Η κατάργηση των Αγροτικών Συνεταιρισμών και το μέλλον των Μαστιχοχωρίων. Μαστιχοχώρια χωρίς Συνεταιρισμούς: Ποιο είναι το πραγματικό σχέδιο; Ποιος ωφελείται από την εξαφάνιση των τοπικών Συνεταιρισμών;
Θέλοντας να απαντήσω σε αυτά τα ερωτήματα, προβληματίζομαι.
Στα Μαστιχοχώρια μας, οι θεσμοί που εξακολουθούν να αποτελούν κοινό σημείο αναφοράς για όλους και να στηρίζουν την κοινωνική συνοχή είναι:
Στα μεγάλα χωριά:
* η Εκκλησία,
* το Σχολείο,
* ο Πολιτιστικός Σύλλογος,
* ο Αθλητικός Σύλλογος και
* ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Μαστιχοπαραγωγών.
Στα μικρά χωριά:
* η Εκκλησία και
* ο Αγροτικός Συνεταιρισμός.
Όλοι διακηρύσσουν ότι συντελείται μεθοδικά η ερημοποίηση της υπαίθρου και ο αφανισμός, κυρίως, των μικρών χωριών.
Ας δεχθούμε ότι όσοι ΔΕΝ ζουν στα χωριά μπορεί να έχουν αυτή την αντίληψη ή να συμβάλλουν, άμεσα ή έμμεσα, σε πολιτικές που οδηγούν στην περαιτέρω υποβάθμιση της υπαίθρου. Όμως, είναι δυνατόν οι ίδιοι οι άνθρωποι που ζουν, εργάζονται και διατηρούν την περιουσία τους στα χωριά να επιθυμούν την ερημοποίηση του τόπου τους;
Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει κατανοητό, και αυτό το επισημαίνω με κάθε καλή πρόθεση, για ποιον λόγο ορισμένοι άνθρωποι και συγκεκριμένα το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΜΧ σχεδίασαν και αποφάσισαν να ζητήσουν την αυτοκατάργηση των Αγροτικών Συνεταιρισμών από όλα τα χωριά, μετατρέποντας παράλληλα τον «γίγαντα» και καμάρι της Χίου, την Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου, σε έναν απλό αγροτικό συνεταιρισμό.
Για την κατάργηση των Αγροτικών Συνεταιρισμών Μαστιχοπαραγωγών βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη γενικές συνελεύσεις σε αρκετά χωριά, κυρίως στα μικρότερα.
Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου οφείλουν, έστω και την ύστατη στιγμή, να παρουσιαστούν ενώπιον των απλών μαστιχοπαραγωγών και να εξηγήσουν με σαφήνεια και τεκμηριωμένα στοιχεία τι ακριβώς έχουν σχεδιάσει και τι ζητούν να εγκριθεί.
Είναι ασυγχώρητο λάθος οι ίδιοι άνθρωποι που ζουν στα χωριά, εκλέγονται από τους μαστιχοπαραγωγούς και έχουν την ευθύνη να τους εκπροσωπούν, να ζητούν ταυτόχρονα την κατάργηση των Αγροτικών Συνεταιρισμών χωρίς να παρέχουν την παραμικρή επίσημη εξήγηση.
Ας αναλογιστούμε τι σημαίνει αυτό ιδιαίτερα για τα μικρά χωριά, όπου η Εκκλησία και ο Αγροτικός Συνεταιρισμός αποτελούν τα δύο βασικά σημεία συλλογικής αναφοράς και κοινωνικής συνοχής εδώ και πολλές δεκαετίες. Είναι δυνατόν οι ίδιοι οι άνθρωποι που τα υπηρετούν να αποφασίζουν την κατάργηση του ενός από τους δύο αυτούς πυλώνες;
Και έπειτα αναρωτιόμαστε γιατί εφαρμόζονται και γίνονται αποδεκτές πολιτικές, είτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση είτε από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, που οδηγούν στην περιθωριοποίηση και τη συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα.
Η προστασία των χωριών μας, των θεσμών τους και της κοινωνικής τους συνοχής δεν είναι απλώς ζήτημα οικονομικό ή διοικητικό. Είναι ζήτημα ταυτότητας, ιστορικής συνέχειας και σεβασμού απέναντι στους ανθρώπους που κράτησαν ζωντανά τα Μαστιχοχώρια επί γενιές.