Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, άλλωστε οι ίδιοι κάνουν έργα.
Χωρίς… πρόσωπο αλλά με ανθρωπιά, χωρίς δημοσιότητα, μα με ουσία.
Μέσα από την… διαστημική στολή, είναι αυτοί, που σκύβουν πάνω από τον ανθρώπινο πόνο.
Τους αναγνωρίζετε;
Όταν ο κορωνοϊός, αποκλείει τους πάντες, όταν ο αδύναμος, δεν μπορείς να νοιώσει, ούτε το σφίξιμο του χεριού του αγαπημένου του προσώπου.
Όταν μένει μόνος, μα μόνος, μόνος δεν είναι, αφού είναι δίπλα του ακοίμητοι φρουροί.
Μονίμως με το άγχος του χρόνου, μονίμως με τον ανθρώπινο φόβο του άγνωστου που παραμονεύει, μονίμως με την έλλειψη χρόνου ακόμα και να σκεφτούν τα ψίχουλα που παίρνουν, σε σχέση με αυτό που έχουν σπουδάσει και προσφέρουν, έτσι…ανώνυμοι και… αγνώριστοι.
Τους αναγνωρίζετε;
Και εκείνοι ίσως δεν περίμεναν, όταν μπορεί και τυπικά δίνοντας τον όρκο του Ιπποκράτη, πως θάρθει η ώρα, που θα καλεστούν να κάνουν πολύ περισσότερα.
Τους αναγνωρίζετε;
Δεν θα ρωτήσουν ποιός είναι ο ασθενής, το χρώμα του, την θρησκεία του, την ηλικία του, το φύλο του, την καταγωγή του, την οικονομική του επιφάνεια, δεν θα λουφάρουν, δεν θα διστάσουν να τα βάλουν με το άγνωστο, θα το φοβηθούν αλλά δεν θα το δείξουν, θα το φοβίσουν με την αποφασιστικότητα τους.
Τους αναγνωρίζετε;
Δεν θα απαιτήσουν υπερωρίες, δεν θα ζητήσουν δάφνες και παράσημα, θα γυρίσουν σπίτι κατάκοποι για να συνεχίσουν, θα κυκλοφορήσουν ανάμεσα μας και δεν θα πούν, ξέρεις ποιός είμαι εγώ και τι προσφέρω, θα περάσουν δίπλα μας… ανώνυμοι και επωνύμως επώνυμοι.
Τους αναγνωρίζετε;
Είναι οι γιατροί του Σκυλίτσειου.
Υ.Γ.: Προτείνουμε στην επόμενη απεργιακή συγκέντρωση των Δημοσίων υπαλλήλων, να βρίσκονται σ’ αυτήν τουλάχιστον τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των φορέων, που κάνουν το σχετικό κάλεσμα. Εκτός και αν δεν συμμετέχουν καν στην απεργία που… καλούν.
