Χίος, Κυριακή 17 Νοεμβρίου

Ο Γιώργης Αμπαζής και οι «μνημειώδεις» συκοφαντικές αναφορές του

Τρί, 05/02/2019 - 11:04

Είχα και παραμένει αντίληψή μου ότι, ένα σημαντικό εικαστικό μνημείο της Χίου που είναι άγνωστο στους συμπολίτες μας ακόμα και στην εκπαιδευτική κοινότητα είναι η γλυπτική σύνθεση που ευρίσκεται στον προαύλιο χώρο της Σχολής Μηχανικών της Χίου και είναι αφιερωμένο στους Χιώτες Δασκάλους.

Άρχισε η κατασκευή του το 1953 από τον γλύπτη Κωνσταντίνο Κλουβάτο με δαπάνες της καρδαμυλίτισσας Μαρίας Ανδρέα Λαιμού και τοποθετήθηκε με σημαντική καθυστέρηση στην σημερινή του θέση το 1965.

Το συγκεκριμένο έργο η δωρήτρια, όπως ανέφερε η ίδια στην τελετή των αποκαλυπτηρίων, το αφιέρωσε: «στους Χιώτες Δασκάλους και εκπαιδευτικούς και γενικά στους Έλληνες Δασκάλους» και απεικονίζει σε μια επιφάνεια μήκους έξι περίπου μέτρων και ύψους 1, 5 μέτρων την διαδρομή του μαθητή στα θρανία μέχρι την αποφοίτησή του και την απόδοσή του στην κοινωνία.

Από την εποχή που υπηρετούσα ως Διοικητής στην Σχολή Μηχανικών (2000-2005) της Χίου επιδιώκω την ανάδειξη του μνημείου τονίζοντας παράλληλα και την σημαντική για την πρόοδό μας αποστολή του δασκάλου.

Γι’ αυτόν τον σκοπό παρακάλεσα τότε τους Αρχιτέκτονες κ.κ. Δημήτρη Κακούρο και Μαρία Ξύδα να μελετήσουν και να προτείνουν την εικαστική εν γένει ανάπλαση του χώρου ώστε να προβληθεί καλύτερα το μνημείο και να προσελκύσει πιο αποτελεσματικά το ενδιαφέρον των συμπολιτών μας.

Επιπρόσθετα, συμπεριέλαβα ιδιαίτερο κεφάλαιο για το εν λόγω έργο στο βιβλίο που συνέγραψα και εξέδωσα το 2005 αφιερωμένο στην ναυτική εκπαίδευση με τίτλο: «Οι σχολές εμπορικού ναυτικού της Χίου».

Σε αυτό το πλαίσιο, δηλαδή την ανάδειξη του μνημείου, φιλοξενήθηκε εκτενές άρθρο μου στο φετινό εορταστικό φύλλο των Χριστουγέννων του περιοδικού ΚΑΜΠΑΝΕΣ που εκδίδει το σωματείο «Οι φίλοι του χιώτικου χωριού» του οποίου ιδρύτρια και πρώτη Πρόεδρος υπήρξε η δωρήτρια του έργου αείμνηστη Μαρία Α. Λαιμού.

Σε συνεννόηση, λοιπόν, με τον Πρόεδρο του Συλλόγου δασκάλων και νηπιαγωγών Χίου συμφωνήσαμε να παρουσιάσω το θέμα κατά την διάρκεια της καθιερωμένης ετήσιας εορταστικής εκδήλωσης των τριών Ιεραρχών στις 30 Ιανουαρίου τρέχοντος έτους.

Στην εισαγωγή της ομιλίας μου, αναφέροντας μια σειρά έργων των ανθρώπων (όπως ακριβώς είπα) της θάλασσας στην Χίο, με διέκοψε φωνασκώντας ο συνταξιούχος δάσκαλος κ. Γιώργης Αμπαζής λέγοντας, σε γενικές γραμμές, ότι αυτά είναι έργα των πνιγμένων ναυτικών της Χίου στα σαπιοκάραβα των εφοπλιστών και να μην τα παρουσιάζω ως αγαθοεργίες κ.λπ. κ.λπ.

