Χειμώνας του 1976, παίζαμε βόλεϋ στην αυλή του Γυμνασίου Αρρένων, ώρα Γυμναστικής. Οι σφυριξιές και οι φωνές του Αλέκου Καλούδη ακούγονταν μέχρι την… Ευαγγελίστρια, όταν ένα άτσαλο χτύπημα του αντιπάλου με βρήκε στο φρύδι.
Αργότερα έμαθα ότι στο φρύδι είναι το πιο ψιλό σημείο του δέρματος και ότι η αιμορραγία σ’ αυτό είναι αρκετά δυνατή.
Τέλος πάντων, δεν πρόλαβα να τα χρειαστώ ούτε να σκούξω γιατί μου κόλλησε μια γάζα στο μάτι ο κυρ- Αλέκος έβαλε και τις φωνές του τύπου «έτσι θα πάτε ρε φαντάροι, έτσι θα δώσετε το αίμα σας για την πατρίδα, να κάνετε σαν γυναικούλες» τσιμουδιά οι υπόλοιποι που έσπευσαν για συμπαράσταση, μέχρι που με πήρε απ’ το χέρι και με τα πόδια πήγαμε στην Κλινική του Ζαφείρη (για χρόνια μετά, η πρώτη «Ελευθώ» του Γιάννη Αργυρούδη).
Θυμάμαι μια ουρά μέχρι τη σκάλα και τον κυρ- Αλέκο να με χώνει με στυλ επείγοντος στο Ιατρείο, φωνάζοντας τον γιατρό και ψιθυρίζοντας μου «σκάσε να βογκάς θα σου ρίξω γροθιά» μέχρι που εμφανίστηκε ο… Γιάννης Ζαφείρης, ένα σχεδόν «μυθικό» πρόσωπο για την εποχή.
Αυτό ήταν. Εκανε τον κυρ- Αλέκο βοηθό και άρχισε να μου ράβει το φρύδι, εξηγώντας μου τα πάντα γύρω απ’ το τραύμα μου μέχρι που ήρθαμε στο επίμαχο σημείο.
«Και από πού είσαι Τζουμάκι». Απ’ τον Φραγκομαχαλά γιατρέ. «Ποιό Φραγκομαχαλά, Φράγκος είσαι ρε, του τάδε γιός δεν είσαι, με παππού τον τάδε, απ’ την Αγιά Παρασκευή του Τσεσμέ; Το ξέρεις πως είμαστε… χωριανοί;»
Αυτό ήταν, ο γιατρός άρχισε να κάνει ανάλυση περί Μικρασίας, εγώ με τον γλυκό του λόγο ξέχασα την μικρή επέμβαση και τον πόνο και άρχισα να σκέπτομαι την… ουρά απ’ έξω, ο κυρ- Αλέκος κοίταζε το ρολόϊ του, αλλά ο γιατρός απτόητος. Αφού μου ανέλυσε όλο το γενεαλογικό μου δέντρο και τη σημασία της Μικρασιατικής μας καταγωγής (ήταν ο πρώτος που έθιγε το ζήτημα αυτό) ο κυρ- Αλέκος πέταξε ένα «Ευχαριστώ» και φύγαμε.
Ούτε λεφτά ούτε τίποτα, η Κλινική του Γιάννη Ζαφείρη, ήταν εκτός από πρωτοπόρα για την εποχή της κάτι και ως δωρεάν εξωτερικά ιατρεία επειγόντων περιστατικών.
Ετσι γνώρισα τον γιατρό. Αργότερα ως μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου τον γνώρισα και με την μη ιατρική του ιδιότητα. Διαβασμένος, έξυπνος, χιουμορίστας, ευγενής, συνδύαζε την απλότητα και την αγνότητα του Μικρασιάτη με την ευστροφία του Χιώτη.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.
Υ.Γ Πρωτοπόρος Χειρουργός αλλά και φανταστικός χιουμορίστας, μου είπε μια φορά.
Κοίταξε, όλοι οι Ζαφείρηδες είναι χασάπηδες, εγώ ξέφυγα… λίγο.
