικρό και απ’ την αλόη.
Στη φωτογραφία η μανούλα μου, σε μια από τις επισκέψεις παρηγορίας του Μητροπολίτη μας κ. Μάρκου, που ξέρει μόνο ο Διάκος του και αυτός μπορεί να μην τις ξέρει όλες.
