Χίος, Πέμπτη 22 Αυγούστου

Τον Ευρωβουλευτή ή τον… ξάδελφο;

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 07/05/2019 - 21:05

Τον… ξάδελφο, τον… ξάδελφο.

Αναφερόμαστε βέβαια στις εκλογές της 26ης Μαίου που εκτός από Αυτοδιοικητικές είναι και… Ευρωεκλογές.

Αλήθεια, πότε θα συζητήσουμε γι’ αυτές;

Δεν αποδίδω βεβαίως τοπικό ψόγο. Στη χώρα μας ουδείς ενδιαφέρεται γι’ αυτές και δεν συζητώ μόνο για το επίπεδο της Βουλής, που υποτίθεται συζητά και το θέμα των 120 δόσεων, σε μια φαλιρισμένη χώρα, με τους μισούς της πολίτες να χρωστάνε υποτίθεται στην Εφορία.

Εδώ που τα λέμε γιατί να συζητήσουν οι πολίτες για ευρωεκλογές, την ώρα που και οι πολιτικοί αρχηγοί γι’ αυτές υποτίθεται κάνουν περιοδείες, μόνο που μιλούν για οτιδήποτε άλλο παρά το μέλλον της Ευρώπης και τη θέση της χώρας μας μέσα σ’ αυτήν.

Και όμως στην Ευρωπαϊκή Ενωση πραγματοποιούνται εκλογές από το 1979, αλλά είναι τόσο το… ενδιαφέρον, που το 1999 ψήφισαν οι μισοί πολίτες και το 2019 αναμένεται να το κάνουν μόνο οι 42 στους 100 και αυτό με διάφορα… κόλπα, όπως το δικό μας, που τις συνδέουμε με τις Δημοτικές, στη λογική πάει, που πάει στην κάλπη ο ψηφοφόρος ας ρίξει και την ψήφο του στο Ευρωκοινοβούλιο.

Και όμως εκεί παίρνονται οι 80 στις 100 αποφάσεις, που αφορούν την ζωή μας. Το Ευρωκοινοβούλιο εκτός πολλών άλλων ψηφίζει και εγκρίνει τον προϋπολογισμό των έργων, συνεπώς όλα όσα γίνονται γύρω μας, αφού το Κράτος η μόνη σχέση με τα οικονομικά που έχει είναι πόσα χρωστάει και πόσα απειλεί να κατασχέσει, σε ένα θέατρο που παραλόγου, που ο αρχιφεσαδόρος των δις. απειλεί τους παρακάτω που υποτίθεται χρωστούν ψίχουλα.

Εκεί λοιπόν που παίρνονται οι αποφάσεις, εκεί που δρουν συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες, στις οποίες εντάσσονται και οι 21 έλληνες Ευρωβουλευτές που ψηφίζουμε, εκεί ακριβώς εμείς δεν δίνουμε καμιά σημασία.

Αντιθέτως το βάρος μας πέφτει στους νέους Δημάρχους και Περιφερειάρχες, στο… ξαδελφάκι, αυτό κυρίως, που βάζει υποψηφιότητα.

Βεβαίως και το ενδιαφέρον είναι δικαιολογημένο. Από το αποτέλεσμα θα κριθούν οι τοπικές ηγεσίες. Με τη διαφορά πως αυτές είναι… άφραγκες. Εκεί που καθορίζονται τα πράγματα, εκεί που ξεκινούν τα λεφτά, εκεί που χαράσσεται ο σχεδιασμός, εμείς έχουμε μαύρα μεσάνυχτα.

Το πιθανότερο σενάριο; Αφού πάμε που πάμε στο Εκλογικό Τμήμα, θα ρίξουμε και μια ψήφο στην Ευρωκάλπη, στην καλύτερη περίπτωση θα το δούμε σαν μια χαλαρή ψήφο του ελληνικού Κοινοβουλίου και εάν βάλουμε σταυρό, θα διαβάσουμε, αν διαβάσουμε το κατεβατό των υποψηφίων και θα στείλουμε στην Ευρωβουλή τον γνωστότερο ποδοσφαιριστή, ηθοποιό, τραγουδιστή, δημοσιογράφο.

Το δυστυχέστερο απ’ όλα είναι πως το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό και από μόνο του είναι η πιο βραδυφλεγής νάρκη, που βρίσκεται στα πόδια του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

 

Υ.Γ. Ασχετο αλλά βάφτηκε η P 287 και η ΔΕΗ επισκέφθηκε το κτήμα Χωρέμη κα κλαδέψει τα δέντρα που γειτνιάζουν με τα καλώδια της. Τουλάχιστον μερικά πράγματα δεν τα γράφουμε τσάμπα.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 22/08/2019 - 18:53

Πείτε το… διαστροφή του επαγγέλματος, παίζει ρόλο και το ποδήλατο, που έχω επιλέξει να κινούμαι, που επιτρέπει την ήπια κίνηση και διευκολύνει την παρατήρηση, προχθές βρέθηκα στην Πλατεία, αυτή που εύχομαι η νέα Δημοτική αρχή να καταφέρει το… διαστημικό επίτευγμα να λειτουργήσει το συντριβάνι και ετοιμαζόμουν να περάσω απέναντι, για το καθημερινό άναμα του καντηλιού της αγοράς εφημερίδας, όσο διάστημα αυτές ακόμα θα κυκλοφορούν.

