Αυτά που συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τον τελευταίο χρόνο, είναι νομίζω ένα μάθημα και για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αλλά και για τα υπόλοιπα κόμματα.
Αρχικά πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα, πως είναι δυνατόν ένας άγνωστος άνθρωπος, που δραστηριοποιείται στις ΗΠΑ, και δεν έχει καμία σχέση με την Αριστερά, να καταφέρει να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ;
Η απάντηση ίσως βρίσκεται στα κενά που έχει το καταστατικό, στις παραλείψεις και στους χαλαρούς κανονισμούς του κόμματος που μάλλον έχουν μείνει από τα χρόνια της αθωότητας.
Επίσης ως παράταξη, ίσως πληρώνουμε και την διεύρυνση που πραγματοποιήθηκε με λάθος τρόπο. Το κόμμα άνοιξε αλλά αντί να δυναμώσει και να αγκαλιάσει την κοινωνία, αυτό άρχισε να γίνεται ξέφραγο αμπέλι και στην ουσία να αποδυναμώνεται.
Πάμε όμως σε κάτι γενικότερο, στον τρόπο εκλογής προέδρου που τα περισσότερα κόμματα έχουν υιοθετήσει.
Πρώτος ο Γιώργος Παπανδρέου, εφάρμοσε αυτό το τρόπο εκλογής στο ΠΑΣΟΚ το 2004 προσπαθώντας να αντιγράψει το Δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ. Εκλογή προέδρου του κόμματος από την βάση, δηλαδή από τα μέλη και τους φίλους. Όποιος πάει να ψηφίσει δίνει εθελοντικά και κάποια μικρή χρηματική συνδρομή.
Αυτός ο τρόπος εκλογής, είναι κατά τη γνώμη μου, η καταστροφή των κομμάτων.
Τα μέλη προφανώς πρέπει να έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στις διεργασίες, ειδικά όταν πρόκειται για εκλογή Προέδρου του κόμματος τους.
Η ανεξέλεγκτη όμως συμμετοχή, η δυνατότητα σε όποιον θέλει να δηλώνει φίλος κόμματος και να ψηφίζει, η τόσο χαλαρή κατάσταση που ειρωνικά έχει χαρακτηριστεί και ως Δημοκρατία του δίευρου, θεωρώ πως σύντομα θα ακυρώσει την πολιτική ενώ θα δώσει χώρο σε νεωτερισμούς και δεξιόστροφα απολιτίκ πρότυπα.
Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει να αναρωτηθούμε, θέλουμε κόμμα των μελών ή κάτι σαν κόμμα που δεν θα έχει σαφή ιδεολογία, ούτε ξεκάθαρο πολιτικό πρόγραμμα και προσανατολισμό, και θα μοιάζει περισσότερο με απολίτικο αχταρμά;
Η περίπτωση Κασσελάκη πιστεύω ήταν μια τραυματική εμπειρία, αλλά εξαιτίας αυτής της εμπειρίας το κόμμα ίσως να έγινε σοφότερο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει πλέον να αρχίσει να παράγει ξανά πολιτική, να αφήσει πίσω όλη αυτή τη τοξικότητα, τις θεωρίες συνωμοσίας που με ευθύνη του Στέφανου Κασσελάκη έβλαψαν την παράταξη, να μπει ένα τέλος στις απαράδεκτες κατηγορίες για πέμπτη φάλαγγα, κουκούλες, υπονομευτές, και εσωτερικούς εχθρούς.
Το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έχει χρέος απέναντι στη κοινωνία να ανασυγκροτηθεί, να αλλάξει σελίδα και με την νέα ηγεσία να προσανατολιστεί σε μια λογική συνεργασιών όλων των Προοδευτικών Δημοκρατικών δυνάμεων που θα μπορέσουν να κάνουν εφικτή την Κυβερνώσα Αριστερά. Μόνο έτσι θα μπορέσει να ανατραπεί η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τον τελευταίο χρόνο από το 17% έχει πέσει δημοσκοπικά στο 8%.
Αυτή η κατρακύλα πρέπει να σταματήσει, η ευκαιρία υπάρχει, και μάλλον είναι η τελευταία ευκαιρία γι αυτό το κόμμα. Δεν πρέπει να πάει χαμένη.
* Ισίδωρος Λως
Μέλος ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ Χίου