Χίος, Κυριακή 17 Νοεμβρίου

Το πολιτικό κεφάλαιο Μανώλης Βουρνούς

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 28/05/2019 - 21:23

«Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Όταν πέσει η βελανιδιά, όποιος περάσει κόβει και ένα κλαδί.

Εμείς λοιπόν θα πάμε κόντρα στο… ρεύμα. Θα μιλήσουμε για τον… ηττημένο των δημοτικών εκλογών της 26ης Μαΐου 2019.

Θέλω να γυρίσουμε το ρολόι 5 χρόνια πίσω, όταν τον Μ. Βουρνού τον ήξεραν οι περισσότεροι ως τον αδελφό του… μικροβιολόγου Νικολάου Βουρνού, όταν ως ώριμο σύκο τέλειωσε η εποχή της πράσινης παντοδυναμίας, ας μην το προσωποποιήσουμε, στον Δήμο Χίου.

Και τέλειωσε γιατί ο Μανώλης Βουρνούς μπήκε μπροστά σχεδόν με το… ζόρι και πάντως ούτε ως ανεπάγγελτος, ούτε με τη φιλοδοξία να γίνει πολιτικός.

Από τότε και για μία 5ετή δημοτική θητεία, ηγήθηκε της ομάδας που ονομάστηκε «Πρωτοβουλία» και έβαλε τη δική του σφραγίδα στα αυτοδιοικητικά πράγματα του νησιού.

Και επειδή είναι ανώριμο να κρίνονται πράγματα από την κρίση ενός εκλογικού αποτελέσματος, άλλωστε η ίδια η Δημοκρατία μας λέει ως λειτουργία να μην βλέπουμε μόνο το αποτέλεσμα αλλά το έργο, εγώ θα ήθελα να δούμε αυτό.

Γιατί ο Μ. Βουρνούς φεύγοντας αφήνει το δικό του αποτύπωμα. Καταρχάς αφήνει το ήθος και την εντιμότητά του. Στη θητεία του μπορεί να βρεί κανείς ό,τι στραβό θέλει, άλλωστε τις αδυναμίες του τις «εκμεταλλεύτηκαν» οι αντίπαλοί του, όμως ούτε αυτοί, φυσικά, ούτε κανένας άλλος αμφισβήτησε το ήθος και την εντιμότητά του.

Αφησε παράλληλα και ένα στυλ λειτουργίας. Κατ’ αρχήν δεν μπορούσε, όχι να σχεδιάσει αλλά ούτε να σκεφθεί… χύμα. Ο διάδοχός του θα βρεί ένα Δήμο χωρίς αυθαίρετα και χωρίς φέσια. Παράλληλα θα βρει και έργο. Έργο που έγινε και παράλληλα έργο που δρομολογήθηκε σωστά.

Επιπλέον αφήνει έναν τρόπο λειτουργίας τέλειο, τεχνοκρατικό, ορθολογικό, συλλογικό, σύγχρονο, αλλά για ένα Δήμο του… Βελγίου.

Εδώ ήταν και η «αχίλλειος πτέρνα» του Μ. Βουρνού και επιτρέψτε μου τώρα να αναφερθώ σε μια ιστορία στην οποία ήμουν αυτόπτης μάρτυς.

Ο Μ. Βουρνούς κάθεται στο γραφείο ενός Αντιδημάρχου όταν μπαίνει μέσα ένας δημότης.

Α, Δήμαρχε, εσένα… ήθελα και άρχισε να λέει το πρόβλημά του.

Και ο Μανώλης απτόητος. Κάνεις λάθος, δεν θέλεις εμένα θέλεις τον Αντιδήμαρχο, αλλά πριν πεις το πρόβλημά σου, μπες στη σελίδα του Δήμου στο internet, κάνε σχετική αναφορά και θα δεις ότι θα διορθωθεί το θέμα και δεν θα θέλεις κανέναν από μας.

Παράδειγμα τέλος και δεν χρειάζεται άλλο.

