Τους τελευταίους μήνες είναι γεγονός ότι αρχίζει και αιμοραγεί η μικρή μας "Ψωροκώσταινα" όπου με τον Σύριζα στην κυβέρνηση βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπη με έναν ορυμαγδό νέων προβλημάτων. Η κρίση συνεχίζει να επιτείνει τις χρόνιες ανεπάρκειες της ελληνικής πολιτείας, οξύνοντας οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Η σοβαρότερη, όμως, από όλες τις επιπτώσεις αφορά στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας, η οποία φάνηκε απροετοίμαστη και ανίκανη να αντεπεξέλθει στις σημερινές συνθήκες, έτσι όπως αυτές διαμορφώθηκαν. Με αποτέλεσμα; H μεσαία αστική ελληνική οικογένεια, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου, να τρώει απανωτά φορολογικά και άλλα χαστούκια. Η χώρα είναι στο "μάτι του κυκλώνα" και θύμα μίας πολιτικής συνομωσίας, καταστραφήκαμε και ας μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, η ζωή όλων έχει κλονιστεί βαθύτατα, με αντίκτυπο κάποιους να τους καθιστά δυστυχισμένους και ανίκανους ακόμη και να βιοποριστούν. Είμαι 20 χρονών και ζω σε μία χώρα που ανήκει από μόνη της σε ειδική κατηγορία, με μία μνημονιακή κυβέρνηση, χειρότερη με διαφορά από όλες τις προγενέστερες, που με πολεμάει σε μία ηλικία που ξεκινάω την επαγγελματική μου πορεία, σε μία εποχή αβεβαιότητας και ανεργίας.
Είναι πολύ δυσάρεστο να είσαι νέος και να ζεις μίζερα, να μην κάνεις όνειρα και στο φινάλε, ποιος θα κάνει καλύτερη την κοινωνία αυτή και θα βοηθήσει στην έξοδο από την κρίση και στην ελάττωση των παθογενειών της ελληνικής κοινωνίας αν όχι εμείς οι νέοι; Ποιος; Δεν είναι οξύμωρο ότι κόβουν τα φτερά και αποκλείουν αυτούς που μπορούν να βοηθήσουν και να αλλάξουν τα πράγματα; Μα έτσι η κρίση διογκώνεται ακόμη περισσότερο.
Με ευθύνη των μεγαλύτερων εμείς οι νέοι βρεθήκαμε προ εκπλήξεως και ενώ μας είχαν προετοιμάσει για greek dream βρήκαμε μπροστά μας έναν εφιάλτη, με κακή ψυχολογία, θλίψη και οργή.
Νομίζω ότι εμείς, η νέα γενιά, αν και είμαστε διαλυμένοι, εξοργισμένοι και πληγωμένοι από τη μετατροπή του ελληνικού ονείρου σε οικονομικό και κοινωνικό εφιάλτη, θα τα καταφέρουμε.
Γιατί, λένε, ότι όταν πιάνεις πάτο -και εμείς σίγουρα τον πιάσαμε τον πάτο- δεν υπάρχει άλλο από το να ανέβεις προς τα πάνω.
Κάποιοι θα ανέβουν λίγο, άλλοι πολύ, άλλοι θα συνεχίσουν να είναι στον πάτο.
Εμείς οι νέοι της παράξενης και αψυχολόγητης αυτής χώρας, βρισκόμαστε σήμερα μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση.
Σκέφτομαι, όμως, έπειτα. Αξίζει όλο αυτό; Αξίζει να παλέψω και να υποφέρω;
Οι πολιτικοί ηγέτες τι κάνουν για μένα; Ξέρω ότι σύντομα οι σκέψεις μου αυτές δεν θα έχουν κανένα νόημα, όταν θα αναγκαστώ να βρω μία δουλειά για να πληρώνω τους λογαριασμούς και τα χαράτσια που μας επιβάλλουν, φεύγοντας από την πλάτη της οικογένειάς μου, που σπουδάζοντας την αναγκάζω να με συντηρεί.
Ξέρω ότι δεν θα έχει νόημα όταν θα θέλω να διασκεδάσω αγοράζοντας πράγματα για την πάρτη μου, αφού ζω σε αυτή την καταναλωτική ανταγωνιστική κοινωνία.
Θα λειτουργώ, δηλαδή, εντελώς ατομικά και δεν θα με νοιάζει το κοινωνικό σύνολο, αφού αυτό θα μου έχει δημιουργήσει εχθρικά αισθήματα.
Αξίζει να προσφέρεις στην πατρίδα σου;
Η μήπως όχι; Αντίθετα, νομίζω αξίζει να εκδικηθείς όλη αυτή την κατάσταση.
Και ίσως η καλύτερη εκδίκηση είναι να γίνεις ανταγωνιστικός και φιλόδοξος για να καταφέρεις να επιβιώσεις σε αυτή.