Kαλή εβδομάδα με καλές ειδήσεις. Να, ας πούμε μια μας δίνει η ΛΑΣ, αν και είναι γνωστό ότι κυοφορούνταν εδώ και καιρό. Αναφερόμαστε στην αύξηση των ανταποδοτικών τελών, που ετοιμάζεται να κάνει η Δημοτική αρχή Χίου, οπότε είπαμε να την βοηθήσουμε τουλάχιστον… φωτογραφικά.
Αυτή είναι η κατάσταση στις Δημοτικές τουαλέτες στην οδό Πολυχρονοπούλου. Υπάρχουν και άλλες… καλύτερες φωτογραφίες αλλά τις αποφεύγουμε.
Νομίζουμε λοιπόν ότι με τέτοια συνέπεια (δρομολόγηση λεωφορείου στα Καρδάμυλα) με τέτοια ταχύτητα (έργο Δημοτικού κήπου) με τέτοια ποιότητα υπηρεσιών (καθαριότητα στην πόλη, από τους κάδους μέχρι τα πεζοδρόμια) με τέτοια ποσότητα και ποιότητα στην παροχή νερού (αφήνουμε την λεπτομέρεια της δωρεάν παροχής αρωμάτων του Βιολογικού) ας σταματήσουμε γιατί ο κατάλογος είναι ατελείωτος, μια αύξηση τελών είναι ότι πρέπει.
Σε τελική ανάλυση ρε γαμώτο, πληρώνεις, από αυτά που περισσεύουν, ξέρετε, αλλά σου ανταποδίδονται ως υπηρεσίες, εξ’ ου και η ονομασία ανταποδοτικά.
Άρα, επιτρέψτε μας εμάς να ανοίξουμε την εβδομάδα διαφορετικά, με κάτι που όλο και ολιγότεροι ασχολούνται, αλλά αυτό ποσώς μας νοιάζει. Με βιβλία.
Δύο από αυτά κυκλοφόρησαν σήμερα, μάλιστα το ένα, το πρώτο μάλιστα αντίτυπο, που χάρισε η ίδια η συγγραφέας Μαρίκα Μαρδά και το άλλο ο Γιάννης Παληός εκ μέρους του πολυγραφότατου Νίκου Μίτση.
Φωτογραφικά δείτε κάτω τα εξώφυλλα και παρακαλώ ζητήστε τα ως πολύτιμες παρακαταθήκες και τα δύο.
Στο ένα με τίτλο «Μιλήτενε χιώτικα;» ο Νίκος Μίτσης, μαζεύει όλες τις Χιώτικες ιδιωματικές λέξεις, που χαρακτηρίζουν και χρωματίζουν την λαλιά μας. Βέβαια εντελώς τυχαία ξεκινάει με την λέξη… Αγαλιάς, αλλά αυτό συμβαίνει, γιατί πριν τις λέξεις προηγείται το αλφάβητο, για το οποίο ο Νίκος με περίσσια μαεστρία εξηγεί.
Α,α… όπως «Αγιάσματα», τα θερμά ιαματικά λουτρά της Βόρειας Χίου στην «Αριούσια περιοχή», εκεί που παράγονταν ο περίφημος χιώτικος «μέλας οίνος», κρασί περιζήτητο τόσο στους αρχαίους όσο και τους ρωμαϊκούς χρόνους και του οποίου οι αμφορείς, μέσο μεταφοράς και εμπορίας του, απεικονίζονται στα νομίσματα της χιακής νομισματοκοπίας».
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι στο βιβλίο δεν υπάρχει μόνο η ντοπιολαλιά μας, αλλά ταυτόχρονα γίνεται και ένα τέλειο μάθημα πατριδογνωσίας και ιστορίας.
Εκεί βέβαια δίνει ρέστα το άλλο βιβλίο της Μαρίκας Ευαγ. Μαρδά «Θολό Ποτάμι, Ψυχή ζώσα μέσα σε θρύλους και παραδόσεις» που μπορεί να είναι αδελφή του διάσημου Κώστα Μαρδά, αλλά είναι πάντα τόσο ξεχωριστή και δημιουργική και στην συγγραφή, όσο ήταν μοναδική και σαν δασκάλα μέσα στις σχολικές αίθουσες.
Πάρτε μια γεύση του περιεχομένου, το οποίο ρουφήξαμε στην κυριολεξία από το οπισθόφυλλο.
«Συγκέντρωσα και κατέγραψα στοιχεία της τοπικής ιστορίας και λαογραφίας, την ψυχή του Θολού Ποταμιού, μαρτυρίες, έθιμα, κοινωνικές συνήθειες, γιορτές, μοιρολόγια και παιχνίδια, γιατί πιστεύω πως όσο αυτές οι μνήμες καταγράφονται και μεταδίδονται στους νεότερους, ο τόπος παραμένει ζωντανός καθώς μαθαίνουν πως έζησαν οι άνθρωποι του χωριού, πως μεγάλωσαν, πως γιόρταζαν τις χαρές τους, πως αγαπούσαν, πως αντιμετώπιζαν τις δυσκολίες τους και πως κρατούσαν εν τέλει ζωντανή την κοινότητα τους».
Μπράβο και στους δύο αξιόλογους συγγραφείς και άλλο ένα μπράβο στο ΑΠ για δύο ακόμα πνευματικές προσφορές στο νησί.
ΥΓ. Να δείτε που ο Κουτσοδόντης κατηγορείται, γιατί δεν έχει αίθουσες το Μουσικό, διότι καταλάμβανε μία αυτός, αφού αυτός ο εκπαιδευτικός μόνο μέσα στο σχολείο του δεν κοιμόνταν!
