Χίος, Κυριακή 29 Μαρτίου

Συγνώμη, ο σκύλος στο Λιμάνι… καύσιμα μυρίζει;

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 29/07/2019 - 17:30

Κατ’ αρχήν και για να μην υπάρχει παρεξήγηση, μπράβο σε όλες τις αρχές για την άσκηση ετοιμότητας στο Λιμάνι της Χίου, σε σενάριο, που προέβλεπε εντόπιση ύποπτου δέματος με πιθανότητα ύπαρξης εκρηκτικής ύλης.

Έτσι το δέμα… εντοπίστηκε στον εξωτερικό χώρο της Αίθουσας αφίξεων αναχωρήσεων εξωτερικού, εκείνη την ντροπή ντε, που θυμίζει το Αλβανικό τελωνείο Κακαβιάς, όπως τουλάχιστον το είχα δεί εγώ επί κυβερνήσεως… Ραμίζ Αλία, όταν η χώρα άνοιξε τα σύνορα της για τους πρώτους έλληνες τουρίστες.

Έτσι λοιπόν σε πραγματικό χρόνο χωρίς εμφανή στησίματα, γιατί άσκηση χωρίς στήσιμο δεν υπάρχει καμιά, όλα έγιναν όπως έπρεπε.

Ειδοποιήθηκε η ιδιωτική Εταιρεία, για την ασφάλεια του Λιμένος, που δεν ασχολείται όμως με άλλες λεπτομέρειες, που ανήκουν στις κρατικές υπηρεσίες, ειδοποιήθηκε η Αστυνομία ο σκύλος της οποίας εντόπισε το δέμα, η Πυροσβεστική καλού – κακού, το Λιμεναρχείο εννοείται και φυσικά πυροτεχνουργός του Στρατού, που υποτίθεται έκανε ελεγχόμενη έκρηξη και όλα έληξαν καλά για μας, γιατί και πολύ σωστά ακολούθησε σύσκεψη καθώς εντοπίστηκαν προβλήματα, που θα καταγραφούν για να μην επαναληφθούν.

Και εδώ κάπου τελειώνει το… ορθόδοξο μέρος του ρεπορτάζ για να αρχίσει το… αιρετικό.

Αλήθεια, μέχρι πότε θα είμαστε Φαρισαίοι υποκριτές;

Τι νόημα έχει να βάζουμε δέματα, σκύλους και πυροτεχνουργούς, κάνοντας άσκηση για συμβάν που στατιστικά θα ζήσουμε μία στο εκατομμύριο και να μην κάνουμε μια άσκηση τι θα συμβεί αν πάρει φωτιά ένα από τα βυτία καυσίμων, που ξεφορτώνονται στο Λιμάνι της Χίου, όχι κατά παράβαση των Κοινοτικών οδηγιών αλλά των οδηγιών ασφαλείας λιμένων της… Αυτοκρατορικής Κίνας;

Προσέξτε, δεν κατηγορώ κανέναν, άλλωστε δεν είμαι Εισαγγελέας. Η Λιμενάρχης έχει διαφωνήσει ρητά με όλη αυτή την ιστορία, η Πυροσβεστική το ίδιο, ο Πρόεδρος της Λιμενικής Επιτροπής πήρε και αυτός… παράταση για τη λύση του προβλήματος, που βρήκε από τον προηγούμενο και θα την παραδώσει στον επόμενο.

Αν συνεχίσουμε το ίδιο βιολί δεν θα καταλήξουμε πουθενά. Άλλωστε το Λιμάνι της Χίου, που φτιάχτηκε πριν την απελευθέρωση, μας παραδόθηκε τέλειο. Με σωστό βάθος για τα σκάφη της εποχής του και 100 – 150 μέτρα χερσαίους χώρους σε πλάτος.

