Γύρισε η χρονιά καί δεν επιθυμούμε, οι περισσότεροι, να βλέπουμε εικόνες από τα αποκαιδια που άφησαν πίσω τους οι δύο καταστροφικότερες φωτιές που έζησε η Χίος, τα τελευταία χρόνια.
22 Ιουνίου στην κεντρική Χίο και 12 Αυγούστου 2025 στην Αμανή.
Χάρη στην θεία Πρόνοια, όχι την ανθρώπινη, δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές! Μια εγκαυματιας στην Βολισσο...
Οι άλλες μορφές ζωής; ;
Τα αιωνόβια λιοδεντρα, τα μεγάλα σκιερά πεύκα, οι συκιές που φυτεύτηκαν από" μωρά", τα αμπέλια, τα ζώα της αυλής, τα πουλιά, τα γαϊδουράκια, τα καμένα κοπάδια που μεγάλωσαν οι κτηνοτρόφοι μέρες νύχτες στα βουνά;
Οι καμένες αναμνήσεις που κατοικούσαν σε μερικά τετραγωνικά; Οι όποιες επιχειρήσεις επλήγησαν;...
Τα συνεργεία του ΕΛΓΑ μέτρησαν " κεφάλια"...
Μέτρησαν...
Συμπλήρωσαν επίσημα έγγραφα και έφυγαν.
Έμειναν πίσω Φύση και άνθρωποι πενθούντες...
Μα μετριέται το πένθος;
Αποζημιώνεται;
Συγχωρέστε μου που θυμίζω αποκαιδια από τα βουνά της Χίου.
Οι φωτογραφίες δωθηκαν από τον Μελισσοκομικό Σύλλογο Χίου.
Οι μελισσοκόμοι της Χίου, τούτη την ώρα, κάνουν διαμαρτυρία στο κέντρο της πόλης της Χίου!
150 οικογένειες...
Έχουν χάσει ζωντανές κυψέλες, τα εργαλεία τους, τον εξοπλισμό τους και κυρίως κοιμούνται με αυτές τις εικόνες που βρήκαν μετά το πέρασμα της φωτιάς και ένα βασανιστικό ερώτημα " ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ;"
Δεν τους ξέρουμε τους μελισσοκόμους...
Και ας μένουν δίπλα μας.
Δεν ξέρουμε τις μέλισσες ούτε το θαυμαστό κόσμο τους...
Αυτά τα αποκαιδια ήταν κάποτε τα σπίτια τους.
Ταξίδευαν χιλιόμετρα και χιλιόμετρα για να γυρίσουν φορτωμένες με γύρη στα ποδαράκια τους. Πόση κούραση!
Ακούραστες συνέχιζαν το ίδιο ταξίδι αναζήτησης και εργασίας για να φτάσουν στο σπίτι τους...
Την κυψέλη. Στην βασίλισσα τους.
Ζώντας σε ένα ασύλληπτα οργανωμένο χώρο, κτισμένο με απίστευτη γεωμετρία και αρμονία, που ζούσαν οι " εργάτριες - μέλισσες" και οι... κηφήνες.
Αυτά που βλέπουμε ήταν τα "σπίτια" πολύβουων μελισσών που εργάζονταν ακατάπαυστα για να βάλουμε από το βάζο με το χιώτικο μέλι μια κουταλιά στο πρωινό ψωμί μας.
Φυσικά δεν το έκαναν για μας...
Για την " κοινωνία" τους!
Αλλά ήταν ζωντανές κυψέλες...
Πόσες χιλιάδες μέλισσες μέσα σε κάθε καμένη κυψέλη; . Κάηκαν, " πνίγηκαν" από τον καπνό της φωτιάς, , χάθηκαν; Ποιος ξέρει;
Ποιος νοιάζεται;
Ποιος θα τις μετρήσει;
Την επικονίαση που προσέφεραν στην Φύση;
150 οικογένειες, τουλάχιστον, ζούσαν από την μελισσοκομία στη Χίο...
Συγχωρέστε μου την προσωπική αναφορά.
Μια από αυτές...Η δική μας!
Με την κληρονομιά του καμπουση παππού Δημήτρη Ξυλά, στο μεσαίο του γιό, τον Περικλή καί τα εγγόνια του...
Τον " μύησε" στην μελισσοκομία.
7 κυψέλες θαρρώ ήτανε στην αρχή.
Θα είναι σχεδόν 25 μπορεί και 30 χρόνια πίσω...
Μου είχε πει τότε η πεθερά μου " δεν ξέρεις πως είναι να έχει ο άντρας σου μελίσσια".
Δεν κατάλαβα στην αρχή. Μετά...
Γιατί όντως δεν ήξερα τίποτα από την απαιτητική ζωή του μελισσοκόμου είναι αλήθεια
Που το πρωί εργάζεται , πλήρες ωράριο σε άλλη δουλειά και έχει ακόμη, ως συμπληρωματική εργασία την μελισσοκομία.
