Χίος, Τετάρτη 12 Αυγούστου

Όταν η Χριστιανική Δύση… παιάνιζε την ώρα της σφαγής στη Σμύρνη

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 13/09/2019 - 18:17

Την Κυριακή η μνήμη της Μικρασίας, κάτι που χώνεται και δεν χάνεται βαθιά στην ψυχή θα χτυπήσει στο Βαρβάσι στον παππού Άγιο Χαράλαμπο, εκείνον που αντικρύζει τον άλλο στον Τσεσμέ, που δεν μπορεί να μιλήσει.

Μπορεί όμως να μιλήσει η ιστορία, που όπως σωστά είπε προχθές ο Μιχάλης Βαρλάς στην ΑΛΗΘΕΙΑ ΤV, αν δεν την ξέρουμε εμείς… μας ξέρει εκείνη.

Ξέρει λοιπόν πως δεν φάγαμε μόνοι μας το κεφαλάκι μας στη Μικρασία, ξέρει πως υπήρχαν και ξένα συμφέροντα, που έφτασαν τον ελληνικό Στρατό μέχρι τα περίχωρα της… Άγκυρας, ξέρει πως ακόμα και την τελευταία στιγμή θα μπορούσε ο ελληνισμός να γλυτώσει τη σφαγή, το λες και… συνωστισμό και η βασίλισσα της Ιωνίας την φωτιά και τον όλεθρο.

Υπάρχουν και αυτοί που υποστηρίζουν ότι ακόμα και έτσι να μην έρχονταν τα πράγματα, οι Τούρκοι θα μας έδιωχναν από τις πατρίδες μας,  αλλά με τα… αν δεν τα πάει καλά η ιστορία, αυτή καταγράφει γεγονότα και μας τα διδάσκει μπας και δεν τα επαναλάβουμε.

Και μια διδαχή είναι να ξέρουμε τα φίδια, που τρέφουμε στον κόρφο μας.

Οι Τσέτες κρατούσαν ένα γιαταγάνι και έκοβαν κεφάλια, το γιαταγάνι το βλέπεις, το πιάνεις, αμύνεσαι, κόβεσαι, τρέχεις να σωθείς, το… φίδι το θρέφεις στον κόλπο σου και την κατάλληλη ώρα, νοιώθεις το γλυκό θανατηφόρο τσίμπημα.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι απόγευμα της 13ης Σεπτεμβρίου 2019, το ίδιο απόγευμα που πριν 97 χρόνια στην Σμύρνη, μια εβδομάδα μετά από την ώρα, που έφευγε από την Ιωνία κλωτσηδόν ο τελευταίος έλληνας στρατιώτης, πλην του Συντάγματος του Νικολάου Πλαστήρα, που έφυγαν σαν στρατιώτες και όχι σαν λαγοί, ο τακτικός Στρατός του Μουσταφά Κεμάλ, μαζί με τους απαραίτητους για την περίσταση Τσέτες μπήκε στη Σμύρνη.

Πέρα των γνωστών περιγραφών υπάρχει και μια δυνατή του Έρνεστ Μίλλερ Χέμινγουεϊ ενός από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, βραβευμένου εκτός των άλλων το 1954 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας

Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του συγκαταλέγονται τα εμβληματικά, Ο γέρος και η θάλασσα, Αποχαιρετισμός στα όπλα, Για ποιόν χτυπά η καμπάνα  κ.α.

Τότε, το 1922 ο Χέμινγουέϊ ήταν πολεμικός ανταποκριτής της Καναδικής εφημερίδας «Τoronto Star και τα όσα έγραψε τα συμπύκνωσε σε ένα βιβλίο, με τίτλο «Στην εποχή μας» που εξέδωσε τρία χρόνια μετά.

Ένα Αμερικανικό πλοίο είναι λοιπόν αγκυροβολημένο μαζί με δεκάδες άλλα στον κόλπο της Σμύρνης, το μοιραίο απόγευμα.

Ένας Αξιωματικός μιλάει στον άσημο τότε δημοσιογράφο Χέμινγουέϊ.

«Το χειρότερο, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία.».

«Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε... Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα... Το παράξενο ήταν, πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και αυτές τότε σταματούσαν. ...».

Καταλάβαμε όλοι; Η Χριστιανική δύση έβλεπε και… φώτιζε τη σφαγή.