Χωρίς καμιά ευθύνη του… Σουλτάνου, εμείς αφήσαμε το βάθος του Λιμανιού περίπου ίδιο μετά από 100… χρόνια και βάλε, πετάξαμε μέσα του τον Καλοπλύτη και τα σκατά μας και κάναμε τους χερσαίους χώρους Πολυκατοικίες, μαγαζιά και τον μοναδικό δρόμο σύνδεσης Βορρά  - Νότου (τον Περιφερειακό τον κάναμε για… πλάκα).

Κοντολογίς εμείς μουνουχίσαμε το Λιμάνι μας και τώρα του κάνουμε… ασκήσεις να δούμε αν κάνει… παιδιά.

Λοιπόν η μεγαλύτερη άσκηση είναι να σταματήσουμε να κάνουμε την στρουθοκάμηλο και να δούμε την πραγματικότητα κατάματα. Το Λιμάνι αυτό θα μας εξυπηρετεί μέχρι, χτυπάμε ξύλο, που δεν παίρνει φωτιά ένα βυτιοφόρο καυσίμων και μέχρι που ξαναχτυπάμε ξύλο, δεν κάνει…ταπετσαρία έναν τουρίστα μια νταλίκα.

Το Λιμάνι της Χίου δεν πληρεί κανένα κανόνα ασφαλείας και πρέπει να χρησιμοποιείται πλέον σε ότι το… εξελίξαμε, για να μην γράψω καταντήσαμε, δηλαδή ως Μαρίνα.

Λιμάνι υπάρχει στα Μεστά, αλλά δεν συμφέρει κανέναν, δεν συμφέρει κυρίως την βολή μας, κοντράρει με την αρρωστημένη νοοτροπία ενός τόπου, που θεωρεί φυσιολογικό γύρω από την κεντρική του πλατεία, να έχει και το σαλόνι και την τραπεζαρία και την κουζίνα και την τουαλέτα.

Ε, αυτό κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει. Μακάρι να μην γίνει βίαια.

 

Υ.Γ. Το δέμα δεν ήταν… μούφα. Είχε μέσα έστω εκρηκτικό μηχανισμό μη συνδεδεμένο.

Ο αστυνομικός σκύλος δηλαδή και ο εκπαιδευτής – συνοδός του, έκαναν μια χαρά την δουλειά τους.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Κυρ, 29/03/2020 - 09:54

Την ώρα που νομίζουμε ότι έχει κατακλυσμό παγκοσμίως και εμείς δεν έχουμε βρέξει ούτε τα παπούτσια μας, δηλαδή ότι ο κορωνοϊός εν Χίω μας… ξέχασε, έχουμε ήδη τον πρώτο Χιώτη θύμα αυτής της πανδημίας, που σίγουρα θα μας μείνει αξέχαστη.

Πρόκειται για τον 78χρονο κάτοικο Αυστρίας Γιώργη Ζαχαριάδη, τον καλό Χιώτη, που ανελλιπώς κάθε καλοκαίρι και όχι μόνο «άναβε κερί» στον γενέθλιο τόπο και στον αγαπημένο του Καρφά.

Ο Γιώργης γεννήθηκε το 1942, ένας από τους γιούς του Παντελή Ζαχαριάδη και της αγωνίστριας της Εθνικής Αντίστασης Ευτυχίας, αδελφός του αξέχαστου ταλαντούχου δημοσιογράφου Στρατή, του «Μουγκού ντελάλη» από την μοναδική ποιητική συλλογή του, του επίσης ταλαντούχου φωτογράφου Νίκου, αγαπημένος ξάδελφος του γιατρού Μάνου Ζαχαριάδη και θείος του Βουλευτή του Σύριζα Κώστα Ζαχαριάδη.

Ανήσυχο πνεύμα ο Γιώργης, Χιολάτρης και μονίμως… μπερδεμένος μεταξύ της Αυστριακής νοοτροπίας, έμενε στο Γκράτς από το 1965, φτιάχνοντας μια υπέροχη οικογένεια και της ελληνικής πραγματικότητας, που δεν μπορούσε να αποδεχθεί ότι η τελευταία, μονίμως συγκρούονταν με την… λογική.

