Χίος, Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου

Να πάμε 100 χρονών δε λέω, αλλά τι θα γίνει αν μετά τα 80 ζητάμε να πάμε… Νηπιαγωγείο;

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 19/04/2019 - 16:41

Συγνώμη αν μετά τα όσα απασχολούν την επικαιρότητα και ειδικά αυτά που είπε ο Πρόεδρος των Προέδρων, ο Πρόεδρος του… Θρύλου φυσικά, συνεπικουρούμενος από τον άλλο Πρόεδρο της Κυβερνήσεως, τον γνωστό… φιλαλήθη, εγώ θα σας απασχολήσω με αλλότρια θέματα, αλλά ας όψεται η Ημερίδα που διοργανώνεται αύριο στο Πανεπιστήμιο μας.

Θέμα της "Νέες τεχνολογίες και ανθρώπινος παράγοντας στην ιατρική" και οργανωτές η Α' Χειρουργική κλινική του Α.Π.Θ. και το τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Το αντικείμενο έχει τεράστιο ενδιαφέρον ειδικά όταν οι εισηγήσεις θα είναι εκλαϊκευμένες, ανοίγοντας ή μάλλον συνεχίζοντας έναν διάλογο για το αύριο και καταθέτοντας τα άλματα της επιστήμης στον τομέα της υγείας ή καλύτερα των επιστημών αφού πλέον δεν υπάρχει επιστήμη μόνη της.

Για να μην αναλύσουμε το θέμα, γιατί ούτε ειδικοί είμαστε και δεν είναι και αυτό το αντικείμενο του προβληματισμού, μπορούμε σήμερα να βάλουμε στα χέρια των χειρουργών δέρμα και ιστούς φτιαγμένους από βιο-εκτυπωτές, που αύριο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μπορούν να μας εκτυπώσουν καινούργιο… συκώτι ή ένα ολοκαίνουργιο νεφρό.

Μια στάση εδώ όμως να καταθέσω μια προσωπική ιστορία σε λίγες γραμμές βέβαιος ότι όσοι με διαβάζετε έχετε ζήσει παρόμοιες καταστάσεις.

Ο μαστρο - Κώστας ο πατέρας μου με 35 χρόνια θαλάσσια υπηρεσία και με τα μυαλά του τετρακόσια, που συγχωρέθηκε πριν δύο χρόνια και η χήρα μάνα μου ακόμα περιμένει την σύνταξη των απομαχικών του, που τάισαν τουλάχιστον πενήντα ντουζίνες κηφήνες, μια ωραία πρωία ξύπνησε να πάει στον Οίκο Ναύτου να βρεί τον γιατρό… Λύσανδρο Καλλέργη!

Την επομένη ξύπνησε να περιμένει το… Σχολικό της Αγγελικής Μαυρώνη και την μεθεπομένη, μου ζητούσε να του ετοιμάσω τον σάκο του γιατί έπρεπε να παρουσιαστεί στο Βασιλικό… Ναυτικό.

Κοντολογίς ο μαστρο – Κώστας μετά τα 80 του, παιδεύτηκε ευτυχώς για λίγο, τόσο πολύ, που εγώ που πηγαίνω στην εκκλησία άπαξ του έτους την βραδιά της Αναστάσεως παρακαλούσα τον Θεό να τον πάρει να γλυτώσει.

Αντιλαμβάνεστε τώρα τον προβληματισμό. Χωρίς ούτε να θέλω ούτε να μπορώ να σταματήσω την πρόοδο της επιστήμης και αυτή θα πρέπει να απαντήσει στο μέγα ερώτημα: Τι να την κάνουμε την ζωή χωρίς ποιότητα και τι νόημα έχει παράταση της χωρίς τα μυαλά μας;

Γιατί κακά τα ψέματα. Μπορεί να καταφέραμε να φτιάξουμε υπολογιστές εξυπνότερους από μας, ρομπότ που αύριο θα μας βγάλουν τα μάτια, μπορεί να φτιάξουμε συκώτια, σπλήνες, πνευμόνια και νεφρά, αλλά δεν μπορούμε μέχρι στιγμής να φτιάξουμε ούτε ένα γραμμάριο μυαλού. Και χωρίς αυτό αδέλφια μηδέν εις το πηλίκον.

