Χίος, Παρασκευή 24 Ιανουαρίου

Όταν οι γονείς δεν μένουν με δεμένα τα χέρια

Γιάννης Τζούμας
Δείτε τις Φωτογραφίες
Κυρ, 13/10/2019 - 18:52

 

Έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στην προσωπική ευθύνη και την εθελοντική εργασία.

Το «Να λες εγώ θα σώσω το κόσμο. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω» που είπε ο Νίκος Καζαντζάκης, δυστυχώς δυσκολευόμαστε να το κάνουμε πράξη.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε γύρω μας. Τα σπίτια εσωτερικά λάμπουν, αλλά περιμένουμε από τον Δήμο να καθαρίσει τα αγριόχορτα έξω από την αυλή μας. Αν μαζευτούν οι κάτοικοι ενός δρόμου μια Κυριακή, οργανωμένα και για ένα πρωϊ, ο δρόμος τους θα αλλάξει όψη και μετά η γειτονιά.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας ολόκληρος στρατός υπαλλήλων του Δήμου, που συντονισμένος σωστά αλλάζει την εικόνα της πόλης, αλλά δεν φτάνει. Πρώτον, επειδή δεν φτάνουν οι άνθρωποι αυτοί έτσι κι’ αλλιώς και δεύτερον κανείς δεν μας εγγυάται, ότι το πρόγραμμα στην ουσία απασχόλησης χιλιάδων ανέργων, θα συνεχιστεί.

Σίγουρα αυτό που ζητείται δεν είναι εύκολο, αλλιώς θα είχε γίνει, δεν πηγάζει δε από μέσα μας, όπως για παράδειγμα γίνεται στις Εκκλησιές, που αστράφτουν από εθελοντική συμμετοχή, κυρίως γυναικών και κυρίως στα χωρά μας.

Να όμως που αυτή η νοοτροπία δέχεται θετικά… χτυπήματα, κάτι που έγινε σήμερα το πρωί από τους γονείς του 1ου Νηπιαγωγείου Αγίου Μηνά.

Σίγουρα υπήρχε αρχηγός, χωρίς αυτόν, και αυτός σίγουρα ζητείται, δεν γίνεται τίποτα. Αν εμπνεύσει θα υπάρχει και συμμετοχή, κάτι που είδαμε στο εν λόγω Νηπιαγωγείο και πρώτοι μάρτυρες μας οι φωτογραφίες.

Οργανώθηκε η καθαριότητα, σχεδιάστηκε, συμμετείχαν οι εκπαιδευτικοί, συμμετείχαν οι γονείς, συμμετείχαν και τα παιδιά, συμμετείχαν όλοι, με ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα, ο χώρος άλλαξε, μεταμορφώθηκε, πήρε χρώμα, έγινε χαρούμενος.

Οι ίδιοι γονείς έδωσαν κι’ άλλο ραντεβού να συνεχίσουν, αλλά η πρωτοβουλία τους ας αποτελέσει παράδειγμα μίμησης.

Μην τα περιμένουμε όλα έτοιμα από τον Δήμο, αλλά ελάτε και στη θέση του Δημάρχου όταν τον επισκεφθεί μια ομάδα γειτονιάς και του πεί: Εμείς την Κυριακή από το πρωί μέχρι το μεσημέρι θα κάνουμε την περιοχήμας μας έτσι, μας βοηθάς με ένα συνεργείο; Ή αυτές τις δουλειές, προκαταρκτικά, που χρειάζονται ας πούμε μηχανήματα, μας τις κάνετε εσείς και εμείς αναλαμβάνουμε τα υπόλοιπα; Ας σηκώσει ένας το χέρι του ότι ο Σταμάτης Κάρμαντζης θα… αρνηθεί.

Άντε λοιπόν, η αρχή έγινε, ας ακολουθήσει η συνέχεια. Αλλά και ο Δήμος ας βάλει τα πράγματα και σ’ αυτή τη βάση, με μια εκστρατεία του τύπου «Βάλε και εσύ το χέρι σου».

Στο χέρι μας είναι να κάνουμε την πόλη μας και τις γειτονιές ότι και εσωτερικά τα σπίτι μας, να λάμπουν, γιατί εν τέλει όλοι στο μεγάλο αυτό σπίτι ζούμε.

 

Υ.Γ. Μπράβο στον Κ. Μουτζούρη για την ευαισθησία, στο θέμα του λεωφορείου των ΑμΕΑ.

Ενδιαφέρον αλλά και μετρημένες κουβέντες. Θα ενημερωθεί μας είπε ο Παντελής Βρουλής, αρμόδιος Αντιπεριφερειάρχης Υγείας, θα μας κάνει μια εισήγηση και θα βοηθήσουμε καλά. Οι λεπτομέρειες πλέον στα χέρια των υπερήφανων «Ιώνων».

