Τον θυμόσαστε τον συγχωρεμένο τον Σγόντζο;
Οι μαθητές της δεκαετίας του 1970 και οι ειδικά οι άρρενες σίγουρα.
Ήταν άτομο με ειδικές ανάγκες. Τότε δεν ρωτούσαμε τι και πως. Αυτό που μας ένοιαζε είναι ότι όποτε είχαμε Θρησκευτικά, έπρεπε να κατεβούμε στην «τάξη του Σγόντζου» διότι δεν κούναγε από εκεί. Κάποιοι μαθητές ήταν επιφορτισμένοι με το καθήκον να σηκώνουν το καροτσάκι του στα λίγα σκαλιά του ισογείου του Γυμνασίου Αρρένων και στο σχόλασμα να κάνουν το ανάποδο, για την έξοδο προς το σπίτι του.
Έτσι έμεινε στην μνήμη μου ο συμπαθής αυτός Θεολόγος. Καρφωμένος πίσω από μια έδρα να διδάσκει, στην ίδια πάντα Αίθουσα, χωρίς να έχει δικαίωμα, ούτε με τους άλλους συναδέλφους του να συνομιλεί, ούτε στο διάλειμμα να βγαίνει, τώρα που το σκέπτομαι, ούτε για κατούρημα δεν μπορούσε να πάει ο άνθρωπος.
Πως το θυμήθηκα; Μα διαβάζοντας την είδηση για τον δάσκαλο του 7ου Δημοτικού Σχολείου, που επειδή έχει κινητικό πρόβλημα, διδάσκει στην ίδια πάντα ισόγεια τάξη και φυσικά μένει εκεί καρφωμένος μέχρι να σχολάσει.
Και γιατί όλο αυτό, προκύπτει το εύλογο ερώτημα; Για να έρθει η απάντηση και να σε… στείλει. Γιατί έχει χαλάσει το αναβατόριο, που υπάρχει στο σχολείο, εδώ και δύο χρόνια. Αλήθεια τώρα; Γιατί αν είναι αλήθεια, προκύπτουν μια σειρά ερωτημάτων.
Δεν μπορεί ο Δήμος Χίου να το επισκευάσει; Ωραία, ας βάλει καινούργιο. Δεν μπαίνει; Ας κλείσει το Σχολείο, τελεία και παύλα. Από την ώρα, που ένα άτομο με ειδικές ανάγκες δεν μπορεί να μπει σε ένα χώρο, από τον δάσκαλο ΑμΕΑ, μέχρι τον μαθητή, από τον αδύναμο, μέχρι την εγκυμονούσα, από την ώρα που δεν μπαίνει ΕΝΑΣ, δεν μπαίνει ΚΑΝΕΝΑΣ.
Αλήθεια, αν ο Δήμος Χίου είναι ΑΧΡΗΣΤΟΣ, αν δεν είναι ας το αποδείξει ΑΥΡΙΟ κιόλας, παραγγέλλοντας νέο αναβατόριο, εμείς γιατί το ανεχόμαστε ως κοινωνία; Οι άλλοι δάσκαλοι γιατί το δέχονται; Οι γονείς γιατί το δέχονται, οι μαθητές γιατί το δέχονται;
Τι να γίνει; Μα μόλις το έγραψα. Δεν μπορεί να μπει ΕΝΑΣ, δεν μπαίνει ΚΑΝΕΝΑΣ.
Θέλετε να εξετάσουμε ένα σενάριο; Επειδή το δικό μου ΑΥΡΙΟ μπορεί να είναι σκληρό, ας συνεδριάσουν οι δάσκαλοι του 7ου και οι γονείς δίνοντας μια προθεσμία, μιας εβδομάδας, ενός μήνα, ας ορίσουν οι ίδιοι το διάστημα στον Δήμο να φτιάξει το αναβατόριο ή να βάλει καινούριο, αλλιώς το Σχολείο ΚΛΕΙΝΕΙ.
Για πείτε μου στο σενάριο αυτό την συνέχεια; Να το επεκτέινω λίγο συνδέοντας το με την φωτογραφία, με την Σοφία Μιχάλα στα χέρια; Πόσες μέρες πέρασαν από το εικονιζόμενο αίσχος; Είδατε να γίνει τίποτα; Αν όμως οι δικηγόροι πουν στο υπουργείο Δικαιοσύνης, μέχρι την τάδε ημερομηνία αν δεν έχεις πρόσβαση ΑμΕΑ στα δικαστήρια, εμείς δεν παριστάμεθα σε καμιά δίκη; Αν εγώ, δεν πάω σε άλλον, εγώ, πω δεν παρίσταμαι ως μάρτυρας, ας πούμε, διότι δεν υπάρχει πρόσβαση για ΑμΕΑ και σας μηνύω και ταυτόχρονα γιατί είσαστε παράνομοι, τι λέτε θα αλλάξει κάτι;
Ξέρω είναι δύσκολα αυτά, αλλά αν δεν τα κάνουμε ρε γαμώτο σαν κοινωνία, ξέρετε τι δεχόμαστε και είμαστε και συνένοχοι σ’ αυτό; Να επιστρέφουμε στην εποχή του Σγόντζου, από την οποία όμως μας χωρίζουν 50 χρόνια!!! Δεν ντρεπόμαστε γι’ αυτό;
ΥΓ. Όσες φιλότιμες προσπάθειες και να κάνει ο Μηταράκης, αυτό δεν σώζεται. Η απαγόρευση εισόδου των δημοσιογράφων στην ΒΙΑΛ εκτός από αυταρχική είναι και γελοία. Αυτό, γιατί όλοι μας μπορούμε να μπούμε και βγούμε από τουλάχιστον τρείς «τρύπες» που έχει η υποτιθέμενη περίφραξη της ανοικτής ανεξέλεγκτης δομής. Απλά, εγώ τουλάχιστον βαριέμαι να ασχολούμαι με βλακείες. Επίσης να ξέρουν οι Πρέσβεις, ότι όσοι ώρα περιηγούνταν στην Δομή, τους φύλαγαν τα "κορόιδα" οι Συνοριοφύλακες, που έχουν όλες τις υποχρεώσεις των Αστυνομικών και κανένα δικαίωμα. Είναι αυτοί που σε βάρος τους το Κράτος, υποτίθεται θεματοφύλακας της νομιμότητας, ασκεί εν ψυχρώ "μαύρη εργασία".