 

Υ.Γ. Ας μην αγχωνόμαστε με την άσκηση σεισμού στο Νοσοκομείο. Απλά απέδειξε το διαχρονικώς ελληνικόν. «Ο σώζων εαυτόν σωθείτο»

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 13/12/2019 - 17:29

Καθομολόγηση, η τελετή κατά την οποία οι φοιτητές ανώτατων ιδρυμάτων παίρνουν το πτυχίο τους και διαβάζουν τον όρκο που προβλέπεται από τη σχολή τους.

Επειδή μάλιστα η όλη ορκωμοσία περιλαμβάνει μια ιερότητα τόσο οι Καθηγητές όσο και οι αυριανοί Ακαδημαϊκοί πολίτες φορούν τηβέννους, όπως τον μακρύ εξωτερικό μανδύα ή χλαμύδα που φορούσαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι, κυρίως οι ανώτεροι αξιωματούχοι και ο αυτοκράτορας.

Ένα μακρύ, ριχτό σκουρόχρωμο ένδυμα με φαρδιά μανίκια και διακοσμητικές ταινίες γύρω από τα μανίκια και τον λαιμό, που φορούν δικαστές και πανεπιστημιακοί σε επίσημες τελετές ή περιστάσεις.

Αυτά… εγκυκλοπαιδικά, γιατί στην πράξη είναι εκ των πραγμάτων μια γιορτή, που προσαρμοζόμενη στα ειωθότα της χώρας του… χαβαλέ, έχει και ολίγον από αυτόν.

Έτσι σήμερα το πρωϊ, πολλοί ήταν αυτοί που αναρωτιούνταν ποιοί είναι αυτοί οι παλαβοί με τα… ράσα, που χοροπηδούν έξω από το Ομήρειο, με ροκάνες, σφυρίχτρες, με καπνογόνα, με κανόνια χαρτοπολέμου, με κόρνες και μαρσάροντας με θόρυβο μηχανές μεγάλου κυβισμού.

Βεβαίως οι εμπειρότεροι εξηγούσαμε ότι οι φοιτητές έπαιρναν τα… πτυχία τους και στα πρόσωπα σχηματίζονταν τουλάχιστον έκπληξη για την εξήγηση.

Και επειδή μπορεί και να είμαστε τίποτα… γεροπαράξενοι ας εξηγηθούμε.

Τους φοιτητές τους αγαπάμε, είναι ένα με τη ζωή μας, είναι νέοι άνθρωποι «βράζει το αίμα τους» και φυσικά δεν περιμένουμε σε μια γιορτή, γιατί αυτό είναι για εκείνους και τους συγγενείς τους η τελετή καθομολόγησης να επικρατούν συνθήκες Ιερού Ναού.

Επίσης αναγνωρίζουμε ότι αυτά στα οποία αναφερόμαστε, αφορούν μια μειοψηφία, ικανή όμως, όπως πάντα όσοι κάνουν θόρυβο, να τραβήξει την προσοχή και να φτιάξει το κλίμα.

Αυτό λοιπόν που έγινε σήμερα στο Ομήρειο, δεν ήταν επιεικώς απαράδεκτο, ήταν από αυτά που δεν πρέπει να επαναληφθούν, όχι μόνο γιατί το Ομήρειο είναι για τους Χιώτες ένας Ναός του πνεύματος, αλλά και γιατί φάνηκε πως σε αυτούς που παραχωρήθηκε δεν τον σεβάστηκαν στο ελάχιστο, ακόμα και ως απλό χώρο συναθροίσεως, αφήνοντας κατά μέρος τους κανόνες ασφαλείας, που κατά παραβιάστηκαν.

Και επειδή το Πανεπιστήμιο, ζωή να έχει η Χία… χορηγία, διαθέτει μεταξύ άλλων και ένα ωραιότατο Αμφιθέατρο, ας διοργανώνει εκεί και τις τελετές καθομολογήσεως.

Αν δε, για λόγους όγκου των παρευρισκόμενων, αυτός δεν φτάνει, το… γήπεδο, δίπλα είναι.

Άλλωστε για μερικούς εκ των αυριανών Ακαδημαϊκών πολιτών, όπως φάνηκε από την συμπεριφορά τους στο Ομήρειο, μάλλον ο χώρος των… κερκίδων θα είναι πιο οικείος.

 

Υ.Γ. Δήμαρχε Χίου αν δεν είσαστε παρών στην τελετή θα είχατε μια δικαιολογία να παραχωρήσετε το χώρο και του χρόνου αν ζητηθεί. Επειδή όμως είσαστε, να δούμε με τι καρδιά και τι εγγυήσεις θα το κάνετε. Αν το… κάνετε.

Τα σκαλιά του Ομηρείου μετά την... τελετή