Χίος, Πέμπτη 18 Απριλίου

Σας βαραίνει η πέτρα στα… νεφρά;

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 08/03/2019 - 17:44
Το Φράγμα Πείρου - Παραπείρου

Κυκλοφορεί ως ανέκδοτο αλλά εγώ παλιά την είχα δεί. Ηταν μια υπερμεγέθης γυάλα στην Χειρουργική κλινική του Νοσοκομείου, που συγκέντρωναν μέσα τις πέτρες, που έβγαζαν απ’ τα… νεφρά των ασθενών.

Μετά ή πήραν άλλη γυάλα, ή άρχιζαν να βάζουν τις πέτρες σε… βαρέλι ή μπορεί και απλά να σταμάτησαν την… συλλογή.

Γιατί τα σημειώνουμε αυτά;

Γιατί θέλουμε να γίνουμε κουραστικοί.

Δεν ξέρω αν φταίει η χρονιά, που είναι προεκλογική, ίσως και να είναι φυσιολογικό αφού ό καθένας θέλει να έχει ή να δείξει κουράγια στον τερματισμό, αλλά έχουμε πήξει στα έργα.

Τελειώνει ο Περιφερειακός, μπαίνουν μπροστά ενεργειακά κτήρια, πέφτουν οι υπογραφές για την Παθολογική κ.λ.π.

Ναι, πολύ ωραία αλλά διψασμένος πεθαίνεις, εκτός ότι μπαίνεις στο Χειρουργείο, γιατί κάποια στιγμή η πετρούλα γίνεται σαν τσιμεντόλιθος του Κώττη.

Συνεπώς κουραστικά θέλω να σημειώσουμε. Το Φράγμα Γαδουρά που θα πνίξει τη Ρόδο στο νερό τελείωσε. Το Φράγμα Πείρου – Παραπείρου που θα δώσει νερό στην Πάτρα και σε όλη την Δυτική Αχαϊα, τελειώνει τέλος του μήνα. Και αυτό πέρασε από μύρια –κύματα και αυτό κράτησε 14 χρόνια αλλά τελειώνει. Το δικό μας Φράγμα ΦΑΝΤΑΣΜΑ πότε θα τελειώσει;

Καλή η εξαγγελία του Δημάρχου ότι το 2020 θα μπορούμε να αξιοποιήσουμε για πότισμα το νερό του Βιολογικού, που πάει στη θάλασσα, αλλά αυτό το ακούω από την εποχή του Γιάννη Μπουμπάρη.

Ε, έφτασε η στιγμή να γίνει.

Αλήθεια; Μας τιμά δηλαδή να περνάμε τα 30 χρόνια και μετά να αξιοποιούμε τις δυνατότητες ενός πράγματος; Εδώ θα αντιτείνει κανείς ότι μέχρι και χθες η παρούσα Δημοτική αρχή πάσχιζε και τα κατάφερε να νομιμοποιήσει τις αυθαίρετες κατασκευές στον Βιολογικό, το νερό για πότισμα μας μάρανε και θα έχει δίκιο αλλά δεν αλλάζει η ουσία. Η ζωή κυλάει κι’ εμείς αντί να προηγούμαστε την κυνηγάμε από πίσω.

Επανερχόμαστε λοιπόν. Σε όλη  την Ελλάδα τα Φράγματα τελειώνουν, στη Χίο έχει κολλήσει σε μια έκθεση ενός Τεχνικού Συμβούλου.

Ρωτάμε λοιπόν για να μην τρελαθούμε. Ο Δήμος Χίου τοποθετεί σωλήνες μεταφοράς νερού από το Φράγμα, για πότισμα στον Κάμπο (για να ποτίζουμε τις… πατάτες, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο) ταυτόχρονα προγραμματίζει μεταφορά του νερού του Βιολογικού πάλι στον Κάμπο. Στο τέλος ξέρετε τι μπορεί να γίνει; Το… βιολογικόνερο να πηγαίνει στον Κάμπο, εμείς να «πίνουμε» νερό αφαλάτωσης και να μας μείνουν και οι σωλήνες του φράγματος αμανάτι, να της πάρει ο κυρ- Μιχάλης του μέλλοντος να μεγαλώσει τις κερκίδες στο Θέατρο Καστρομηνά.

Συνεπώς επανερχόμαστε προς Βουλευτές και ήδη ή αυριανούς αιρετούς. Άλλη μια μέρα πέρασε και δεν έχετε νέα για το Φράγμα Κόρης γεφύρι.

Γιατί δεν απειλούμε όλοι να μην συμμετάσχουμε στις εκλογές αν μέχρι την προκήρυξη τους δεν μας έχουν δώσει απάντηση πότε θα εγκαινιαστεί το Φράγμα;

Αλλιώς τι νόημα έχουν όσα θα ακολουθήσουν; Εκτός αν οι αιρετοί έχουν να διαχειριστούν τσιβίκια, που δεν έχουν ανάγκη ύδατος.

 

 

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθούν τα νεφρά, βγαίνουν μπόλικες πέτρες και από τα στομάχια.

Τις άλλες της χολής τις πετούν μαζί με την χολή.

 

 

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 17/04/2019 - 17:00

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το… κολόσπιτο, χαρακτηρισμός του Ευάγγελου Γιαννόπουλου για την βίλα του Ανδρέα Παπανδρέου, που την είχε πάρει με δανεικά και αγύριστα, συγχωρεμένοι σήμερα και οι δύο, τι κρίμα να μην μπορούν να ψηφίσουν… ΚΙΝΑΛ.