Τέτοιοι δημότες υπάρχουν στο Βέλγιο και ίσως υπάρξουν και στη Χίο, αλλά σε 50 χρόνια.

Και επειδή παραπάνω έγινε αναφορά στο έργο, τέτοιο υπήρξε και μάρτυς ο… τόμος που μοίραζε ο Συνδυασμός του στις περιοδείες. Αλήθεια, το… φυλλάδιο αυτό το διάβασαν όσοι το διέδιδαν και κυρίως το διάβασαν όσοι το πήραν;

Κοντολογίς ο Μ. Βουρνούς από απειρία ενώ μπορούσε να σερβίρει καθημερινά μια ωραιότατη μακαρονάδα (την αναφέρω λόγω… αδυναμίας) σερβίρισε μια κι έξω μια λαμαρίνα. Λησμονώντας τη ρήση του Καίσαρα στη γυναίκα του, πως δεν πρέπει να είναι μόνο τίμια αλλά και να το δείχνει, δεν επικοινώνησε το έργο του.

Τα υπόλοιπα ήταν θέμα χρόνου αφού οι δύο αντίπαλοί του ήταν έμπειροι και με «Στρατό» πίσω τους, του μεν Σταμάτη εν ενεργεία του δε Τριαντάφυλλου εν… εφεδρεία.

Και τώρα, θα πει κανείς; Έχασε ο Μανώλης.

Λάθος. Ο Μανώλης κέρδισε από το ταξίδι, από την εμπειρία, από τα λάθη του, είναι πιο ώριμος, πιο δυνατός, είναι επιτυχημένος και αυτό δεν μπορεί να το αναιρέσει μια εκλογική ήττα.

Κυρίως όμως, και αυτό μας ενδιαφέρει πιο πολύ, κερδισμένο είναι το νησί και σημειώστε το κάπου αυτό, όπως σημειώστε αύριο, πού μπορεί να βρεθεί η Χίος μέσω ενός άλλου πολιτικού κεφαλαίου της, του Κωστή Μουσουρούλη.

Μα, θα πει κανείς, ο Μανώλης έχασε. Και ο Τριαντάφυλλος έχασε, επίσης πολιτικό κεφάλαιο, και εκείνος παρασύρθηκε από τη δίνη του πολιτικού του σκάφους που βυθίστηκε, αλλά σήμερα είναι στην επιφάνεια και διεκδικεί τον Δήμο Χίου και εάν δεν είχε απέναντί του έναν Σταμάτη Κάρμαντζη, μπορεί να έκανε και περίπατο.

Συνεπώς ας μην αγνοούμε το κύριο. Η Χίος μπορεί να μην διάλεξε για δεύτερη φορά Δήμαρχό της τον Μανώλη Βουρνού αλλά αυτός παραμένει όχι μόνο ως αντιπολίτευση αξίας αλλά ως πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, που θα αξιοποιηθεί σε όφελος του νησιού και επειδή τα γραπτά μένουν, κρατήστε κάπου το παρόν σημείωμα.

 

Υ.Γ.: Ο Μ. Βουρνούς θα έχανε περισσότερο αν δεν είχε να αντιμετωπίσει έναν βρόμικο επικοινωνιακό πόλεμο, που εν τέλει τον έκανε περισσότερο συμπαθή.

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 16/11/2019 - 22:04

Όπου Στρατηγός ο φίλος μου Χρίστος Δρίβας, που ανέλυσε στο Ομήρειο, σε μια μεστή ομιλία πράγματα που κατ’ ιδίαν έχουμε αναλύσει για ώρες.

Και μάλιστα σε ένα ακροατήριο, που άκουγε με θρησκευτική ευλάβεια, όχι γιατί δεν τα ήξερε, άλλωστε ήταν πασιφανές πως ήταν ψαγμένο κοινό, αλλά γιατί άκουγε μια εισήγηση γνώσεων και λογικής δομημένης… στρατιωτικά, επιτρέψτε μου τον χαρακτηρισμό, είχε δηλαδή αρχή, μέση και τέλος .

