To Πιτυός του γιού της… Κουρούναινας

Γιάννης Τζούμας
Δείτε τις Φωτογραφίες
Κυρ, 04/10/2020 - 20:25

Τον κύριο Νίκο τον χαίρομαι. Όχι επειδή τον ξέρω από παιδάκι, αλλά γιατί καθημερινά σχεδόν τον παρακολουθώ μετά της υπόλοιπης σεβαστής Γερουσίας, να απολαμβάνει τον καφέ του στην Πλατεία και να συμμετέχει στις… συνεδριάσεις της.

Αποτελείται δε η Γερουσία, από σεβαστούς συμπολίτες, ο καθένας με την δική του ιστορία και όλοι μαζί η νεότερη ζώσα ιστορία της Χίου, πατημένοι 80άρηδες όλοι, είναι στη φάση, που βλέπουν κουβεντιάζουν και δεν μιλούν, αφήνοντας μας να κάνουμε λάθη. Γιατί ξέρουν πως μόνο μέσα από αυτά… μαθαίνεις.

Προχθές λοιπόν ο κύριος Νίκος Κουρούνης, ο συνταξιούχος υπάλληλος του πάλαι ποτέ Ελληνικού ΟΤΕ, τώρα είναι Γερμανικός, διέκοψε την σιωπηλή συνεδρίαση της Γερουσίας και μου φώναξε δίνοντας μου ένα βιβλίο, επιμένοντας μάλιστα να μου το αφιερώσει.

Ε, είπα να αφήσω κάτι να μείνει, έλεγε όση ώρα έγραφε την… αφιέρωση και εγώ ήδη διάβαζα τον τίτλο. «Γεγονότα και αναμνήσεις μιας ζωής». Μπορεί να μην είναι πιασάρικος, δημοσιογραφικός, είναι όμως ακριβής, λιτός και ουσιαστικός, όσο και οι αναμνήσεις του συγγραφέα, που στην κυριολεξία τις ρούφηξα και τον ευχαριστώ.

Έγραφε κατά καιρούς ο κύριος Νίκος αλλά για τον… έρωτα του τον Σύλλογο Προστασίας Δασών ή κάποια σκόρπια λαογραφικά, αλλά αυτή τη φορά έκανε αυτό που οφείλουν όσοι θέλουν να αφήσουν πίσω τους το στίγμα της ιστορίας. Και αυτό είναι απλό και σύνθετο μαζί, η απλή ιστορία του καθενός.

Ακόμα και ένα… ερωτικό βιβλίο, για παράδειγμα το «Λευτέρης και Ιουλία» του πολυγραφότατου Λευτέρη Πυκνή είναι υπέρ πολύτιμο για τις επόμενες γενιές. Για παράδειγμα το βιβλίο του Λευτέρη περιέχει απίστευτο Λαογραφικό πλούτο.

Αυτό όμως του κύριου Νίκου Κουρούνη, είναι στην κυριολεξία η ζωή του Πιτυούς, της Βόρειας Χίου, της πολεμικής περιόδου του 40, της μετεμφυλιακής γενιάς, μέχρι την ζωντανή ιστορία του ΟΤΕ και όχι μόνο. Και όλα αυτά σε ένα ευχάριστο σε διάβασμα βιβλίο των εκδόσεων «Πυξίδα» 280 σελίδων.

Μη με ρωτάτε γιατί από τις φωτογραφίες του βιβλίου, διάλεξα αυτήν της κυρά Κορούναινας. Της μάνας του συγγραφέα. Ίσως γιατί δεν θεωρώ τυχαίο ότι το τοπωνύμιο της περιοχής Άγιος Ισίδωρος, στη διασταύρωση έξω από το Πιτυός πήρε την δική της ονομασία. Το Καφενείο της Κουρούναινας. Είναι μεγάλη δουλειά να νικήσεις έναν… Άγιο.

Ο Νίκος Κουρούνης γεννήθηκε στο Πιτυός από παππούδες Μικρασιάτες. Μεγάλωσε την δεκαετία του 1930 μεταξύ Πιτυούς και Αγίου Ισιδώρου, όπου οι γονείς του διατηρούσαν το παραδοσιακό καφενείο, στέκι, Πανδοχείο και όλα όσα χωρά ο νούς από το 1931 έως το 1981.