Στην περίπτωση μας πάντως δεν είναι… κολόσπιτο αλλά στην κυριολεξία… κολοτσιμέντο ή για την ακρίβεια μια οτρά άσφαλτος απ’ αυτές που γεμίζουμε τους δρόμους αφού πρώτα τους… ασφαλτοστώσουμε, έτσι για εξάσκηση στον ανώμαλο δρόμο, εξ’ ού άλλωστε και οι επιτυχίες του Μερούση στο άθλημα.

Ξέρετε και σε όλες πλέον τις χώρες του τρίτου κόσμου πριν τον δρόμο προηγείται υπόγεια υποδομή με σχεδιασμό φυσικά, όπου τοποθετούνται ξεχωριστά τα δίκτυα ρεύματος, τηλεφώνου – διαδικτύου, ύδρευσης και αποχέτευσης, ώστε μετά να μην αγγίζει κανείς το οδόστρωμα.

Εδώ στον… Χώρο, εφαρμόζεται η μέθοδος της φωτογραφίας και όταν υπάρχει και μπέρδεμα του τι  ακριβώς περνάει από κάτω, φωνάζουν συνταξιούχους πλέον υπαλλήλους ΔΕΥΑΧ κ.λ.π. που… κάτι θυμούνται παραπάνω και έτσι γίνεται η δουλειά ή καλύτερα έτσι πορευόμαστε με το χάλι μας.

Μακρύς αλλά αναγκαίος πιστεύω πρόλογος για τον θάνατο ενός 56χρονου μεροκαματιάρη, που κηδεύεται αύριο βυθίζοντας στο πένθος πρώτα απ’ όλα την οικογένεια του, την  γυναίκα και τα παιδιά του, τους γονείς του και μετά όλους εμάς.

Και γιατί όλα αυτά; Γιατί την ώρα της δουλειάς πάτησε από απροσεξία μια λωρίδα άσφαλτο, κάτι που προκάλεσε την μήνη του κατασκευαστή, που και αυτός, άλλος μεροκαματιάρης, δουλεύει από ήλιο σε ήλιο για τον επιούσιο και για να ταίζει το Δημόσιο.

Εκνευρισμός λοιπόν, μπορεί και σωματική βία, όλα αυτά θα τα βρεί Αστυνομία και η Δικαιοσύνη, αλλά ο άνθρωπος, το κυριότερο όλων δεν γυρίζει πίσω, πήγε στην κυριολεξία για ένα… κολοτσιμέντο.

Είναι στιγμές που σκεπτόμενος φωναχτά, λες Θεέ μου πως καταντήσαμε έτσι;

Γιατί τόσα νεύρα, γιατί είμαστε συνέχεια στην πρίζα, γιατί χάσαμε την ηρεμία, την ανοχή, την ευγένεια μας;

Η απάντηση είναι ίσως εύκολη. Η κρίση, αλλά πιά κρίση αδέλφια, αυτή που δεν ήρθε ακόμα;.

Αν δεν το έχουμε καταλάβει λυπάμαι ειλικρινά. Η κρίση άρχισε, δεν ήρθε. Η κρίση θα ρθεί όταν θα «σκάσει» δίπλα η Τουρκία οικονομικά εθνικά και εδαφικά.  Θα ρθεί όταν με πρώτη την κοπάνα της Αγγλίας η Ευρώπη διαλυθεί εις τα εξ ών συνετέθη. Θα ρθεί όταν θα κλείσουν και τυπικά οι τράπεζες και όταν το δεκάκις φαλιρισμένο δημόσιο δεν θα μπορεί να πληρώσει ούτε τις συντάξεις των 350 ευρώ.

Αλήθεια τότε τι θα κάνουμε, θα φάμε ο ένας τον άλλον;

Και μετά, πόσα ακόμα παραδείγματα πρέπει να δούμε για να καταλάβουμε ότι κρεμόμαστε από μία κλωστή;

Εγώ λέω δεν ακούμπησε κανείς τον 56χρονο. Θα πέθαινε χωρίς τον καυγά;

 

Και ένας φύλακας της ΔΕΗ δεν χτύπησε αλλά… ταρακούνησε μια δημοσιογράφο μην μπεί στις… πυρηνικές εγκαταστάσεις του Σταθμού παραγωγής στο Κοντάρι αλλά εδώ και μια 10ετία η Αγγελική Χατζηδημητρίου ζεί το μεγαλύτερο δράμα, που μπορεί να νοιώσει ανθρώπινο πλάσμα αφού είναι φυλακισμένη στο σώμα της, χωρίς φωνή, χωρίς την παραμικρή κίνηση.

Και επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία ελπίζω να σταματήσουν εδώ οι… κουφές στην κυριολεξία ειδήσεις της τελευταίας περιόδου.

 

Υ.Γ. Αν ακούγαμε την πρόταση του Σταύρου Μιχαηλίδη, στέλνοντας, όχι πολλά, 5000 ευρώ στην πατρίδα του Ντελακρουά, για την επούλωση της Παναγίας  των Παρισίων, η Χίος θα ήταν σήμερα πρωτοσέλιδο παγκοσμίως. Αλλά που μυαλό.