Ειδικός στην Πολεοδομία, δεν μπορούσε με τίποτα να χωνέψει αυτά που έβλεπε κάθε καλοκαίρι, προετοιμασμένος ήδη από τα Χιακά μέσα, που παρακολουθούσε με φανατισμό.

Δεν θα ξεχάσω όταν στα παλιά γραφεία της Αλήθειας, τα οποία επισκέπτονταν συχνά και λόγω της πορείας του προς τον Καρφά, καταθέτοντας τα στραβά και ανάποδα που έβλεπε, χτύπησε μια μέρα το γραφείο μου και με τον μοναδικό τρόπο που είχε να εκθέτει τα πράγματα, άρχισε.

«Επειδή ξέρω πως θα μου πείς να πάω στον Νομάρχη (Σ.Σ. δεν θα πω ποιός ήταν, θα καταλάβετε) πήγα ήδη και ήρθα να σου πω την απάντηση του.

Χτυπώ την πόρτα του και του λέω. Συγνώμη, επειδή έχω φτιάξει τους μισούς ανισόπεδους κόμβους της Αυστρίας, αυτός που φτιάχνετε απέναντι από την ΔΕΗ, τι συγκοινωνιακό φόρτο εξυπηρετεί; Γιατί δαπανώνται χρήματα τριών Σχολείων για να γίνει μια «γέφυρα» που θα περνάει ένα αυτοκίνητο το πεντάλεπτο;

Ξέρεις τι μου απάντησε; Και τι σε νοιάζει εσένα, εδώ μας φτιάχνουν με ξένα λεφτά, εννοούσε… Ευρωπαϊκά, τον μοναδικό ανισόπεδο κόμβο στο Αιγαίο και θα τους πούμε όχι;».

Άλλη μια φορά, προφανώς για μα μου δείξει έμμεσα, πόσο… μπροστά είμαστε ως χώρα, ανεβαίνει στην Αλήθεια και μου λέει. «Να στείλω αυτό το FAX στην Αυστρία; Κάτι τακτοποιώ εδώ και θέλουν από την τάδε υπηρεσία, πότε πήγα στην Αυστρία, τα χρόνια που είμαι ασφαλισμένος, την οικογενειακή μερίδα κ.α.».

Βεβαίως του λέω, ρωτάς Γιώργη, στείλε το. Το κάνει και με όλη την φυσικότητα του κόσμου, μου λέει. «Πειράζει να περιμένω λίγο εδώ;»

Βεβαίως, αλλά τι; «Την απάντηση, μου λέει, το πολύ σε 15 λεπτά θα έχει έρθει».

Έμεινα κάγκελο και περίμενα. Αυτά που ζητούσε στην Ελλάδα θα ήθελαν τουλάχιστον… δυό χρόνια να εκδοθούν.

Όντως δεν πρόλαβε να πιεί μια ρουφηξιά καφέ και το μηχάνημα άρχισε να εκτυπώνει την απάντηση.

«Αντε γεια μου λέει. Πάω τώρα να δω τα μούτρα αυτών, που για να με ξεφορτωθούν μου γύρεψαν ένα κάρο βεβαιώσεις, σίγουροι ότι θα της έχω σε κανένα χρόνο».

Αυτός ήταν ο ανήσυχος, Χιολάτρης Γιώργης, που δεν θα τον ξαναδούμε με την αθάνατη «βέσπα» να στέκεται στους… κόμβους της πόλης και να ξύνει το κεφάλι σε τι Πανεπιστήμια σπούδασαν όσοι τους σχεδίασαν.

 

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι του Βύρωνα Κατσόγιαννου, τον οποίο και ευχαριστώ.

Ο Γιώργης Ζαχαριάδης, που έφυγε χθες στο Γκράτς της Αυστράς χτυπημένος από κορωνοϊό, είναι αυτός δεξιά με τα κόκκινα, μαζί με τους φίλους Σ. Μακρυά και Σ. Κοκκινάκη, στη γέφυρα του Κοκκαλά στον Κάμπο το περασμένο φθινόπωρο...