Παρατηρώ λοιπόν ένα κύριο να παρκάρει το… κάρο, με τις εκτός Χίου πινακίδες, σε διπλή γραμμή έξω από του Γερμανού, ξέρετε για… δύο λεπτά να πληρώσει κάποιο λογαριασμό.

Δεν περνούν 5’ και εμφανίζεται ένας τροχονόμος με δίκυκλη μοτοσυκλέτα, εμφανώς κάθιδρος, ντάλα μεσημέρι, με την ζέστη και το κράνος, βγάζει την σφυρίχτρα και με τον πρώτο ήχο, πετάγεται ο νεοέλλην με το μισοκακόμοιρο ύφος, γνέφοντας του ότι… τελειώνει.

Συγκαταβατικό το όργανο της τάξης, προφανώς είχαν και κατεύθυνση, να δείχνουν μια μικρή ανοχή, να μην γίνουν ξινές οι διακοπές των επισκεπτών μας, δέχθηκε την διαβεβαίωση του οδηγού, που όντως αγχώθηκε γιατί στο τρίλεπτο πάνω, έφυγε από του Γερμανού και σταμάτησε στου… Βενέτη.

Τσιμπήθηκα αν βλέπω καλά, αλλά μια απλή πρεσβυωπία έχω, όχι στραβισμό, συνεπώς όντως το κάρο μετακινήθηκε τέσσερα ολόκληρα μέτρα, αλλά έλα που ο Βενέτης είχε κόσμο και ο δικός μας προφανώς δεν ήθελε να πάρει μόνο τον άρτον ημών τον επιούσιον, διότι εμφανώς τσατισμένος τώρα, βαστώντας μια φραπεδιά στο χέρι, είπε μερικά φωνήεντα του οδηγού ενός Λεωφορείου, που κορνάριζε, έχοντας το… θράσος να περάσει.

Τέλος πάντων, πληρωμένος ο Γερμανός, πληρωμένος και στο χέρι και ο καφές, φεύγει το αυτοκίνητο, φεύγει και το Λεωφορείο, φεύγει και η ουρά και… να σου ο δικός μας, με σπινθηροβόλο βλέμμα και ένα χαμόγελο μέχρι τα γόνατα, βρίσκει επιτέλους να παρκάρει έξω από το Ομήρειο, οπότε βρεθήκαμε στου Χαβιάρα, εγώ με την «Καθημερινή» στο χέρι και εκείνος να ψάχνει να βρεί περιοδικά με… σταυρόλεξα.

Όσο έψαχνε, δεν κρατήθηκα πιά και του λέω ευγενικά. Μήπως πρέπει να βιαστείτε, γιατί ξέρετε έχετε σταθμεύσει σε θέση... ΑμΕΑ.

Η απάντηση την φαντάζεστε βέβαια, ελληνικότατη.

Και σε σένα ρε φίλε τι σε νοιάζει και πριν προλάβω να απαντήσω, με … αποτελειώνει. Και εσύ που ξέρεις ότι δεν είμαι ΑμΕΑ;

Δεν συνέχισα γιατί σκέφθηκα ότι σε τελική ανάλυση μπορεί να είχε δίκιο αφού η σχετική πινακίδα δεν διευκρινίζει αν αφορά την κινητική δυσκολία των ανθρώπων ή αν όντως αφορά ΑμΕΑ αλλά στα… μυαλά.

Να μην τα πολύ λέμε κάποια στιγμή το τριο… παλλήκαρο, το λέω γιατί ήταν κοντά στα 60 έφυγε, για να συνεχίσει ένας άλλος, γιατί εκείνη τη στιγμή σε κάποιον σφύριζε πάλι ο τροχονόμος, αλλά έκρινα σκόπιμο να την κάνω για την Απλωταριά να αλλάξω παραστάσεις, προτροπή της… προσωπικής μου γιατρού Ελένης Βουτιέρου.

Υ.Γ. Με αυτή την συμπεριφορά, που δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας, συγχαρητήρια στον  Παντελή Καλανδρόπουλο και σε όλους τους άνδρες και γυναίκες της Τροχαίας, αλλά και αυτών της Τροχαίας του Λιμεναρχείου, που κατάφεραν  να κουμαντάρουν με τέτοιο  επίπεδο και παιδεία ανθρώπων, 4200 Ι.Χ συν 1000 περίπου από Τουρκία συν 3050 δίκυκλα, που προστέθηκαν το 15αύγουστο στα ήδη υπάρχοντα του νησιού μας.