Πόσες χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν μισό αιώνα από εκεί; Πόσους φιλοξένησε ο Γιώργης Κουρούνης, (αν και… ξένος, πρόσφυγας στο χωριό, αναδείχθηκε Πρόεδρος του από το 1951 έως το 1967, που τον απέλυσε η Χούντα) πόσα βραστικά σερβίρισε σε διαβάτες, σε πονεμένους, σε ξεχασμένους, σε ξωμάχους, σε μοναχικούς, σε ξεπαγιασμένους, σε αγωγιάτες, σε ντόπιους που τράβαγαν για την ξενιτιά, σε άλλους που γύριζαν στην γενέθλια γή, η κυρά Κουρούναινα;

Ο μικρός τότε Νίκος, βλέπει, θυμάται, καταγράφει και σήμερα γράφει και μας παραδίδει σ’ αυτές και τις επόμενες γενιές, την προπολεμική ζωή του Πιτυούς, τα έθιμα, την ζωή των βοσκών, των ρετσινάδων (είχαν ολόκληρη συνοικία με καλύβια πάνω από τον Άγιο Ισίδωρο, τα Ρετσινάδικα) των συνεργείων των εργατών, που με στάση και βάση τον Άγιο Ισίδωρο, συνέχισαν τον δρόμο από εκεί για τα Βορειόχωρα.

Τα πρώτα Λεωφορεία, που διήνυαν την απόσταση Χίου – Βολισσού σε 3,5 ώρες πλήρους ταλαιπωρίας. Την χιονοθύελλα του 1929, που στοίχισε τη ζωή σε τρείς Σιδηρουντιανούς. Θυμάται και περιγράφει την πείνα και την Γερμανική κατοχή, που έζησε σαν Γυμνασιόπαις, τον βομβαρδισμό του «Βίριλ» την δολοφονία του ήρωα Ιάσωνα Καλαμπόκα, την απελευθέρωση του νησιού στις 10/9/1944, την χιονοθύελλα του 1949 που απέκλεισε τη Βόρεια Χίο για… μήνες, το κάψιμο της Νομαρχίας στις 7/2/49, τον φονικό σεισμό των 6,7 Ρίχτερ στις 23/7/49, την θητεία του στον ελληνικό Στρατό και την Ραδιοτεχνική Σχολή Αθηνών πού το 1950 από το Κρατικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων, τον οδήγησε κατόπιν εξετάσεων στον ΟΤΕ. Θυμάται τα «πέτρινα» χρόνια του ΟΤΕ, τους Σταθμούς στον Προβατά, το Όρος (1125 μέτρα). Τέλος θυμάται και περιγράφει τον Παράκτιο Σταθμό, τον «Ασύρματο» στην Ευαγγελίστρια, που συνέδεε για χρόνια τους ναυτικούς με τα σπίτια τους, στις τότε πολεμικές σε σχέση με σήμερα συνθήκες.

Σταματώ εδώ για να μην κουράσω, αισθανόμενος με τη σειρά μου, ολόκληρη αφιέρωση μου έκανε ο κύριος Νίκος, την ανάγκη να γράψω ότι τον ευχαριστώ από καρδιάς, όχι μόνο για την γνώση που χάρισε σε μένα, αλλά γι’ αυτή που θα μεταδώσει και στις επόμενες γενιές που θάρθουν.

Μακάρι το παράδειγμα του να το ακολουθήσει και η υπόλοιπη… Γερουσία.

 

Υ.Γ.: Λίγο μετά το Στρατό, έφαγα την πρώτη «κεραυνιά» στη ζωή μου. Ο αγαπημένος μου συμμαθητής, μαζί στο Δημοτικό, μαζί και στο Γυμνάσιο, μαζί στη γειτονιά, μαζί και στις πρώτες εφηβικές τρέλες, χάθηκε για πάντα στην αγκαλιά της θάλασσας. Το πλοίο, που υπηρετούσε ως Μηχανικός βυθίστηκε αύτανδρο. Λέγονταν Γιώργης Κουρούνης του… Νικολάου. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο και στην δική του μνήμη.

Σχετικά Άρθρα