Ομολογώ δεν ήξερα...
Δεν είναι θέμα γνώσης, θέλει να νιώσεις, να θέλεις να νιώσεις.
Φοβόμουν τις μέλισσες. Δεν συνοδευα τον άντρα μου όπως άλλες γυναίκες μελισσοκόμων στα βουνά....
Καμιά φορά στο ξεμελισμα στον ειδικό χώρο...
Δεν ξέρουμε την ζωή τους, όπως πολλών ανθρώπων που μοχθούν δίπλα μας για να γεμίσει το τραπέζι μας...
Αυτό συνειδητοποιώ μεγαλώνοντας.
Με κρύο, με χιόνια ,με βροχή, με ζέστη, να αφήνει ξημερώματα τοκρεβάτι του , την θαλπωρή της οικογένειας τους, να ανεβαίνει σε απόκρημνα βουνά, εκεί που είχε βάλει τις κυψέλες, για να είναι κοντά στην φύση και μακρυά από σπίτια οι κυψέλες.
Να αγωνιάς αν εφτασε; Αν είναι καλά.
Μόνος πάνω στα βουνά...
Να πηγαίνει καθε Σαββατοκύριακο, ακόμη και απογεύματα μεσοβδόμαδα να κοιτάξει πως είναι τα μελίσσια...
Αν είναι καλά, αν " δουλεύουν" ...
Να σηκώνει, με απίστευτο κόπο, δεκάδες κυψέλες με ζωντανά μελίσσια, να τα φορτώνει, να τα ξεφορτώνει σε άλλο μέρος κατάλληλο για την αλλαγή της εποχής ανάλογα με την ανθοφορία της Φύσης.
Ξημερώματα να γυρίζει κατάκοπος και το πρωί πάλι από την αρχή...
Για να γίνουν οι κυψέλες, μέσα στα χρόνια, από 7 ...77...
Να βλέπει καπνό στο βάθος του ορίζοντα και να τρέμει μην πλησιάσει η φωτιά στο μελισσοκομειο του.
Να μιλάει με άλλους μελισσοκόμους για το πως είναι η μελισσοκομική χρονιά;
Αρρώστιες, δυσκολίες... Έξοδα. Διαρκής μάθηση...
Ιδρώτας, τσιμπήματα, αλλά εκεί...
Με σεβασμό στις χιλιάδες, χιλιάδων μέλισσες που μαζί με την γύρη που κουβαλούσαν , έθρεψαν την οικογένεια του...
Με ευγνωμοσύνη.
Γιατί αλλιώς δεν θα τα κατάφερναν...
Με αγάπη.
Γιατί μελισσοκόμος, δεν μπορεί να γίνει ο καθένας.
Αν δεν θαυμάζει τον κόσμο της μέλισσας.
Αν δεν 'επικοινωνεί" με την Φύση .
Δεν" διδάσκεται " η μελισσοκομία. Αγαπιέται.
Θέλει να σκύψει ο άνθρωπος ως προσκυνητής, μέσα στο βασίλειο τους.
Να τις παρατηρεί. Να τις σέβεται.
Ταυτόχρονα να παρατηρεί την ανθοφορία των φυτών γύρω.
Για να τις μεταφέρει εκεί που δεν θα πεινασουν, δεν θα διψάσουν...
Κρίμα που η κάθε κυψέλη δεν έχει όνομα.
Αυτές οι άγνωστες κυψέλες, έθρεψαν, μεγάλωσαν οικογένειες, παιδιά, τα σπούδασαν, τα πάντρεψαν...
Τώρα;
Ποιος ένιωσε το πένθος των μελισσοκόμων της Χίου; Των οικογενειών που έζησαν ή ζούν με την βοήθεια τους;
Ακόμη και όσων, δοξα τω Θεώ, δεν κάηκαν οι μέλισσες, οι κυψέλες, τώρα με χιλιάδες στρέμματα καμένα γύρω μας, που θα πάνε;
Δεν ακούγεται το βουητό τους. Όταν μπαινοβγαιναν στην κυψέλη.Γιατί κάηκαν.
Τα έκαψαν...
Ας ακουστεί ο λυγμος των Μελισσοκόμων που τούτη δα την ώρα γίνεται κραυγή στο κέντρο της πόλης της Χίου.
Προς αιρετούς που δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν την μέλισσα από την λιλιγκια...
Ενός λεπτού σιγή!
Στην μνήμη των καμμένων μελισσών, για το μόχθο, τον πόνο των μελισσοκόμων...
Υγ. Ξεχωριστή αναφορά στον νέο οικογενειάρχη, που χωρίς να γνωρίζει όλη αυτή την διαδρομή, με κίνδυνο της ζωής του, ενώ τον περιέβαλε η φωτιά, έσωσε τον περασμένο Αύγουστο, τα μελίσσια - κληρονομιά...
Ο ίδιος ζήτησε να μείνει ανώνυμος...