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 23/01/2020 - 21:47

Βεβαίως και ευκολότερα, με την διαφορά ότι στη χώρα μας έχουμε Δημοκρατία και οι διαδικασίες είναι πιο περίπλοκες αφού ισχύει η διάκριση εξουσιών.

Αν, αν όμως λέμε αν, η Χίος λέγονταν… Σακίζ, τότε ο Ερντογάν θα την είχε αδειάσει σε μια μέρα.

Αύριο, θα έλεγε για όλα τα νησιά… του, θα μεταφερθούν στην ενδοχώρα, στους 332 Δήμους (τόσους έχει η Ελλάδα) από 100 άτομα, τελεία και παύλα.

Και αφού θα προφύλασσε τα… σύνορα του, θα συνέχιζε.

Από μεθαύριο δεν θα μπαίνει μέσα ρουθούνι, κι’ αν ξεφεύγει θα κρατείται, θα εξετάζεται σε ένα δίμηνο η αίτηση ασύλου του και αν δεν δικαιούται θα γίνεται πακέτο και θα επιστρέφεται στην… Ελλάδα.

Ναι, αλλά η Ελλάδα, δεν είναι Τουρκία. Ευτυχώς και το είπαμε, αλλά αυτό τι σημαίνει, το αντίδοτο του αυταρχισμού είναι το… χύμα;

Επειδή καιρό το γράφουμε και ουδείς δίνει σημασία, αντιγράφουμε από το κύριο άρθρο σήμερα της «Καθημερινής».

«Η απάντηση στη συσσωρευμένη αγανάκτηση που αποτυπώθηκε στις μεγάλες διαδηλώσεις χθες στο Βόρειο Αιγαίο δεν μπορεί να είναι μόνο ο δημαγωγικός κατευνασμός – η συγκαταβατική αναγνώριση ότι «ο θυμός είναι δικαιολογημένος». Η απάντηση στην αγανάκτηση θα είναι μόνο τα γρήγορα αποτελέσματα στην υλοποίηση της εξαγγελθείσας πολιτικής. Υλοποίηση που προϋποθέτει ότι, εκτός από τους ιθύνοντες, θα ακούσουν το μήνυμα των νησιών και οι τοπικές κοινωνίες της ενδοχώρας. Το αντίδοτο στον θυμό είναι η εθνική αλληλεγγύη».

Ιδού λοιπόν η Ρόδος, που όλως… περιέργως, δεν έχει μετανάστη – πρόσφυγα ούτε για δείγμα, ιδού και η πρόκληση.

Πότε θα συμπαρασταθούν οι Δήμοι της υπόλοιπης Ελλάδας τους απελπισμένους συνέλληνες τους των νησιών;

Δηλαδή επειδή ο Μητσοτάκης δεν είναι Ερντογάν, να αποφασίσει και να διατάξει, τι τους εμποδίζει από μόνοι τους να δώσουν την πιο αποφασιστική ανακούφιση τώρα, που ο καιρός δεν επιτρέπει την εξαγωγή νέων ροών;

Και όμως ακόμα και αυτούς, που δεν κάνουν το κορόϊδο κάτι τους εμποδίζει. Λείπει η ΠΡΑΞΗ.

Σήμερα πάλι είχαμε μετά τις παναιγιακές κινητοποιήσεις, μια συνάντηση του υπουργού Μετανάστευσης με τους αιρετούς των νησιών, απ’ όπου όπως φάνηκε από τις σχετικές δηλώσεις, κλασσικά ελληνικά, ότι ο καθένας κατάλαβε ότι ήθελε.

Εμείς όμως κρατάμε ΕΝΑ. Συμφώνησαν κάθε 15 μέρες να προχωρούν και σε πρακτικά μέτρα λύσεων. Αν γίνει αυτό, ο Κυριάκος δεν χρειάζεται να γίνει Ρετζέπ, διαφορετικά επειδή έτσι κι’ αλλιώς δεν μπορεί να γίνει, μαύρο φίδι που τους έφαγε όλους.

Γιατί το επαναλαμβάνομε. Αν νομίζουμε ότι το μεταναστευτικό – προσφυγικό είναι μόνο νησιωτικό πρόβλημα… χαιρετίσματα.

 

Υ.Γ. Σαν το πουλάκι έφυγε η Μαρία Τομπάζη. Στην αρχή, που ήταν φυσιολογικά μαγκωμένη, μας έλεγε χωρίς δημοσιότητα εννοείται. Γράψτε κάτι για το… Μέγαρο μην μας έρθει στο κεφάλι. Αργότερα, που ο χρόνος χαλάρωσε τα πράγματα, μου λέει μια μέρα. Είδες Γιάννη, το νέο Μέγαρο (απέναντι από του Ατταλιώτη) γίνεται. Κυρία Πρόεδρε, της είπα τότε, μην αισιοδοξείτε εμείς, δεν θα το προλάβουμε. Σε τούτο το νησί τα έργα γίνονται με καθυστέρηση φάσεως 50ετίας. Που νάξερα ότι ο μισός αιώνας ήταν μόνο… τρία χρόνια.