Τη μοίρα των ανθρώπων και των εθνών την καθορίζει η Γεωγραφία. Ο βράχος αυτός του Αιγαίου έχει την ίδια μοίρα με τη Χίο, κοιτάζουν… ανάποδα.
Η Χίος κοιτάζει ανάποδα την Αθήνα, τα Ψαρά κοιτάζουν ανάποδα τη Χίο.
Αυτό καθορίζει και τη ζωή τους την καθημερινότητα, την ανάπτυξη, την ιστορία τους.
Εβλεπα τηλεοπτικά χθες την… δόξα των Ψαρών, σε ρεπορτάζ της Βαγγελιώς Αμέντα και της Κυριακής Τζούμα. Τιμές, δάφνες, επισημότητες, στις εκδηλώσεις του Ολοκαυτώματος, με την παρουσία του Ανώτατου πολιτειακού παράγοντα, του μόνου που αποκαλείται στη χώρα, που απουσιάζουν οι τίτλοι ευγενείας, ως «Αυτού εξοχότης» του Προέδρου Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου.
Ξέρω τον καημό των Ψαριανών, έχω γυρίσει το νησί σπιθαμή προς σπιθαμή, στην διάρκεια ρεπορτάζ ή την εποχή που δίναμε αγώνα να φτάσει μέχρις εκεί το τηλεοπτικό σήμα.
Είναι αυτό που έλεγε η θρυλική μορφή των Ψαρών, ο συγχωρεμένος ο παπά – Νικόλας: «Ευτυχώς και υπήρξε το… ολοκαύτωμα και μας θυμούνται έστω μια φορά το χρόνο».
Μετά είναι σαν την φουρτούνα, φεύγει και «Οποιος πνίγηκε το μετάνιωσε».
Και φουρτούνα έχει συχνά, Ολοκαύτωμα όμως είναι ένα και μετά ηρεμία, σιγή όχι ιχθύος αλλά… θανατερή.
Γυρνώντας πάλι πίσω στο ρεπορτάζ ακούω την φωνή του Δημάρχου των Ψαρών, του Δασκάλου Κώστα Βρατσάνου: «Εσείς κάνετε αγώνα να ρθεί κανένας Ευρωπαίος τουρίστας στη Χίο κι΄εμείς να ρθεί κανένας… Χιώτης»
Αλήθεια αυτό το έχουμε σκεφθεί καθόλου; Εχουμε σκεφθεί για παράδειγμα την Χίο στον τουριστικό τομέα χωρίς Τούρκους; Βάζουμε στο μυαλό μας ότι από τους χιλιάδες Τούρκους τουρίστες, δεν πατάει το πόδι του στα Ψαρά, κυρίως λόγω απαγορευτικών αντικειμενικών συνθηκών, ούτε ένας;
Τι μένει λοιπόν για τα Ψαρά; Μα το είπε ο Δήμαρχος, ΕΜΕΙΣ.
Όχι δεν πρόκειται για ψυχικό, τα Ψαρά το αξίζουν, εμείς απλά δεν έχουμε σκεφθεί ότι πηγαίνοντας με το αυτοκίνητο μέχρι τα Λημνιά, σε μια ώρα φτάνουμε στα Ψαρά με το πλοίο και επιστρέφουμε το απόγευμα.
Ο αείμνηστος Νίκος Γιαλούρης έγραφε: «Στα Ψαρά όποιος πάει ή δεν ξεκολλάει από εκεί ή ρίχνει μαύρη πέτρα πίσω του».
Να πάει όμως, να πάει και μετά σίγουρα θα γίνει αυτό που είπε ο Γιαλούρης.
Τα Ψαρά έχουν μια άγρια ηρεμία, εκεί τα πράγματα κινούνται με την θέληση της φύσης χωρίς βιασμούς. Θυμάμαι τις βλαστήμιες, που έριχναν οι υπόλοιποι όταν μας έπιανε απαγορευτικό και την… χαρά που έκανα εγώ. Αναφέρομαι βέβαια στο χειμώνα, το καλοκαίρι τα πράγματα είναι διαφορετικά, αλλά η ησυχία είναι η ίδια.
Ας το βάλουμε λοιπόν στον προγραμματισμό μας. Ένα ζευγάρι, μια οικογένεια που θα βγεί, μια παρέα, ας πάει στα Ψαρά, δεν δίνει μόνο ζωή στον τόπο, υποβάλλεται και στην δοκιμασία του… Γιαλούρη.
Και κάτι τελευταίο. Γιατί τα Ψαρά έχουν εξαιρεθεί από τις Σχολικές εκδρομές; Ετσι το θέτω απλά ως προβληματισμό.
Υ.Γ. Πρόκειται για την πρώτη απόφαση που υπέγραψε ο Πρόεδρος Μακρόν στη Γαλλία.
Την επαναφορά της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών και των Λατινικών στα Σχολεία της χώρας.
