Η πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μεγάλη ζημιά στην αριστερά, έχει εδραιωθεί στη συνείδηση μιας μεγάλης μερίδας πολιτών που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στην κοινή γνώμη αριστερά και ΣΥΡΙΖΑ ταυτίστηκαν. Συνέπεια αυτού είναι να χρεωθεί η αριστερά την αντιδημοκρατική πρακτική της μετατροπής του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, την αναποτελεσματικότητα στη διοίκηση (πχ. Μάτι), το ξεπούλημα της χώρας (πχ. Υπερταμείο) κ.ά. Όλα αυτά βέβαια απογοητεύουν και αδρανοποιούν όσους δηλώνουν αριστεροί μια και όλοι αυτοί από την αριστερά-ΣΥΡΙΖΑ περίμεναν μια διαφορετική προσέγγιση που θα οδηγούσε σε μια καλύτερη κοινωνία. Εξετάζοντας λοιπόν μέσα από μια τέτοια οπτική την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με την άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μεγάλη ζημιά στην αριστερά.
Εκτός από αυτή την (ιδεαλιστική) οπτική όμως υπάρχει και μία διαφορετική που δεν δέχεται ως αριστερό όποιον απλά αυτοπροσδιορίζεται έτσι ενώ κατά τα άλλα είναι πλήρως ενσωματωμένος στο σύστημα χωρίς να αγωνίζεται στοιχειωδώς έστω για τη μετεξέλιξή του. Ας την δούμε λοιπόν αυτή την οπτική.
Ζούμε σε ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό κόσμο. Άμεση συνέπεια αυτού είναι το γεγονός ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται, και ειδικά στη ζωή και τη σύγχρονη ανθρώπινη κοινωνία το φαινόμενο αυτό είναι σύνηθες. Και είναι σύνηθες διότι η εξαπάτηση είναι η πιο αποτελεσματική οικονομικά μέθοδος επίτευξης των όποιων επιδιώξεων. Στα πλαίσια λοιπόν της κοινωνίας του αστικού κράτους η εξαπάτηση είναι πανταχού παρούσα. Το πολίτευμά μας το χαρακτηρίζουμε «δημοκρατία» ενώ στην πραγματικότητα είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία που έχει τεράστια διαφορά από τη δημοκρατία την πραγματική την άμεση. Η πληροφόρησή μας από τα ΜΜΕ θεωρείται αντικειμενική ενώ στην ουσία τα ΜΜΕ προωθούν τη θέληση ιδιοκτητών, διαφημιζόμενων κλπ. και αναπαράγουν τις υπάρχουσες αντιλήψεις (του υπάρχοντος συστήματος δηλαδή). Οι πολιτικοί σχηματισμοί που δηλώνουν αριστεροί πολλές φορές δεν έχουν καμιά σχέση με την αριστερά, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με πολλά φυσικά πρόσωπα που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί αποκλειστικά και μόνο για την κοινωνική εικόνα τους. Είναι σαφές ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν ξεκάθαρα λίγες από τις περιπτώσεις εξαπάτησης (που τα πράγματα δεν είναι αυτό που φαίνονται) που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε. Κατά συνέπεια αυτός αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός και το μόνο που κάνει είναι να ψηφίζει ένα κόμμα που δηλώνει αριστερό είναι μεν αριστερός για το σύστημα αλλά όχι στην ουσία.
Εάν λοιπόν υιοθετήσουμε μια τέτοια (πραγματιστική) οπτική, (με βάση τη μέχρι τώρα πρακτική του) υποχρεωτικά θα δεχθούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στα πλαίσια εξαπάτησης που κυριαρχούν στο σύστημα δεν έχει καμία άλλη σχέση με την αριστερά παρά μόνο τον αυτοπροσδιορισμό του ή έστω την καταγωγή του αν ανατρέξουμε σε μεγάλο βάθος χρόνου. Σ’ αυτό άλλωστε συνηγορεί και το γεγονός ότι οι όποιες αλλαγές επαγγελόταν θα πραγματοποιούνταν από τα πάνω προς τα κάτω σε αντίθεση με την αριστερή αντίληψη η οποία απαιτεί, οι όποιες αλλαγές να ξεκινούν από τα κάτω και η ανάληψη της εξουσίας απλά να απαλείφει τα όποια εμπόδια (νομικά-κρατικά-γραφειοκρατικά κλπ.) εμποδίζουν τις αλλαγές αυτές.
Παρά το γεγονός όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πραγματικά αριστερός πολιτικός σχηματισμός είχε εγκλωβίσει στις τάξεις του και πραγματικούς αριστερούς οι οποίοι φυσικά είχαν εξαπατηθεί. Με τις γνωστές πρακτικές του όμως ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε την δυνατότητα στους πραγματικούς αριστερούς να τον αμφισβητήσουν και ταυτόχρονα τους έδωσε το ερέθισμα να στοχαστούν και να γίνουν πιο επιφυλακτικοί όσον αφορά τις διαδικασίες εξαπάτησης που κυριαρχούν στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Αυτή ακριβώς λοιπόν είναι και η ακούσια προσφορά του ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική αριστερά. Η επιμόρφωση δηλαδή μέσα από την εμπειρία των πραγματικά αριστερών πολιτών προκειμένου να μην είναι εύκολα θύματα εξαπάτησης. Μια επιμόρφωση που θα τους βοηθήσει να προχωρήσουν στις κατάλληλες επιλογές και δράσεις. Επιλογές και δράσεις δηλαδή που θα βοηθήσουν την Ελληνική κοινωνία να προχωρήσει μπροστά να εξελιχθεί. Φυσικά για την ύπαρξη εξέλιξης, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη υγιούς κοινωνικού ιστού, κάτι που δεν είναι δεδομένο με το καθεστώς χρεοδουλοπαροικίας στο οποίο μας καταδίκασαν οι τελευταίες κυβερνήσεις μας. Ελπίζουμε λοιπόν ότι κάθε πραγματικός αριστερός, αξιοποιώντας την εμπειρία του, θα αναγνωρίσει σαν πρωταρχικής σημασίας ζήτημα τον αγώνα ενάντια στην χρεολουλοπαροικία, και θα συνταχθεί με τις δυνάμεις που την μάχονται, συμβάλλοντας έτσι στην επίτευξη της κρίσιμης εκείνης μάζας που είναι απαραίτητη για την ποιοτική αναβάθμιση του αγώνα για την κατάργησή της.