Στο καλό κυρία Αθηνά

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 05/02/2024 - 21:16

Τι είναι το πέρασμα από την ζωή;

Μια ανάσα, ένα αποτύπωμα, που ζεί με την συνέχεια μας μέσα στο «Μέγα το μυστήριο της ζωής» αλλά είναι και η μνήμη.

Οι ειδικοί λένε ότι τότε πεθαίνουμε, όταν σβήνει η μνήμη, όταν φεύγει και ο τελευταίος που μας θυμάται.

Και αλήθεια γιατί να μας θυμάται; Ένα ντε, για τις καλές μας πράξεις, για την ποιότητα μας, για κάτι αχνό που μας «κλικάρισε»;

Δεν ξέρω γιατί, σε μια αναφορά μας ραδιοφωνική προχθές, στον αείμνηστο Δήμαρχο Χίου Γιάννη Μπουμπάρη, έφαγα αυτή την «φλασιά» αλλά ειλικρινά σας λέω, μου πέρασε από το μυαλό. Άραγε τι γίνεται η κυρία Νανά; Όπως ήρθε έφυγε, που λέτε, μέχρι που ο καλός της γιός ο Παντελής, πάντα μια σεμνή και ουσιαστική παρουσία, μου μετέφερε τα «μαντάτα». Η μητέρα έφυγε το πρωϊ της Κυριακής.

Και γιατί τώρα εγώ αποκαλώ κυρία την Αθηνά, την αγαπημένη «Νανά» των δικών της ανθρώπων; Πεθαμένος και κύριος δεν υπάρχει, θα μας έλεγε ο καλός μας Φιλόλογος Κωνσταντίνος Φραγκομίχαλος, που χρόνια τώρα με παρακολουθεί και με διορθώνει.

Και όμως δεν μου βγαίνει κύριε Καθηγητά, θυμάμαι δεν μου έβγαινε όταν έφυγε για το αιώνιο ταξίδι και ο Γιάννης Καράλης. Δεν μπορούσα να μην τον αποκαλέσω κύριο.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Νανά, την Αθηνά Μορτάκη, που γνώρισε νεαρό Έφεδρο Αξιωματικό τον Οδοντίατρο Γιάννη Μπουμπάρη και από τότε ένωσαν μαζί τις ζωές τους, απέκτησαν δύο αγόρια και τέσσερα εγγόνια, έζησαν μαζί χαρές και λύπες, κρατήθηκαν χέρι – χέρι μέχρι το τέλος. Ακόμα και μέχρι το δικό της τέλος, με το χάδι και την αγάπη των παιδιών της, χτυπημένη μια δεκαετία από εγκεφαλικό επεισόδιο, αλλά με «σώας τα φρένας» μέχρι το τέλος, στα 91 της χρόνια.

Καμπούσαινα η Αθηνά, τότε εκεί στου Κυρλαγκίτση ήταν ακόμα Κάμπος, τελειόφοιτη του Γαλλικού Κολεγίου, είχε μια έμφυτη αρχοντιά και μια σεμνότητα χαρακτήρα, που σε κέρδιζε χωρίς πολλές φορές να μιλάει.

«Δύσκολος» χαρακτήρας ο γιατρός, πολυάσχολος, πολυπράγμων, δραστήριος, πολιτικοποιημένος, σε μια εποχή, που τα οδοντιατρεία ήταν συνώνυμα των «χρυσορυχείων» τα παράτησε όλα για να αφοσιωθεί στα του Δήμου, με πολλές πίκρες και φαρμάκια, που προσφέρουν τα κοινά και με σίγουρα οικονομικό κόστος, στάθηκε πάντα δίπλα του, αποτελώντας τον ορισμό ότι πίσω από κάθε μεγάλο άντρα, ψάξε να βρείς την μεγάλη γυναίκα.

Μιλούσε λίγο και ουσιαστικά, δεν της άρεσαν οι φανφάρες και τα οφίτσια, ήξερε να προσθέτει με τα λίγα την ουσία, που την πέρναγε μέσα από την απλότητα και το χαμόγελο της. Ήταν από τους ανθρώπους, που μίλαγε η παρουσία και η πράξη τους.

Και μια λεπτομέρεια, σήμερα που ξέρουμε πόσο η μακροχρόνια συμβίωση φθείρει τις σχέσεις.

Άθελα μου έπεσα σε μια προσωπική στιγμή του αείμνηστου Δημάρχου, όταν στο γραφείο του κατέφθασε μια όμορφη ανθοδέσμη με κόκκινα γαρύφαλλα.

Έκανα πως δεν το είδα, αλλά με πρόλαβε. «Αμάν έχω γενέθλια, η Νανά τα στέλνει».

Επειδή το είχα ξαναγράψει, την ημέρα της κηδείας του, μου το εμπιστεύτηκε.

«Κάθε Δευτέρα Γιάννη εδώ και δεν ξέρω πόσα χρόνια, μα κάθε Δευτέρα, μου έστελνε τέσσερα κόκκινα γαρύφαλλα.»

Δεν ρώτησα γιατί τέσσερα. Τι σημασία έχουν οι «κωδικοί» των ανθρώπων, αυτό που μετράει είναι ο κωδικός της αγάπης τους.

Και αυτή η αγάπη ήταν αυτό που διέκρινε κανείς άδολα στα μάτια της κυρίας Αθηνάς, που από την περασμένη Κυριακή δεν είναι κυρία του εαυτού της αλλά Κυρία στην μνήμη μας.

Γιατί αυτή σκέπασε η Χιακή γή. Στο καλό Κυρία Αθηνά.

Σχετικά Άρθρα