Όλα έρχονται στην ώρα τους, συνήθως με μια αφορμή.
Δεδομένης λοιπόν της μετακόμισης των υπηρεσιών της Νομαρχίας, σήμερα λέγεται Περιφερειακή Ενότητα, αλλά δεν της δίνω πολύ ζωή, οπότε λέω να κρατήσουμε την… ταμπέλα, στο «Κολέγιο», μήπως πρέπει να θυμηθούμε αυτόν, που οραματίστηκε αυτό το συμπληρωματικό Διοικητήριο, που εκτός των άλλων θα γλυτώσει το Δημόσιο από ενοίκια 100.000 ευρώ ετησίως;
Ακριβώς και αυτό φέρει την σφραγίδα του Γιώργη Καλουτά.
Θυμάμαι την αγωνία του πριν την συνάντηση με τον Καθολικό Επίσκοπο της Σύρου, εκεί ανήκει εκκλησιαστικά η Καθολική Εκκλησία της Χίου.
Ευτυχώς συνάντησε έναν προοδευτικό άνθρωπο, που η χημεία τους έδεσε. Όταν δε του είπε ότι ασφαλώς και θα σεβαστούμε την Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ, που βρίσκεται στον αύλειο χώρο, η δουλειά έκλεισε, η Καθολική εκκλησία και η περιοχή γλύτωσε από ένα μελλοντικό ερείπιο και η Χίος αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο ένα ιστορικό κτίριο στο κέντρο της.
Η συνέχεια είναι γνωστή, ο Καλουτάς έφυγε, γιατί ο Θεός ήθελε κάποιον κοντά του για… στρατηγικό σχεδιασμό, ανεγκέφαλοι γκρέμισαν τον Αγιο Ιωσήφ, που πρέπει για να μην ξεχνιόμαστε να αποκατασταθεί και οι επόμενοι συνέχισαν το όραμα του μέχρι την μετακόμιση των πρώτων υπηρεσιών.
Χωρίς λοιπόν να αναλύσω ποιός ήταν ο Γιώργης Καλουτάς, δουλειά άλλωστε της ιστορίας, καταθέτω την πρόταση του τίτλου.
Επειδή με το συμπληρωματικό Διοικητήριο κλείνει ο κύκλος των έργων Καλουτά, μήπως ήρθε η στιγμή και μιας και ο περιβάλλον χώρος του «Κολεγίου» είναι υπό διαμόρφωση, να φιλοτεχνηθεί και να τοποθετηθεί εκεί μια προτομή του, πραγματοποιώντας ταυτόχρονα ένα πολιτικό μνημόσυνο για την προσωπικότητα και το έργο του Γιώργη Καλουτά;
Υ.Γ. Είδαμε και πάθαμε να αλλάξουμε το κατεστημένο και έτσι τιμώνται πιά εξαίρετοι συμπολίτες μας εν ζωή. Η Χίος χρωστά το ελάχιστο σε έναν Γιώργη Καλουτά, μια προτομή στο Διοικητήριο που ονειρεύτηκε.