Σταματάμε εδώ γιατί είναι γνωστό ότι αν οι γυναίκες σφάζονταν σαν πρόβατα στην Προκυμαία της Σμύρνης, κάποιοι πιο μπρατσωμένοι κολύμπησαν μέχρι τα πλοία και οι πιο τολμηροί άρχισαν να σκαρφαλώνουν τους κάβους, μέχρι που είδαν τι γίνονταν στους πρώτους και έπεσαν στην θάλασσα. Καλύτερα πνιγμένος παρά με τα χέρια κομμένα, γιατί αυτό έκαναν τα πληρώματα στους πλέον τολμηρούς. Τους έκοβαν τα χέρια με τσεκούρια .

Και επειδή όλα κι’ όλα έχουμε και έναν… πολιτισμό, για να μην επηρεάζονται τα πληρώματα, δεν ήταν όλα ζώα να κόβουν χέρια, διατάχθηκαν οι ορχήστρες των πλοίων να παιανίζουν για να μην φτάνουν στα αυτιά τους οι κραυγές των σφαγμένων.

Έτσι για να κρατάμε, αυτό μας διδάσκει η ιστορία, αυτό που είπε ο πρώην ΓΕΕΘΑ Αποστολάκης, ότι στα δύσκολα θα είμαστε μόνοι μας.

 

Υ.Γ. 1974, 52 χρόνια μετά την περιγραφή του Χεμινγουέϊ.

Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, που άνοιξε η ηλιθιότητα της χούντας στην Ελλάδα, με το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Ο κόσμος τρέχει πανικόβλητος να σωθεί. Στον αέρα φαίνεται η ελπίδα σε δύο γιγαντιαία μεταγωγικά αεροπλάνα, που προσγειώνονται στην Αγγλική βάση. Φορτώνουν τα… οικιακά ζώα, σκυλάκια, γατάκια, πουλάκια, του προσωπικού των βάσεων και αναχωρούν για το Λονδίνο.
 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 12/08/2020 - 17:27

Γράψαμε για το αεράδικο πλοίο, που βρίσκεται ακόμα αγκυροβολημένο στην έξοδο του λιμανιού.

Και στο κάτω – κάτω γιατί να μην είναι. Μήπως στον Λίβανο έδωσε καμιά σημασία κανείς στους δημοσιογράφους, που έγραφαν να απομακρυνθεί η αποθήκη λιπασμάτων από το Λιμάνι της Βηρυτού;

Όμως ας ξεκινήσουμε με μια επιστολή ενός σοβαρού ανθρώπου, σε σχέση με τα σχόλια του μεγάλου… καφενείου που θα σχολιάσομε μετά.

Ο συμπολίτης μας λοιπόν Δημήτρης Ψαραδάκης μας έγραψε τα εξής:

 

Αγαπητή ΑΛΗΘΕΙΑ,

 

Νομίζω ότι στο άρθρο σας ΠΟΙΟΙ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΧΙΟΣ... ΒΗΡΥΤΟΣ αδικείτε τον συγκεκριμένο τύπο πλοίων.

Θα ήθελα να σας το επισημάνω αυτό, διότι νομίζω ότι μια εφημερίδα σαν την δική σας που εκδίδεται σε αυτόν τον τόπο, έχει την πρόσβαση και τη δυνατότητα να γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλο έντυπο τέτοια θέματα.

Δεν είναι της ώρας να εξηγήσω γιατί αδικείται ο συγκεκριμένος τύπος πλοίων, όμως σαν επαγγελματίας του κλάδου, σας ενημερώνω ότι είναι τα ασφαλέστερα πλοία που κυκλοφορούν.

Το Λιμεναρχείο προφανώς το γνωρίζει αυτό γι’ αυτό και του επέτρεψε να αγκυροβολήσει, όπως άλλωστε γίνεται σε όλα τα μέρη του κόσμου.