Μετά την «παράσταση» του κ. Αμπαζή σεβόμενος τους παρευρισκόμενους ολοκλήρωσα την παρουσίαση. Δεν ήταν εξάλλου πρώτη φορά που ο Γιώργης «τρολάριζε» σε παρόμοιες περιπτώσεις και θα μπορούσε και αυτή παρά την στοχοποίησή μου να θεωρηθεί ατυχής μεν πλην όμως πολιτική έκφραση.

Παρά ταύτα επανήλθε ο κ. Αμπαζής την 1η Φεβρουαρίου 2019 με άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΛΗΘΕΙΑ στη στήλη «απόψεις» με τίτλο «Οι Δάσκαλοι και το Μνημείο της Εκπαίδευσης» το οποίο «αφιερώνει» ουσιαστικά σε εμένα.

Απολύτως αναίτια επιτίθεται προσωπικά και συκοφαντικά ξανά στο πρόσωπό μου με απροκάλυπτο σκοπό να με μειώσει και να με θίξει αναφέροντας, μεταξύ άλλων, κατά γράμμα «…O Πολιτευτής (αναφέρει πρωτύτερα το όνομά μου) απευθυνόμενος σε γονείς και εκπαιδευτικούς και θεωρώντας ότι βρήκε ακροατήριο έκρινε σκόπιμο να βγάλει ύμνους στα «αφεντικά» του, τους εφοπ-ληστές που τόσο μεγάλη προσφορά έχουν στην εκπαίδευση των Χιωτόπουλων!...».

Είναι ολοφάνερο ότι, η αναίτια διακοπή και η επίθεση που δέχθηκα κατά την ομιλία μου στην εκδήλωση των δασκάλων αλλά και το απαξιωτικό περιεχόμενο του εν λόγω άρθρου για το πρόσωπό μου στην εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ με προσβλητικούς και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς όπως «.. να βγάλει ύμνους στα αφεντικά του, τους εφοπ-ληστές….» είχε και έχει ως στόχο να με βλάψει.

Με τον Γιώργη Αμπαζή γνωριζόμαστε καλά από τα μαθητικά μας χρόνια, εκ του γεγονότος ότι ήταν συνάδελφος με την σύζυγό μου, αλλά και από τα χρόνια που υπηρέτησα ως Υπολιμενάρχης, Λιμενάρχης και Διοικητής της Ακαδημίας Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού της Χίου διάστημα κατά το οποίο είχαμε πολλές συναντήσεις ένεκα της πολιτικής του δραστηριότητας.

Γνωρίζει, λοιπόν, πολύ καλά ο κ. Αμπαζής ότι, το πρόσωπο που συνειδητά στοχοποιεί και συκοφαντεί ουσιαστικά ως «αντιναυτεργάτη» στο άρθρο του υπήρξε:

 ναυτικός, απόφοιτος της Σχολής Μηχανικών της Χίου, Β΄ Μηχανικός στα εμπορικά πλοία, έχει υπηρετήσει με αφοσίωση τους ναυτικούς και τις οικογένειές τους επί δεκαετίες ως αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος,

 ότι έχει υποστηρίξει με δεκάδες άρθρα του τα δίκαια των ναυτικών μας σε εφημερίδες και περιοδικά αλλά και στην τηλεοπτική εκπομπή που επιμελείται με τίτλο «Λυκαυγές ή λυκόφως»

και έχει συγγράψει και εκδώσει τρία βιβλία για την ναυτιλία και τους ναυτικούς μας και ένα βιβλίο από κοινού με την δασκάλα σύζυγό του εκδήλωση τιμής για την Δημοτική Εκπαίδευση και τους δασκάλους του τόπου μας.

Ο κύριος Αμπαζής δεν χρησιμοποιεί τυχαία την λέξη αφεντικά, θέλει να μειώσει την αυθύπαρκτη προσωπικότητά μου παρουσιάζοντάς με ως εξαρτώμενο από αφεντικά αλλά και την ακεραιότητα του χαρακτήρα και της ηθικής μου υπόστασης από δοσοληψίες με εγκληματίες, με ληστές από το εφοπ-ληστές όπως συκοφαντικά αναφέρει.