Σε αντιδιαστολή με πολιτικές εισηγήσεις που έχουν αρχή, μεσαριά και… ψήφους.

Το αντικείμενο του στην ουσία οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και κυρίως η Τουρκία ως… αναθεωρητική δύναμη.

Αναζητήστε την ομιλία, αναφέρομαι σ’ αυτούς που δεν την παρακολούθησαν, αν και εγώ που την παρακολούθησα θέλω να την ξαναδιαβάσω, δείτε την τηλεοπτικά, βρείτε αφορμή μ’ αυτήν να ενημερωθείτε παραπέρα, αλλά εγώ θα ήθελα να σταθώ στα… ψιλά της σπουδαίας αυτής εισήγησης του Στρατηγού, συγχαίροντας τον Σύνδεσμο Εφέδρων Αξιωματικών, που μας χάρισε αυτή την δυνατότητα, να την παρακολουθήσουμε.

Και το κυριότερο… ψιλό είναι ότι οι πολιτικοί δεν μπορούν να κάνουν για πολύ ακόμα τους… κουφούς.

Όχι γιατί οι Στρατιωτικοί… ξεψάρωσαν και μιλούν πλέον, αν και πάντοτε μιλούσαν φανερά σαν απόστρατοι, αλλά γιατί η πολιτική ηγεσία δεν την παίρνει πιά να τους… γράφει.

Ψιλό… ένα. Η αύξηση της στρατιωτικής θητείας. Οι προηγούμενοι έκαναν τους παλαβούς, οι προ προηγούμενοι τους χαζούς, ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να κάνει τον… κουφό.

Ψιλό… δεύτερο. Με ρουκέτες της ανάστασης δεν γίνονται πόλεμοι και εδώ δεν ψήνεται πλέον στην γειτονιά μας, αλλά… μυρίζει. Η χώρα χρειάζεται πολεμική βιομηχανία, τα οπλικά συστήματα θέλουν εκσυγχρονισμό, όχι αύριο, είπε ο Στρατηγός (προφανώς για οικονομία χρόνου άφησε απ’ έξω το στόλο) αλλά… χθές.

Ψιλό… τρίτο. Να καταλάβει την κρισιμότητα των στιγμών όλη η πολιτική ηγεσία και όχι μόνο οι κυβερνώντες. Ο καθένας να σταματήσει να κοιτάζει την πάρτη του.

Χωρίς χώρα δεν υπάρχει χώρος για κανέναν είπε ο Χρ. Δρίβας και αυτό πρέπει να το καταλάβουν.

Ψιλό… τέταρτο. Ξεκαθαρίζοντας ότι είναι παιδί μεταναστών στην Δυτική Γερμανία άρα κάτι ξέρει από… ξενιτιά, είπε το αυτονόητο, στο οποίο δεν μπορούν οι πολιτικοί να κωφεύουν.

Να φιλοξενήσω σπίτι μου δυο - τρείς ανθρώπους. Να μπούν χωρίς να με ρωτήσουν και να τους δω καθισμένους στο σαλόνι άλλοι δυό -τρείς, αλλά… διακόσοι δεν μπορούν να ρθούν, δεν χωράνε.

Άρα χθες και όχι αύριο, πρέπει να πούμε σαν χώρα, πόσους χωράμε ή δεν χωράμε άλλους.

Το τελευταίο… ψιλό, γιατί ήταν πολλά, δεν το είπε ο Δρίβας αλλά ο… Θουκυδίδης και το ανάρτησε στην παρουσίαση του ο Στρατηγός ως… επίλογο.

«Όσοι διατηρούν την ελευθερία τους, το χρωστούν στην δύναμη τους»

 

Υ.Γ. Επειδή η Χίος είναι μικρή και… ξεραινόμαστε όλοι μεταξύ μας, δεν είδα πολλούς εν ενεργεία Αξιωματικούς να παρακολουθούν την ομιλία του απόστρατου υψηλόβαθμου συναδέλφου τους. Προφανώς τα… ξέρουν.