Χίος, Τρίτη 14 Αυγούστου

Ο Γεώργιος Σουρής και ο Σουρής ο νεώτερος

Πέμ, 12/10/2017 - 17:40

Περιμένοντας να επιβιβασθώ στην πτήση μου για τη Χίο σε ένα από τα τελευταία ταξίδια μου, έπιασα κουβέντα με τον διπλανό μου (πώς το’παθα;) ο οποίος περίμενε την πτήση του για Κέρκυρα. Οι γνωστές ερωτήσεις: «Από πού είστε; Με τι ασχολείστε;» κλπ. κλπ. Διεπίστωσα λοιπόν ότι ήτο μεν γεννημένος στον Πειραιά (Τρούμπα) είχε όμως κατα­γωγή από τα Κύθηρα (Τσιρίγο). Όπως μου ανέφερε ο προ-προπάππος του ήταν από μια περιοχή που όλοι (σχεδόν) είχαν το ίδιο επίθετο: ΣΟΥΡΗΣ! Έτσι έμαθα ότι και ο «δικός» μας (ο γνωστός) Γεώργιος Σουρής κατάγεται από τα Κύθηρα!
Τον Γ. Σουρή βέβαια, ποιος λίγο ποιος πολύ, όλοι τον ξεύρομε. Δεν έχει αφήσει στην εποχή του ούτε άτομο με κάποια θέση, ούτε κάποιο γεγονός, που να μην το σατυρίσει! Είναι γνωστά τα ποιήματά του για το Δρομοκαΐτειο. Γράφει λοιπόν στον «ΡΩΜΗΟ» μόλις έμαθε ότι θα κτιστεί «φρενοκομείο» (Ιούλιος 1884) το γνωστό ποίημά του:

 
Εις τα θεμέλια του Φρενοκομείου[1]
 
Ω! Εορτή των Εορτών… Ω! ευτυχής ημέρα!
Ω! τώρα πρέπει ο καθείς του Άστεως πολίτης
να βάλη στο μπαλκόνι του μια κόκκινη παντιέρα
με μια χρυσή επιγραφή «Ζώρζης Δρομοκαΐτης».
Φρενοκομείον κτίζεται και στη σοφή Ελλάδα!
Ω! ο Θεός εφώτισε τον Χιώτη τον Ζωρζή
και τώρα μέσα στου Δαφνιού την τόση πρασινάδα
θα βρίσκουμε παρηγοριά κι η μνήμη του θα ζη.
Ω! μέγα ευεργέτημα των ευεργετημάτων!
Ω! μόνον οικοδόμημα των οικοδομημάτων!
Θέλει λαμπρόν Μαυσώλειον αυτός ο Κληροδότης,
παιάνας κι αποθέωσιν εις τρίτους ουρανούς!
Ευρέθη μες στους Χιώτηδες με γνώσι κι ένας Χιώτης
και εσκέφθη ο μεγάλος του και πρακτικός του νους
πως μέσα στην Ελλάδα μας που πλημμυρούν τα φώτα,
Φρενοκομείον έπρεπε να γίνη πρώτα-πρώτα!
Απρίλιος 1884
«Ο ΡΩΜΗΟΣ» του Γ. Σουρή
 
 
Αμέσως (σχεδόν) μετά (5 Αυγούστου 1884) με την ευκαιρία της θεμελιώσεως του Δρομοκαϊτείου, γράφει πάλι στον «ΡΩΜΗΟ»:
Ετέθη ο θεμέλιος του Δρομοκαΐτου λίθος 
παρόντος του πρωθυπουργού και των αρχών εν γένει, 
τους υπεδέχθη με χαράν και των τρελλών το πλήθος 
και τέλος όλοι έφυγαν κατενθουσιασμένοι.
Μίαν ευχή εκφράζομεν επί τη ευκαιρία:
Το ευγενές μας κτίριον ποτέ να μην αδειάση,
ήγουν πας Έλλην κύριος και Ελληνίς κυρία
ευχόμεθα να το ιδή και να το δοκιμάση[2].
 
Στην ίδια σελίδα που αντιγράφω από το ΒΗΜΑ περιγράφονται τα Εξάρχεια του 1960 ως «μια από τις αριστοκρατικότερες γειτονιές της Αθήνας, με τα ωραιότερα νεοκλασικά» (σ.σ.: σώζονται μέχρι και σήμερα). Σημειώνω τα περί Εξαρχείων διότι εκεί (Κωλέτη 17) έχομε εγκαταστήσει στο πλαίσιο της «αποασυλοποίησης» ψυχασθενείς!... Καταλαβαίνετε το πόσο υποφέρουν μέσα στη σημερινή ζούγκλα των Εξαρχείων!...
Αλλά – για να επανέλθω στον Σουρή – πόσοι από σας αγαπητοί αναγνώστες έχετε επισκεφθεί το Δρομοκαΐτειο; Τριάντα έξι χρόνια «παλεύομε» να ευαισθητοποιήσομε τους Κυβερνώντες και το Λαό για να επισκέπτονται κάποιες φορές τους ψυχασθενείς, που τους λείπει η ανθρώπινη επαφή (ρύζι και μακαρόνια, δόξα τω Θεώ, έχουν – «όλοι μαζί μπορούμε» μ’ακούς;;;). Το Σωματείο «Οι Φίλοι του Δρομοκαϊτείου Θεραπευτηρίου» που δημιουργήσαμε ΔΕΝ τα προλαβαίνει όλα!...
Τελειώνω διερωτώμενος: Αν ζούσε ο Σουρής τι θα’λεγε και τι θα’γραφε;
 
 
 
Πάντα με ΑΓΑΠΗ,
 
 
Αναστ. Ι. Τριπολίτης
Αγγειοχειρουργός
(36 χρόνια στο Δ.Σ. –
κάποια από αυτά ως Πρόεδρος)

[1]     Διατηρούμε το συντακτικό, τη γραμματική και την ορθογραφία της τότε εποχής.

[2]     «ΒΗΜΑ» (20/01/2013). Συντακτικό-ορθογραφία της εποχής.

 

Άλλες απόψεις: Του Αναστ. Ι. Τριπολίτη