Εκεί όμως που ο κ. Αμπαζής ασυγχώρητα και ανερυθρίαστα «ξεφεύγει» είναι η ερώτηση στο πρόσωπό μου «…. Αλήθεια, έχει ακούσει (εννοεί εμένα) τίποτα για τους πνιγμένους του Κόττυ 1;..»

Απαντώ στην ερώτησή του αν και γνωρίζει καλά το γεγονός που θα περιγράψω μιας και τότε έλαβε εκτενή δημοσιότητα στα ΜΜΕ: Ξημερώματα του Αγιού Γιαννού (ξημερώματα 7 Ιανουαρίου) του 1993 ευρισκόμενος με άδεια στην Χίο συμβαίνει το τραγικό ναυάγιο του Φ/Γ Coty 1 νότια της Πελοποννήσου κοντά στο Ταίναρο.

Το πλοίο βούλιαξε αύτανδρο με 17 άτομα πλήρωμα 11 από τους οποίους ήταν Έλληνες πολλοί από τους οποίους ήταν συμπολίτες μας Χιώτες. Το τραγικό γεγονός, όπως ήταν φυσικό, συντάραξε την Χίο και την ναυτιλιακή κοινότητα. Ο πόνος και η αγωνία των οικείων ήταν απερίγραπτη και οι περιγραφές στα ΜΜΕ τραγικές.

 Τότε υπηρετούσα ως πιλότος στην μοίρα αεροσκαφών του Λ.Σ. με έδρα το αεροδρόμιο στο Τατόι. Συναισθανόμενος τον πόνο και την αγωνία των οικείων των αγνοουμένων δεν το σκέφτηκα καθόλου ενημέρωσα τον Μοίραρχό μου ότι διακόπτω την άδειά μου και επιστρέφω στην Υπηρεσία για να εκτελέσω πτήσεις για τον εντοπισμό των αγνοουμένων ναυτικών μας και έτσι έγινε.

Η εθελοντική συνδρομή μου στις έρευνες στο τραγικό αυτό ναυάγιο αποδείχθηκε και για εμένα μοιραία. Κατά την επιστροφή μου από πολύωρη πτήση στην περιοχή του συμβάντος και ευρισκόμενος σε ύψος 100 μέτρων περίπου σε φάση τελικής προσέγγισης στο αεροδρόμιο του Τατοΐου άνοιξε την πόρτα του αεροσκάφους ο συνάδελφός μου χειριστής και έπεσε στο κενό να αυτοκτονήσει. Δεν χρειάζεται να περιγράψω περισσότερα. Και αυτό το πρωτοφανές περιστατικό προστέθηκε στην τραγωδία του Coty 1!

Τούτων δοθέντων είναι απύθμενη η αναίδειά σας, κ. Αμπαζή, να ρωτάτε εμένα αν έχω ακούσει για το Coty 1.

Επανέρχομαι στο θέμα: Οι προσωπικές στοχευμένες αναίτιες αναφορές σας στο πρόσωπό μου, κ. Αμπαζή, είναι απαράδεκτες, προσβλητικές, μειωτικές και συκοφαντικές και δεν μπορώ να σιωπήσω, ούτε σαν Σταύρος Μιχαηλίδης ούτε ως πρόσωπο που δραστηριοποιείται πολιτικά.

Ζητώ από εσάς με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή δια του Τύπου και στην ίδια έκταση να επανορθώσετε και να μου ζητήσετε συγγνώμη για τα όσα ψευδή, απαράδεκτα, μειωτικά και συκοφαντικά μου προσάπτετε.

Αν δεν το πράξετε εντός τριών ημερών από τη δημοσίευση της παρούσας, θα επιδιώξω με δίκαια μέσα να σας εξαναγκάσω.

 

* Ο Σταύρος Μιχαηλίδης είναι Β’ Μηχανικός Ε.Ν. και Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ.

Άλλες απόψεις: Του Σταύρου Μιχαηλίδη*