Σχετικά με το «υγροποιημένο φυσικό αέριο» σας ενημερώνω ότι με τους νέους κανονισμούς των καυσίμων, το LNG θα είναι το μέλλον για όλη τη ναυτιλία, στη στεριά όπως γνωρίζετε το φυσικό αέριο είναι ήδη μέσα στα σπίτια μας και συνεχώς επεκτείνετε τι θα λέγαμε εάν... αύριο μας ζητηθεί να γίνει σταθμός ανεφοδιασμού και τροφοδοσίας με φυσικό αέριο και στο νησί μας; Ή ακόμα και LNG ανεφοδιαστική μονάδα κάπου στη βόρεια ή νότια Χίο, για να εξυπηρετεί τα πλοία στο πέρασμά τους που φυσικά προϋποθέτει ναυσιπλοΐα παράλληλα του νησιού μας αλλά και αγκυροβολημένα πλοία στη ράδα του;

Δυστυχώς ή ευτυχώς τα στενά μας, αν θέλουμε να προσφέρουμε υπηρεσίες, δεν επιτρέπουν να έχουμε την πολυτέλεια για οριοθέτηση πολλών τύπου αγκυροβολίων.

Ας καλοδεχτούμε λοιπόν και αυτόν τον τύπο πλοίου που μας έκανε την τιμή να έρθει και να αφήσει λίγα από τα κέρδη του στο νησί μας και να ευχηθούμε να έρθουν και άλλα, και το σπουδαιότερο να προετοιμαστούμε γι’ αυτά και να αποδείξουμε ότι είμαστε σε θέση να τους προσφέρουμε αυτό που ζητούν, διαφορετικά ανεβαίνοντας προς τα βόρεια θα στρίβουν... αριστερά.

Στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε διευκρίνιση αλλά και ενημέρωση.

 

Υ.Γ.: Συγχαρητήρια στον κύριο Γ. Τζούμα για τα ΑΛΗΘΙΝΑ του.

 

Να απαντήσουμε τώρα στον κύριο Ψαραδάκη.

Φυσικά και τα πλοία αυτά είναι ασφαλέστατα μέχρι υπερβολής. Φυσικά και είναι όλα καλοδεχούμενα. Εμείς όμως το συνδέσαμε με μια παράμετρο, αυτή των ημερών που διανύουμε.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι, γιατί προφανώς ή το έχουμε παρεξηγήσει ή το συνηθίσαμε ή νομίζουμε ότι είναι… πλάκα.

 Με την Τουρκία βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Δεν το λέμε επισήμως αλλά το ξέρουν όλοι. Το ξέρει και η επίσημη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, το ξέρει ο Διεθνής παράγοντας, το ξέρουν οι στρατιωτικοί που βρίσκονται με το χέρι στην σκανδάλη, το ξέρουν οι επίστρατοι, το ξέρουμε όλοι, αλλά ειδικά εμείς το… ξεχνάμε.

Με δεδομένο λοιπόν αυτό, κάποια πυροβόλα απέναντι έχουν στοχοποιήσει το αεράδικο. Θα πεί κανείς, το αυτόν ισχύει και για τις υποδομές. Σωστά αλλά αυτό είναι γνωστό και αμοιβαίο.

Αν ο Στρατός περίμενε να υπάρχει ΔΕΗ και κάτι άλλα… ψιλά στη Λευκωνιά, στο πρώτο πεντάλεπτο μιας πολεμικής σύρραξης, δεν θα είχε δικά του ηλεκτροπαραγωγά ζεύγη.

Ξέρει λοιπόν πως η ΔΕΗ είναι… σημαδεμένη, όπως σημαδεμένα είναι και τα δικά τους καύσιμα αυτά που έχουν σκεπάσει με δίχτυ παραλλαγής μεταξύ Τσεσμέ και Κάτω Παναγιάς και νομίζουν ότι δεν τα βλέπουμε.

Το πρόβλημα είναι τα απρόοπτα, αυτά που δεν περιμένεις. Το να έχουμε λοιπόν αυτή την περίοδο το πλοίο αυτό, με το φορτίο αυτό, σε απόστασης αναπνοής από την πόλη είναι επιπολαιότητα, που μπορεί να γίνει άκρως επικίνδυνη.

Ευχαριστούμε πάντως τον κύριο Ψαραδάκη και για το ενδιαφέρον του και για την ευγένεια του.

 

Υ.Γ. Και μια απάντηση στους σχολιαστές του Facebook και αναφέρομε σε αυτούς, που γράφουν μονίμως με χολή και μέσα στο νεύρο και την επιθετικότητα, που σχολιάζουν χωρίς να διαβάσουν, που δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν. Έχω ψάξει τρόπο να τους αποκλείσω από αναγνώστες, δεν θέλω να μας διαβάζουν αυτοί οι τύποι, δεν με ενδιαφέρουν. Δυστυχώς δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Άρα υπομονή θα ζήσουμε και με αυτούς.