Το κάρκαδο

Πέμ, 23/02/2017 - 15:47

Είναι γενικά αποδεκτό πως η ποίηση δεν σχηματίζεται μόνο από λέξεις αλλά και από μουσικούς ρυθμούς και από εικόνες…

Η δοκιμασμένη αυτή άποψη στριφογύριζε στο μυαλό μου, καθώς έβλεπα την μικρού μήκους ταινία του Νίκου Αυγουστίδη “ummi”

Αυτές οι εικόνες με παρέσυραν να μιλήσω για ποίηση ενώ δεν θα έπρεπε..

Γιατί πως να μιλάει κανείς για ποίηση, όταν έχει να κάνει με ένα παιδί που δεν μετράει τα άστρα, αλλά μετράει το δικαίωμα μιας καθισιάς τόπου, πάνω στη Γη.

-Ένα παιδί που αναμετράει το μπόι του με τα θεόρατα βράχια, με την αντοχή του στην πείνα, στη δίψα, στην αντοχή στην αγωνία στον αποκλεισμό του δικαιώματός του στη ζωή…

-Ένα παιδί παραδομένο στον ανελέητο ήλιο , με τον φακό του Νίκου Αυγουστίδη να το βλέπει από την οπτική γωνιά του Salvador Dali στο “Christ of Saint John of the Cross”.

-Μια μάνα πεταμένη ανάμεσα στα άλλα άψυχα ναυάγια που ξέβρασε η υπέροχη παραλία των καλοκαιρινών μας απολαύσεων.

-Μια μάνα “ενδεδυμένη” με τον πορφυρό μανδύα του σταυρικού μαρτυρίου, ειδομένη επίσης από την ίδια οπτική γωνία..

- Ένα παιδί που αγωνίζεται να αναστήσει τη μάννα με το αντιηλιακό που “υπεξαίρεσε” από τους ευδαίμονες της παραλίας..

 

Μέσα στο μικρό της χρόνο, η ταινία αυτή του Νίκου (που απέδειξε πως το νησί μας συνεχίζει να γεννά ποιητές) έπαιξε πινγκ-πονγκ με τα συναισθήματά μας.

-Πινγκ η απόλυτη ομορφιά της δημιουργίας και του φυσικού τοπίου, Πονγκ ο ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής, που ξεβράζεται ανατριχιαστικό ναυάγιο.

-Πινγκ η ξένοιαστη απόλαυση της τακτοποιημένης και ήσυχης ζωής, Πονγκ η φρίκη των παράγωγων του πολέμου.

Πινγκ η ξανθή χαρούμενη και χορτασμένη Μαρία, Πονγκ ο Μοχάμεντ με τα ασπρισμένα από τη δίψα και την πείνα χείλη.

Πινγκ η ευτραφής και παιχνιδιάρα μαμά της Μαρίας, Πονγκ το άμορφο πτώμα της μάνας του Μοχάμεντ.

 

Αλλά και η μουσική της ταινίας, παίζει το ίδιο παιχνίδι. 

Πινγκ η απολαυστική μουσική των κυμάτων της θάλασσας Πονγκ ο θρήνος της ανατολής.

 

Θα έλεγα εν τέλει , πως ο (ευρηματικός) τρόπος χρήσης του αντιηλιακού, από τους δύο εκ διαμέτρου αντίθετα κόσμους που συνευρίσκονται στα Μαύρα Βόλια, είναι το νύχι

που ξύνει το κάρκαδο που μονώνει την αιμορραγούσα πληγή του πολιτισμού που κατατρώει το σώμα του πλανήτη μας.

 

 

 

Άλλες απόψεις: Της Ξένιας Φύλλα