Πρέπει να ήταν γύρω στο τέλος της δεκαετίας του 1980. Είχαν φτάσει τα πρώτα κονδύλια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για την κατασκευή του βιολογικού καθαρισμού. Δεν θυμάμαι το ακριβές ποσό αλλά δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητο. Ο τότε δήμαρχος και πρόεδρος της ΔΕΥΑΧ Γιάννης Μπουμπάρης είχε δεχθεί (κεντρικά και τοπικά) τρομερές πιέσεις για να κατατεθεί το ποσό στην τότε Τράπεζα Κρήτης. «Που έχει πολύ καλά επιτόκια» και όλα τα σχετικά. Με τα πολλά αποφασίζει και κατατίθεται το 90% στην κρατική Εθνική Τράπεζα και ένα μικρό ποσοστό 10% στην Τράπεζα Κρήτης. Αυτά έγιναν Παρασκευή μεσημέρι. Έλα όμως που κάτι τον έτρωγε;
Δευτέρα πρωί σχεδόν αξημέρωτα παίρνει τηλέφωνο τον οικονομικό διευθυντή της ΔΕΥΑΧ:
«Γιάννη, σήκωσε τα χρήματα από την Κρήτης, κάνε όσες πληρωμές για το έργο χρειαζόμαστε και ό,τι μείνει στην Εθνική». Έτσι κι έγινε. Σε λίγες μέρες έσκασε το σκάνδαλο Κοσκωτά και δεσμεύθηκαν όλες οι καταθέσεις! Φανταστείτε τι θα ακούγαμε αν είχε μείνει έστω και μια δραχμή στην Κρήτης!
Μας το είχε διηγηθεί ένα βράδι στη βεράντα του ο δήμαρχος χρόνια αργότερα την ώρα που πίναμε ουζάκι.
«Μπράβο διαίσθηση Δήμαρχε!» του είχαμε πει. Οπότε παρεμβαίνει στεγνά στεγνά η κ. Νανά.
«Ποια διαίσθηση παιδί μου; Τρεις νύχτες είχε να κλείσει μάτι ο άνθρωπος! Ρωτήστε κι εμένα…» Αυτός ήταν ο Γιάννης Μπουμπάρης…
ΥΓ. H ιστορία έχει διασταυρωθεί κι από άλλες μεριές.